เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 14 ไม่มีของฟรี
วันที่เผยแพร่:
2026-07-13 15:47:18
เลิกเรียน
ความตั้งใจที่จะกลับไปถึงแล้วทำงานพิเศษ หลังผ่านความวุ่นวายในรั้วมหาลัยจนสมองหนักอึ้ง ร่างเล็กก้าวลงจากรถโดยสารประจำทางด้วยความเหนื่อยล้า แสงอาทิตย์เริ่มอัสดงเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงสลัว เธอเดินเลี้ยวเข้าซอยคุ้นเคยซึ่งเป็นทางกลับบ้านของเธอ ...แต่ในความเป็นจริงเธอไม่สามารถกลับบ้านพักหลังนั้นได้ในช่วงนี้
ตั้งแต่ถูกพวกเงินกู้นอกระบบที่พี่ชายไปกู้มาคุกคามเมื่อสองวันก่อน จำต้องย้ายไปพักอยู่ที่ทำงานที่อยู่อีกซอยถัดไป ทุกเย็นเธอจะต้องเดินอ้อมผ่านซอยเปลี่ยวที่ทางเชื่อมนี้เพื่อเลี่ยงไม่ให้ใครสังเกตเห็น
ทว่า ระมัดระวังแค่ไหน บทคนจะซวยอย่างไรก็ซวย
“อ้าว...นึกว่าใคร ที่แท้น้องพรีมคนสวยนี่เอง หนีพวกกูมาสองวัน นึกว่าจะรอดหรือไงนะ”
น้ำเสียงห้าวและหยาบโลนดังขึ้นจากมุมมืดข้างกำแพงตึก พรีมสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นวูบเมื่อเห็นชายฉกรรจ์สองคนในชุดสีเข้มก้าวออกมาขวาง สลักความกลัวฉายชัดในแววตาของเธอทันที พวกมันตามหาเธอเจอจนได้!
ไม่สิ...ไม่ทันได้ตามหาเลยด้วยซ้ำ
ก็แค่ดักรอ อีกอย่างเธอไม่ได้หนีสักหน่อย เธอแค่ไปหางานทำ
“พวกพี่..”
พรีมก้าวถอย สัญชาตญาณสั่งให้เธอหันหลังหนี แต่มันสายเกินไป
“จะหนีไปไหน” เจ้าหนี้คนหนึ่งพุ่งเข้าตะครุบข้อมือของเธอไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้เธอเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว “คิดว่าเปลี่ยนที่อยู่แล้วพวกกูจะสืบไม่ได้เหรอ? เอาเงินมาคืนกูเดี๋ยวนี้!”
“หนูยังไม่มี ขอเวลาหน่อย”
“ถ้าไม่มีเงิน.. มึงก็ต้องเอาตัวเองขัดดอก!”
“ปล่อยนะ!!!”
พรีมกรีดร้องดิ้นรนสุดชีวิต ทุบตีแผงอกหนาของมัน แต่กลับถูกมันฉุดกระชากลากดึงเข้าไปในมุมอับสายตาไร้ความปรานี มือหยาบกร้านพยายามพุ่งเข้ามาปิดปากเพื่อกันไม่ให้เธอส่งเสียงร้อง น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเริ่มไหลรินเมื่อรู้ตัวว่าจะสู้แรงชายไม่ได้
แต่แล้ว..
พลั่ก!
จู่ๆชายที่จับข้อมือเธอก็กระเด็นไปไกลเกือบหัวคะมำ ด้วยแรงกระโดดถีบของใครบางคน และพรีมก็เซถอยหลังไปตามแรงนั้นด้วย กว่าเธอจะเห็นหน้าที่ชัดเจน คนๆนั้นก็ยืนตระหง่านกำบังเธออยู่แล้ว เขาสูงมาก และ..เป็นชายแปลกหน้าที่มีแผ่นหลังที่คุ้นเคย
“ทำอะไร”
น้ำเสียงทุ้มเข้มแข็งกร้าวดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ร่างเล็กขึงตากว้างตอนนี้เจ้าหนี้สองคนไม่ได้น่าตกใจเท่ากับเขาเลย
นอร์ธงั้นเหรอ?
ผู้ชายสุขุมดูดุร้ายคนนี้คือนอร์ธใช่ไหม
“มึงเป็นใครวะ อย่ามาเสือก เรื่องผัวเมีย”
เธอมาได้สติด้วยประโยคนี้ แต่ไม่ทันอ้าปากพูด กลับต้องสะดุ้ง เพราะเขาเหลียวหลังมามองเธอ
“จริงเหรอ?”
“คะ?..”
“ที่มันบอกน่ะ..จริงไหม?”
จากนั้นก็ละล่ำละลักรีบอธิบาย มือไม้โบกสะบัด
“ไม่ใช่นะคะ! พวกมันเป็นพวกทวงหนี้โหด..ฮะ เฮีย เฮียช่วยหนูด้วยค่ะ”
และคว้าชายเสื้อของนอร์ธเอาไว้แน่นเหมือนเป็นที่พึ่งสุดท้าย แถมกลัวว่าเขาจะหนี
เขาเลิกคิ้วสูง จังหวะก้มลงมองมือของเธอ เมื่อเห็นว่าชายเสื้อของตัวเองถูกมือเล็กฉุดไว้แน่น มุมปากก็หยักโค้งขึ้นทันที ก่อนจะใช้สายตาคมกริบมองเข้าไปในตาสวย เน้นย้ำเพื่อให้ยืนยันอีกทีว่าต้องการให้ช่วยจริงๆ
“ช่วยได้ แต่ไม่ฟรี”
“คะ?”
“หูหนวก?”
“คือ..”
“งั้นก็แล้วแต่เธอ”
“ดะ ได้ค่ะ! จะให้ทำไรก็ได้ทั้งนั้น..ช่วยหนูด้วย”
ในขณะที่หญิงสาวเองก็ไม่มีทางเลือก เธอโพล่งออกไปทันควัน จังหวะที่ร่างสูงกำลังขยับตัว
เอาวะ! ก็ดีกว่าไปกับพวกมัน
“แน่ใจ?”
“ค่ะ ช่วยพรีมด้วยนะคะ”
นอร์ธยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะหันกลับมาหาพวกมัน และนั่นคือจุดจบที่เธอเป็นผู้ตัดสิน
เขาไม่จำเป็นต้องสืบความ และหาเบาะแสใครถูกใครผิด หากร่างเล็กเบื้องหลังขอความช่วยเหลือ ต่อให้เป็นคนปากแข็ง ไม่ตรงกับใจ นาทีนี้อย่างไรก็ต้องช่วยเธอ และช่วยให้ถึงที่สุด
“ถ้าอย่างนั้นก็ถอยไป...ยืนรอ”
ไม่พูดเปล่า แต่ถกแขนเสื้อขึ้นด้วย ราวกับนั่นเป็นการเตรียมตัว อีกนัยยะบอกฝ่ายตรงข้ามให้เตรียมรับมือด้วยเช่นกัน
“ไอ้สัส กูบอกว่าอย่าเสือก!”
“กูอยากเสือก...มีอะไรไหม”
พลั่ก!
.
.
เสียงเครื่องยนต์อันทรงพลังของมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่ดังกระหึ่มเข้ามาจอดสนิทที่บริเวณลานจอดรถในช่องวีไอพีของผับ ซึ่งมีไว้เฉพาะเจ้าของ รูปลักษณ์ที่ดุดันและหรูหราของรถดึงดูดสายตาของเพื่อนร่วมงานหลายคนที่กำลังยืนออกันอยู่ สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องยืนตัวแข็งทื่อและขึงตากว้างนั้นคือคนที่ซ้อนท้ายมากับเขาด้วย
“นั่นมัน...”
“พรีมไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ๆ มากับเฮียนอร์ธได้ไง”
“น้ำหวานแกดูดิ”
นอร์ธดับเครื่องยนต์ ก่อนจะถอดหมวกกันน็อคเต็มใบออก หันไปมองคนที่ซ้อนท้ายมาด้วยสายตาว่างเปล่า แต่ก็ยังยื่นมือไปประคองเธอตอนลง
“ขอบคุณมากนะคะ”
“อืม”
เขาพยักหน้า จากนั้นก็ถอนหายใจพรืด ดูท่าทางคนตัวเล็กยังคงขวัญเสีย และกลัวเขาไม่หาย ที่ตอนอัดสองคนนั้นซะน่วม หญิงสาวมองคืนพลางก้มหน้างุด เป็นฝ่ายหลบตาเมื่อเห็นว่าเขาไม่ลากสายตาไปจากเธอเสียที
“ถ้าอย่างนั้น..พรีมขอเข้าไปก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”
เธอตัดบทหวังเลี่ยงด้วยการโน้มศีรษะ ทว่าจังหวะที่หมุนตัวเมื่อเห็นเขาพยักหน้าอนุญาต กลับต้องหยุดยืนนิ่งอีกครั้ง
“พวกนั้น..ถ่วงเวลาได้แค่ไม่กี่วัน อีกไม่นานมันก็จะมาอีก..”
“......”
“รู้ใช่ไหม เป็นหนี้ก็ต้องใช้”
“รู้ค่ะ”
“และเรื่องที่รับปากฉันไว้ด้วย”
“...ได้ค่ะ”
“อย่าลืมซะล่ะ”
“ไม่ลืมค่ะ เฮียต้องการให้พรีมทำอะไรบอกมาได้เลย”
“หึ..”
แม้ตอนเขาแค่นหัวเราะจะทำให้เธอประหม่าอยู่บ้าง แต่เธอก็ยังใจสู้จ้องตากับเขา ก่อนจะเดินต่อเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว
“ยังไงก็..ขอบคุณอีกครั้งนะคะ เฮียนอร์ธ”
ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินกว่าจะยืนอยู่ด้วยนาน และอธิบายอะไรยาวๆ สู้เอ่ยคำขอบคุณจากใจ แล้วเดินห่างไปจะดีกว่า
บทล่าสุด
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 71 ไปอยู่กับพี่ไหม
“ของสะสมค่ะ”เขาเปิดฝากล่องออกดูเพียงครู่เดียว ก่อนปิดลงเหมือนเดิม“เอาไป”“ยังไม่ได้ดูเลยว่ามีอะไร”“ของหนู ก็ต้องสำคัญกับหนูสิ”ประโยคนั้นทำให้มือของพรีมหยุดลง เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่กำลังถือกล่องออกไป ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ อุ่นขึ้นในอก ไม่นานนัก ห้องที่เคยเต็มไปด้วยข้าวของของเธอก็ค่อย ๆ ว่างลง ตู้เสื้อผ้าเหลือเพียงไม่กี่ชุด ชั้นหนังสือโล่งขึ้น โต๊ะเครื่องแป้งเหลือเพียงของจำเป็นพรีมยืนมองห้องนั้นอยู่ตรงกลางสถานที่แห่งนี้เคยเป็นทั้งบ้าน เป็นที่หลบซ่อน และเป็นความทรงจำที่เธอไม่อยากย้อนกลับไปหาแต่วันนี้...เธอกำลังเดินออกจากมันด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป นอร์ธเดินกลับมาหยุดข้างเธอ“พร้อมหรือยัง”พรีมมองไปรอบห้องอีกครั้ง“ค่ะ”เธอปิดไฟ ก่อนเดินออกมา แต่เมื่อถึงหน้าประตู เธอกลับหยุดแล้วหันกลับไปมองอีกครั้งนอร์ธไม่ได้เร่ง เขายืนรออยู่ตรงนั้น...พัชร พรีมช่วยพัชรได้แค่นี้นะ ไม่ว่าพัชรกำลังทำอะไรอยู่ พรีมจะไม่เป็นตัวถ่วงพรีมยิ้มบาง ๆ ก่อนปิดประตูลง เสียงกลอนประตูดัง กึก เหมือนเป็นการปิดฉากชีวิตช่วงหนึ่งของเธอไว้ และเปิดประตูให้กับอีกช่วงหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้างแต่ครั้ง
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 70 ของสะสม
และในที่สุดก็กลายเป็นความโกรธอย่างชัดเจน นี่เขาพลาดไปตอนไหน ทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน“เคยเป็นผู้หญิงของมันงั้นหรือ..”เขาลุกขึ้นยืน คำนี้หลุดออกมาจากริมฝีปากราวกับเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในโลก เขาเดินไปยังหน้าต่างบานสูง มองออกไปยังสวนมืดด้านนอก ภาพในอดีตย้อนกลับเข้ามา พัชร...พี่ชายของพรีม ชายที่เขาจับเอาไว้บนเรือ และบีบให้ยอมทำตามเงื่อนไขของเขา เพราะสิ่งเดียวที่เขาต้องการคือพรีม เขาต้องการให้พัชรยอมยกน้องสาวให้เขา แต่สุดท้าย...ปาร์คหลับตาลงชั่วครู่ และกรามขบแน่นยาก..ยากกว่าเดิมจู่ๆก็รู้สึกแค้นใจที่ถูกปิดบัง พัชรพี่ชายของพรีมไม่เคยพูดเรื่องนี้“ไอ้พัชรมันรู้ไหมว่าผัวน้องมันเป็นมือปืน”“ไม่แน่ใจครับ” เพล้ง!แก้วคริสตัลในมือถูกขว้างกระแทกกำแพง เศษแก้วแตกกระจายลงบนพื้นเสียงดังสนั่นลูกน้องทุกคนสะดุ้ง แต่ไม่มีใครกล้าขยับ ปาร์คหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนใช้มือปาดริมฝีปากตัวเอง“น่าขำชะมัด”เขาหันกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความหึงหวงจนแทบปิดไม่มิด“เธอจำฉันไม่ได้ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉันกันแน่”ไม่มีคำตอบ เพราะไม่มีใครกล้าเสี่ยงตอบผิด ปาร์คเดินกลับมาที่โต๊ะ ก่อนหยิบขวดเหล้าขึ้นมาเทลงแก้วใหม่
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 69 ไม่พอใจ
นอร์ธไม่ได้หันกลับไปมองชายกลุ่มนั้นอีกเขาเพียงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาทางพรีมที่ยังยืนมองเขาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ“เข้าไปข้างในเถอะ”น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พรีมพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินนำเข้าไปในบ้านของตัวเอง นอร์ธตามหลังเธอเข้ามา ก่อนจะเป็นคนปิดประตู เสียงประตูปิดลงเบา ๆ ตัดโลกภายนอกออกไปในทันที แต่คำถามในหัวของเขากลับไม่ได้เงียบลงไปทั้งหมดถ้าต้องการเงินจริง ทำไมยังยืนมองเธออยู่แบบนั้น?เขาจำแววตาของพวกมันได้ มันไม่ใช่สายตาของเจ้าหนี้ที่เพิ่งได้รับเงินครบแล้วกำลังจะกลับ มันเหมือนคนที่กำลังตรวจสอบอะไรบางอย่างหรือบางที...กำลังรอให้แน่ใจว่า พรีมยังอยู่ที่นี่ และอยู่คนเดียว“พี่นอร์ธ?”เสียงเรียกของเธอดึงเขากลับมาชายหนุ่มกะพริบตาช้า ๆ ก่อนมองไปรอบๆบ้าน บ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เฟอร์นิเจอร์เก่าบางชิ้นถูกใช้งานจนเห็นร่องรอยของเวลา บนโต๊ะมีของใช้ไม่กี่อย่าง ทุกอย่างเรียบง่ายจนแทบไม่มีสิ่งไหนบอกได้ว่าเจ้าของบ้านเคยมีชีวิตเป็นอย่างไรเขาไม่เคยเห็นมันไม่เคยรู้ว่าเธออยู่ที่นี่อย่างไรและตลอดสองปีที่ผ่านมา...เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอต้องใช้ชีวิตแบบไ
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 68 ถ้าไม่ได้มาทวงหนี้
ตาต้านั่งนิ่งอยู่กับโทรศัพท์ในมือ เธอมองหน้าจอที่ดับลงด้วยความรู้สึกประหลาดใจไม่เข้าใจว่าทำไมพัชรถึงพูดเหมือนกำลังบอกลา และไม่รู้เลยว่าในวินาทีเดียวกันนั้นคนที่เธอเพิ่งคุยด้วยกำลังถูกลากตัวออกจากห้องใต้ท้องเรือ ไปโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน รวมถึงพรีมเองก็ด้วย. ค่ำแล้วกว่าพรีมจะเดินออกจากอาคารเรียนพร้อมตาต้าแล้วก็โบกลากันเหมือนอย่างเคยเมื่อพ่อของเธอมารับ แสงไฟสีส้มจากเสาไฟริมถนนทอดยาวลงบนพื้นเปียกชื้น หลังฝนเพิ่งหยุดตกไปไม่นาน หญิงสาวสะพายกระเป๋าขึ้นบนไหล่ พลางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างเหนื่อยล้าก่อนจะเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากประตูมหาวิทยาลัยกระจกฝั่งคนขับลดลง คนที่อยู่หลังพวงมาลัยมองเธอผ่านกระจกด้วยสายตานิ่งๆ“ขึ้นรถครับ”พรีมยิ้มบางๆ“มารับจริงๆด้วย”“บอกแล้วไงว่าจะมา”เธอเปิดประตูขึ้นนั่ง ก่อนจะคาดเข็มขัด รถเคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัยไปอย่างเงียบๆระหว่างทาง พรีมมองแสงไฟนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นเดิม เธอก็หันมามองเขา“วันนี้กลับบ้านเก่านะคะ อย่าลืม”นอร์ธเหลือบมองเธอ“ครับ”เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงเปลี่ยนเส้นทางตามที่เธอบอก แต่
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 67 สั่งลง
หลังจากทานข้าวเสร็จ พวกเขาก็แยกกันที่โรงอาหาร ในขณะพรีมกับตาต้ากลับมาที่ห้องเรียน คนที่เป็นเพียงศิษย์เก่าอย่างนอร์ธ ก็ขับรถออกจากมหาลัยไป ครั้งนี้เขาไม่ได้กลับที่พักหรือไปธุระที่อื่นอาทิเช่นโต๊ะสนุ๊ก สถานที่ที่เคยไปมั่วสุมกับเพื่อนสนิทของเขา แต่เลือกที่จะไปหาคนที่สืบเรื่องราวของคนอื่นเพื่อที่จะนัดรับข้อมูลแทนการลืมของเธอทำให้เขาอยากย้อนอดีตขึ้นมาจริงๆแล้วครั้งนี้ ต่อให้ผลเสียที่ตามมาหนักหน่วงสักแค่ไหน ก็จะไม่สนใจอีกรถสีดำจอดนิ่งอยู่บนถนนลูกรังที่ทอดผ่านพื้นที่รกร้างนอกชานเมือง รอบด้านเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้าเป็นระยะ นอร์ธยืนพิงข้างรถอยู่คนเดียว บุหรี่ในมือถูกจุดขึ้นเป็นมวนที่สอง ทั้งที่มวนแรกยังทิ้งกลิ่นควันจางๆเอาไว้บนเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มของเขาชายหนุ่มสูดควันเข้าปอดลึกกว่าปกติ ก่อนจะผ่อนออกช้าๆ ดวงตาสีเข้มทอดมองไปยังถนนว่างเปล่าตรงหน้า แต่สิ่งที่อยู่ในหัวกลับไม่ใช่ภาพตรงนั้นเลย“สองปี…”คำพูดของนักสืบยังวนกลับมาอยู่ในหัวข้อมูลที่เขาเพิ่งได้รับไม่ได้มากพอจะตอบทุกอย่าง แต่กลับมากพอที่จะทำให้เรื่องที่เขาพยายามฝังมาตลอดสองปีเริ่มตอผุดขึ้นมาอีกครั้งโดยเฉพาะคำหนึ่งที่อ
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 66 ดูแลอย่างกับแฟน
คราวนี้ดวงตานีน่าลุกเป็นไฟ เธอขึงตาใส่อีกคน ความอับอายเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่นั้น เมื่อหันมองรอบๆ แล้วเห็นว่านักศึกษาหลายคนกำลังให้ความสนใจอยู่ ถึงการประจานของตาต้าจะไม่ได้เสียงดังมาก แต่เชื่อว่าคนที่อยู่ใกล้เคียงจะได้ยินหล่อนเกือบจะกรี๊ดแล้ว ถ้าไม่ติดว่าคนที่กำลังพูดถึงกำลังเดินเข้ามา และใกล้กว่าเดิมแล้ว ไม่อย่างนั้น คงได้เปิดศึกหยุมหัวกันตาต้าขยิบตาให้ ก่อนจะเดินเร็วไปหาพรีม แล้วหมุนตัวเดินขนาบข้าง โดยตอนนั้นคนที่เดินตามหลังมาติดๆคือร่างสูง เขาไม่ได้สนใจใครเลย นอกจากมองบรรยากาศที่แสนจะคุ้นเคย แต่ตอนนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปสำหรับเขา“ไง ยัยไวไฟ พามาได้ไงเนี่ย”ตาต้าใช้หัวไหล่เล็กกระแทกต้นแขนพรีม บีบเสียงล้อเลียน เป็นจังหวะเดียวกับที่สายตาพรีมปะทะกับนีน่าพอดี เธอรู้ทันทีว่าฝ่ายนั้นไม่พอใจเธอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าสาเหตุนั้นไม่ใช่เรื่องเมื่อคืนที่ทะเลาะกัน แต่เป็นความหึงหวง และอิจฉา ยิ่งมารู้ทีหลังว่าแฟนของพรีมตามที่พัชรเคยเล่าว่าน้องสาวกำลังมีความรัก สมัยยังคงคบกันนั้นเป็นคนนี้ ก็ยิ่งทวีคูณความริษยาเข้าไปอีกหล่อนหมายปองนอร์ธมานาน เพียงแต่เข้าไม่ถึงตัวทว่าเด็กปรุงจืดอย่างพรีม ที่หล่อนมักมองว
บางทีคุณอาจจะชอบ
หนี้รักมาเฟียจอมคลั่ง
มงกุฎดอกหญ้า9.2K viewsสาวใช้มาเฟียตาบอด
ceres15.4K viewsBad Love ของหวงคาสโนว่า (Set ทายาทมาเฟีย)
ณดารินทร์34.8K viewsพิษรักมาเฟียร้าย
มงกุฎดอกหญ้า32.2K viewsCEO x Mafia แค้นรักในเกมอำนาจ
DJArtsyStory 146 viewsOne Night Stand คู่นอนคืนเดียว
KhanomThai Story282 viewsล่ามรักมัจจุราช NC20+
ลิลลี่สีกุหลาบ595 viewsแค้นรักมาเฟียร้าย
ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า63 views
