LOGINShare
บทที่ 12 กลบเกลื่อน
publish date:
2026-07-10 19:22:55“มีอะไรเหรอ”
ต่างฝ่ายต่างหันมองหน้ากันเอง จนเธอเลี่ยงที่จะอยากรู้ไม่ได้ พอถามออกไปแบบนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย สายตาที่มองมาเปลี่ยนไป แม้กระทั่งกล้วยที่ดูเหมือนจะสับสนปนผิดหวัง
“ที่นี่ไม่มีห้องพักหรอกนะ ทำไมถึงค้างได้ล่ะ พรีมเช่าห้องข้างบนเหรอ”
“แต่ห้องนั้นคืนละเกือบพันเลยนะ เขามีไว้ให้แขกที่เมากลับบ้านไม่ได้พักอะ”
ส่วนเธอก็หน้าชาเป็นแถบ รู้สึกเหมือนเป็นหนูติดจั่นที่ถูกต้อนมาเหยียบจนจมตีน หันมองกล้วย สลับกับฝัน
“จริงเหรอ?”
“อืม” ฝันพยักหน้า “ตอนแรกพวกเราคิดว่าเธอเป็นญาติของใครสักคน ไม่เจ้ก็เฮีย แต่พอถามพี่เคแล้วเขาบอกว่าไม่ใช่ ก็เลยคิดว่าเจ้กับเฮียคงเอ็นดูเธอมาก”
“ใช่ๆ เพราะตอนที่พวกเรามาทำงานใหม่ๆ ถามหาห้องพัก เขายังไม่มีให้เลย”
ได้ยินแบบนั้น พรีมถึงกับหน้าเสีย ยิ่งทำให้ไม่กล้าบอกไปอีก ว่าตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอจะย้ายแผนกแล้ว
“พรีมไม่รู้...”
หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อน มองหน้าทุกคนแล้วก้มหน้าลง จากนั้นก็เงยกลับขึ้นมาใหม่ด้วยความงงที่มากกว่าเดิม ให้กับประโยคนี้ของคนที่ไม่ชอบเธอ
“ยังไงก็ช่าง อย่ายุ่งกับเฮียนอร์ธก็แล้วกัน”
ตอนหันขวับไปมองหน้าคนพูด แล้วหันกลับมามองกล้วย เธอเห็นฝันเขย่าแขนฝันหวานด้วย และได้ยินเสียงเบียร์แค่นหัวเราะทำเสียงเฮอะหันไปทางอื่น หลังจากนั้นบรรยากาศก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป จนกระทั่งเคเดินกลับมา
....xxx....
ควันบุหรี่ลอยคลุ้งเหนือโต๊ะสักหลาดสีเขียวมรกต แสงสปอตไลท์ส่องลงมาขับให้ใบหน้าคมคายของนอร์ธให้ดูเคร่งขรึมมากกว่าปกติ เขาเพิ่งเดินเข้ามาในห้องวีไอพี หลังจากจัดการเรื่องวุ่นวายที่ผับตัวเองเสร็จ
“มาช้าจังวะนอร์ธ นึกว่าโดนสาวที่ไหนล็อคตัวไว้ซะแล้ว”
ญอนเอ่ยทักพลางควงไม้คิวอย่างอารมณ์ดี
นอร์ธพยักหน้า ถอดสูทนอกพาดไว้กับพนักโซฟา เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำก่อนพับแขนขึ้นมาลวกๆถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักที่แขน
“ที่ผับมีเรื่อง เลยช้า”
ร่างสูงเดินไปหยิบไม้คิวมายืนตระหง่านอยู่ข้างขอบโต๊ะ สายตาคมกริบจ้องมองไปยังลูกสีแดงก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ
ปึก!
ลูกสีขาววิ่งตัดหน้าลูกแดงไปอย่างน่าใจหาย นำทางที่ยืนมองอยู่ถึงกับทำหน้าร้องห๊ะหันไปทางหิน ส่วนญอนหัวเราะในลำคอพลางส่ายหน้า
“ลืมสติไว้ที่ผับแล้วมั้ง”
“มีเรื่องอะไรวะ”
“ก็..เรื่องเด็ก..ถูกลวนลามนั่นแหละ”
ประโยคทิ้งท้ายของเขาดูหงุดหงิดจนหินต้องเอียงคอ แล้วเกาสันจมูก
“อย่าบอกนะว่าที่มึงช้านี่เพราะมึงไปช่วย”
“อืม..”
นอร์ธหันไปยักคิ้วข้างเดียว
“เช้ด.. อะไรของมึงวะ ไหนบอกไม่รู้จัก”
“ก็ไม่ไง แต่เห็นเด็กในร้านโดนลวนลามต่อหน้าต่อตา เป็นมึงจะยืนดูได้?”
“ก็เลยไล่ให้กูมาที่นี่ก่อน เพื่อที่มึงจะเดินไปดักรอคนทำ?” หินไม่พูดเปล่า แต่ยื่นมือมาบีบไหล่หนาด้วย “สุภาพบุรุษจัด.. ทำไมไม่ชวนกูด้วยวะ เรื่องสนุกๆแบบนี้มึงทิ้งกูได้ไงวะเพื่อน”
ก่อนจะถูกเจ้าตัวปัดออก แล้วเดินไปคว้าขวดเหล้ารินใส่แก้วกระดกดื่มแบบออนเดอะร็อค
“พูดมากชิบหาย ชวนมึงไปก็ไม่ใช่แค่สั่งสอนดิวะ คนอย่างมึง..”
ประโยคหลังนอร์ธขบกรามกรอด เรียกเสียงหัวเราะจากหินลั่นห้อง เนื่องจากเขารู้ดีตัวเองเป็นคนยังไง อย่างที่นอร์ธพูดน่ะถูกแล้ว คนอย่างเขาเมื่อได้ลงมือทำร้ายใครแล้วจะไม่แค่เบาๆ แต่จะจัดหนักแบบกระทืบจนจมตีน
“พูดเรื่องอะไรของพวกมึงกันวะ”
“เออ ทีหลังถ้าจะคุยกันแค่สองคน สัส มึงก็ไลน์หากันเลย..”
ท่ามกลางความสงสัยของเพื่อนอีกสองคน และนั่นทำให้หินหัวเราะดังกว่าเดิม ส่วนนอร์ธเปลี่ยนจากแทงสนุ๊ก ถือแก้วเหล้าไปนั่งดื่มที่โซฟา พลางหยิบบุหรี่มาคาบไว้ที่ปาก เขาดึงหน้าตักขึ้นมาควานหาไฟแช็ก และเมื่อเจอปลายบุหรี่ก็ถูกเผามอด
ฟู่!
เปลี่ยนเป็นควันเทาอบอวลไปทั่วห้อง
ดวงตาคมกริบทอดมองไปที่แก้วเหล้านั้น ในสมองของเขาตอนนี้ไม่ใช่เรื่องของเธอ ผู้หญิงที่เขาเคยชอบ แต่เป็นแผนการสังหารเพื่อจะเด็ดหัวใครบางคนในเร็ววันนี้
Latest chapter
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 71 ไปอยู่กับพี่ไหม
“ของสะสมค่ะ”เขาเปิดฝากล่องออกดูเพียงครู่เดียว ก่อนปิดลงเหมือนเดิม“เอาไป”“ยังไม่ได้ดูเลยว่ามีอะไร”“ของหนู ก็ต้องสำคัญกับหนูสิ”ประโยคนั้นทำให้มือของพรีมหยุดลง เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่กำลังถือกล่องออกไป ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ อุ่นขึ้นในอก ไม่นานนัก ห้องที่เคยเต็มไปด้วยข้าวของของเธอก็ค่อย ๆ ว่างลง ตู้เสื้อผ้าเหลือเพียงไม่กี่ชุด ชั้นหนังสือโล่งขึ้น โต๊ะเครื่องแป้งเหลือเพียงของจำเป็นพรีมยืนมองห้องนั้นอยู่ตรงกลางสถานที่แห่งนี้เคยเป็นทั้งบ้าน เป็นที่หลบซ่อน และเป็นความทรงจำที่เธอไม่อยากย้อนกลับไปหาแต่วันนี้...เธอกำลังเดินออกจากมันด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป นอร์ธเดินกลับมาหยุดข้างเธอ“พร้อมหรือยัง”พรีมมองไปรอบห้องอีกครั้ง“ค่ะ”เธอปิดไฟ ก่อนเดินออกมา แต่เมื่อถึงหน้าประตู เธอกลับหยุดแล้วหันกลับไปมองอีกครั้งนอร์ธไม่ได้เร่ง เขายืนรออยู่ตรงนั้น...พัชร พรีมช่วยพัชรได้แค่นี้นะ ไม่ว่าพัชรกำลังทำอะไรอยู่ พรีมจะไม่เป็นตัวถ่วงพรีมยิ้มบาง ๆ ก่อนปิดประตูลง เสียงกลอนประตูดัง กึก เหมือนเป็นการปิดฉากชีวิตช่วงหนึ่งของเธอไว้ และเปิดประตูให้กับอีกช่วงหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้างแต่ครั้ง
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 70 ของสะสม
และในที่สุดก็กลายเป็นความโกรธอย่างชัดเจน นี่เขาพลาดไปตอนไหน ทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน“เคยเป็นผู้หญิงของมันงั้นหรือ..”เขาลุกขึ้นยืน คำนี้หลุดออกมาจากริมฝีปากราวกับเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในโลก เขาเดินไปยังหน้าต่างบานสูง มองออกไปยังสวนมืดด้านนอก ภาพในอดีตย้อนกลับเข้ามา พัชร...พี่ชายของพรีม ชายที่เขาจับเอาไว้บนเรือ และบีบให้ยอมทำตามเงื่อนไขของเขา เพราะสิ่งเดียวที่เขาต้องการคือพรีม เขาต้องการให้พัชรยอมยกน้องสาวให้เขา แต่สุดท้าย...ปาร์คหลับตาลงชั่วครู่ และกรามขบแน่นยาก..ยากกว่าเดิมจู่ๆก็รู้สึกแค้นใจที่ถูกปิดบัง พัชรพี่ชายของพรีมไม่เคยพูดเรื่องนี้“ไอ้พัชรมันรู้ไหมว่าผัวน้องมันเป็นมือปืน”“ไม่แน่ใจครับ” เพล้ง!แก้วคริสตัลในมือถูกขว้างกระแทกกำแพง เศษแก้วแตกกระจายลงบนพื้นเสียงดังสนั่นลูกน้องทุกคนสะดุ้ง แต่ไม่มีใครกล้าขยับ ปาร์คหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนใช้มือปาดริมฝีปากตัวเอง“น่าขำชะมัด”เขาหันกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความหึงหวงจนแทบปิดไม่มิด“เธอจำฉันไม่ได้ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉันกันแน่”ไม่มีคำตอบ เพราะไม่มีใครกล้าเสี่ยงตอบผิด ปาร์คเดินกลับมาที่โต๊ะ ก่อนหยิบขวดเหล้าขึ้นมาเทลงแก้วใหม่
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 69 ไม่พอใจ
นอร์ธไม่ได้หันกลับไปมองชายกลุ่มนั้นอีกเขาเพียงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาทางพรีมที่ยังยืนมองเขาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ“เข้าไปข้างในเถอะ”น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พรีมพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินนำเข้าไปในบ้านของตัวเอง นอร์ธตามหลังเธอเข้ามา ก่อนจะเป็นคนปิดประตู เสียงประตูปิดลงเบา ๆ ตัดโลกภายนอกออกไปในทันที แต่คำถามในหัวของเขากลับไม่ได้เงียบลงไปทั้งหมดถ้าต้องการเงินจริง ทำไมยังยืนมองเธออยู่แบบนั้น?เขาจำแววตาของพวกมันได้ มันไม่ใช่สายตาของเจ้าหนี้ที่เพิ่งได้รับเงินครบแล้วกำลังจะกลับ มันเหมือนคนที่กำลังตรวจสอบอะไรบางอย่างหรือบางที...กำลังรอให้แน่ใจว่า พรีมยังอยู่ที่นี่ และอยู่คนเดียว“พี่นอร์ธ?”เสียงเรียกของเธอดึงเขากลับมาชายหนุ่มกะพริบตาช้า ๆ ก่อนมองไปรอบๆบ้าน บ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เฟอร์นิเจอร์เก่าบางชิ้นถูกใช้งานจนเห็นร่องรอยของเวลา บนโต๊ะมีของใช้ไม่กี่อย่าง ทุกอย่างเรียบง่ายจนแทบไม่มีสิ่งไหนบอกได้ว่าเจ้าของบ้านเคยมีชีวิตเป็นอย่างไรเขาไม่เคยเห็นมันไม่เคยรู้ว่าเธออยู่ที่นี่อย่างไรและตลอดสองปีที่ผ่านมา...เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอต้องใช้ชีวิตแบบไ
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 68 ถ้าไม่ได้มาทวงหนี้
ตาต้านั่งนิ่งอยู่กับโทรศัพท์ในมือ เธอมองหน้าจอที่ดับลงด้วยความรู้สึกประหลาดใจไม่เข้าใจว่าทำไมพัชรถึงพูดเหมือนกำลังบอกลา และไม่รู้เลยว่าในวินาทีเดียวกันนั้นคนที่เธอเพิ่งคุยด้วยกำลังถูกลากตัวออกจากห้องใต้ท้องเรือ ไปโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน รวมถึงพรีมเองก็ด้วย. ค่ำแล้วกว่าพรีมจะเดินออกจากอาคารเรียนพร้อมตาต้าแล้วก็โบกลากันเหมือนอย่างเคยเมื่อพ่อของเธอมารับ แสงไฟสีส้มจากเสาไฟริมถนนทอดยาวลงบนพื้นเปียกชื้น หลังฝนเพิ่งหยุดตกไปไม่นาน หญิงสาวสะพายกระเป๋าขึ้นบนไหล่ พลางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างเหนื่อยล้าก่อนจะเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากประตูมหาวิทยาลัยกระจกฝั่งคนขับลดลง คนที่อยู่หลังพวงมาลัยมองเธอผ่านกระจกด้วยสายตานิ่งๆ“ขึ้นรถครับ”พรีมยิ้มบางๆ“มารับจริงๆด้วย”“บอกแล้วไงว่าจะมา”เธอเปิดประตูขึ้นนั่ง ก่อนจะคาดเข็มขัด รถเคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัยไปอย่างเงียบๆระหว่างทาง พรีมมองแสงไฟนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นเดิม เธอก็หันมามองเขา“วันนี้กลับบ้านเก่านะคะ อย่าลืม”นอร์ธเหลือบมองเธอ“ครับ”เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงเปลี่ยนเส้นทางตามที่เธอบอก แต่
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 67 สั่งลง
หลังจากทานข้าวเสร็จ พวกเขาก็แยกกันที่โรงอาหาร ในขณะพรีมกับตาต้ากลับมาที่ห้องเรียน คนที่เป็นเพียงศิษย์เก่าอย่างนอร์ธ ก็ขับรถออกจากมหาลัยไป ครั้งนี้เขาไม่ได้กลับที่พักหรือไปธุระที่อื่นอาทิเช่นโต๊ะสนุ๊ก สถานที่ที่เคยไปมั่วสุมกับเพื่อนสนิทของเขา แต่เลือกที่จะไปหาคนที่สืบเรื่องราวของคนอื่นเพื่อที่จะนัดรับข้อมูลแทนการลืมของเธอทำให้เขาอยากย้อนอดีตขึ้นมาจริงๆแล้วครั้งนี้ ต่อให้ผลเสียที่ตามมาหนักหน่วงสักแค่ไหน ก็จะไม่สนใจอีกรถสีดำจอดนิ่งอยู่บนถนนลูกรังที่ทอดผ่านพื้นที่รกร้างนอกชานเมือง รอบด้านเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้าเป็นระยะ นอร์ธยืนพิงข้างรถอยู่คนเดียว บุหรี่ในมือถูกจุดขึ้นเป็นมวนที่สอง ทั้งที่มวนแรกยังทิ้งกลิ่นควันจางๆเอาไว้บนเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มของเขาชายหนุ่มสูดควันเข้าปอดลึกกว่าปกติ ก่อนจะผ่อนออกช้าๆ ดวงตาสีเข้มทอดมองไปยังถนนว่างเปล่าตรงหน้า แต่สิ่งที่อยู่ในหัวกลับไม่ใช่ภาพตรงนั้นเลย“สองปี…”คำพูดของนักสืบยังวนกลับมาอยู่ในหัวข้อมูลที่เขาเพิ่งได้รับไม่ได้มากพอจะตอบทุกอย่าง แต่กลับมากพอที่จะทำให้เรื่องที่เขาพยายามฝังมาตลอดสองปีเริ่มตอผุดขึ้นมาอีกครั้งโดยเฉพาะคำหนึ่งที่อ
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 66 ดูแลอย่างกับแฟน
คราวนี้ดวงตานีน่าลุกเป็นไฟ เธอขึงตาใส่อีกคน ความอับอายเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่นั้น เมื่อหันมองรอบๆ แล้วเห็นว่านักศึกษาหลายคนกำลังให้ความสนใจอยู่ ถึงการประจานของตาต้าจะไม่ได้เสียงดังมาก แต่เชื่อว่าคนที่อยู่ใกล้เคียงจะได้ยินหล่อนเกือบจะกรี๊ดแล้ว ถ้าไม่ติดว่าคนที่กำลังพูดถึงกำลังเดินเข้ามา และใกล้กว่าเดิมแล้ว ไม่อย่างนั้น คงได้เปิดศึกหยุมหัวกันตาต้าขยิบตาให้ ก่อนจะเดินเร็วไปหาพรีม แล้วหมุนตัวเดินขนาบข้าง โดยตอนนั้นคนที่เดินตามหลังมาติดๆคือร่างสูง เขาไม่ได้สนใจใครเลย นอกจากมองบรรยากาศที่แสนจะคุ้นเคย แต่ตอนนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปสำหรับเขา“ไง ยัยไวไฟ พามาได้ไงเนี่ย”ตาต้าใช้หัวไหล่เล็กกระแทกต้นแขนพรีม บีบเสียงล้อเลียน เป็นจังหวะเดียวกับที่สายตาพรีมปะทะกับนีน่าพอดี เธอรู้ทันทีว่าฝ่ายนั้นไม่พอใจเธอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าสาเหตุนั้นไม่ใช่เรื่องเมื่อคืนที่ทะเลาะกัน แต่เป็นความหึงหวง และอิจฉา ยิ่งมารู้ทีหลังว่าแฟนของพรีมตามที่พัชรเคยเล่าว่าน้องสาวกำลังมีความรัก สมัยยังคงคบกันนั้นเป็นคนนี้ ก็ยิ่งทวีคูณความริษยาเข้าไปอีกหล่อนหมายปองนอร์ธมานาน เพียงแต่เข้าไม่ถึงตัวทว่าเด็กปรุงจืดอย่างพรีม ที่หล่อนมักมองว
You May Also Like
คลั่งรัก | คุณป๋า
ลำเจียก14.7K viewsBAD PRISON ขังรัก
อยู่ในตะเกียงแก้ว11.3K viewsภรรยาที่เขา..ไม่ต้องการ
Naya Solene16.1K viewsมาเฟีย บ้าเซ็กซ์ 3P (แซ่บ)
เด็กหญิงพุงกลม19.5K viewsต้องเมียเหนือ (IMPRISONED LOVE) เฮียใหญ่
ผีเสื้อกลืนหาง493 viewsปั้นรักมาเฟียร้าย
พลอยแก้ว319 viewsรอยแค้นซ่อนรักมาเฟีย
ม้าน้ำสีเงิน331 viewsเดิมพันรักเกียร์สีเลือด
หน่วยพลังงาน336 views
