บทที่ 24 สังหารศัตรู

       

          มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ขับมาด้วยความเร็ว แซงทุกคันที่ขวาง บนถนนสายหลักจากตัวเมืองมุ่งหน้าสู่ชนบท ก่อนจะคลายเครื่องยนต์ที่แผดร้องเต็มเสียงเป็นเสียงคำรามหลังเลี้ยวโค้งสุดท้ายที่กำลังจะถึงที่หมาย

            โกดังลับกลางป่า

            สถานที่ปิดตายที่ไม่มีใครกล้ายุ่งเกี่ยว แม้ทางการจะเห็นการเข้าออกของรถคันหรูอยู่บ่อยครั้งรวมถึงรถของเขา พวกนั้นก็ยอมที่จะหลับหูหลับตาและเหยียบไว้แลกกับเงินก้อนโตปริมาณนับล้าน

            เจ้าของเท้าหนักที่หุ้มด้วยรองเท้าหนังสีดำวาววับเตะขาตั้ง พลางบิดกุญแจเพื่อสงบเครื่องยนต์ เหลือแต่เสียงกุกกักจากกลไกการขับเคลื่อนที่ร้อนฉ่าหลังจากใช้งานอย่างหนักด้วยระยะทางที่ไกลลิบเท่านั้น ท่ามกลางความเงียบที่สงบ และเหมือนจะเงียบจนเกินไปเพราะไม่มีใบไม้จากต้นไหนปลิวไหวเลย

            เขาถอดหมวกกันน็อค ก่อนสลัดผมที่ปรกหน้าด้วยการเสยขึ้นลวกๆ จ้องเขม็งไปยังทางเข้าโกดังซึ่งมีใครบางคนยืนรออยู่ คนนั้นคือลูกน้องของเมฆาหัวหน้าแก๊ง The Apex องค์กรที่เขารับใช้อยู่ ตอบแทนที่ครั้งนึงเคยชุบเลี้ยงเขามา ให้ที่ซุกหัวนอนที่ดี และข้าวกินทุกมื้อ เป็นการฉุดเขากับพี่ชายคนมาจากขุมนรกหลังจากอาศัยกินนอนอยู่ใต้สะพานนานนับเดือน

            “สวัสดีครับคุณนอร์ธ รถติดไหมครับ”

            เขาส่ายหัวให้กับคนทักทาย ก่อนจะรับไฟจากชิปโป้ที่ถูกจุดให้หลังจากดึงบุหรี่ขึ้นมาคาบ แล้วมุ่งหน้าไปยังข้างในโกดังที่มืดสนิท มีแสงสว่างอยู่ห้องเดียวคือจุดที่มัดแขนขาเชลยไว้สองคน ร่างสูงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้า ในปากยังคงคาบซิกาแรตดูดและปล่อยควันออกมาโขมง เขาไม่มีความเห็นใจหรือกลัวในกฎหมายผ่านสายตาคู่ครั่นคร้ามนั้นเลย และสองคนตรงหน้าก็เช่นกัน

            “นายมึงไปไหน”

            เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม รู้อยู่แล้วว่าจะไม่ได้รับคำตอบ เพราะหากง่ายแบบนั้นพวกมันคงไม่ถูกจับตัวมาแบบนี้

            “........”

            “ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร...” ริมฝีปากหยักยกขึ้นข้างหนึ่งหลังดึงบุหรี่ที่เหลือเกือบถึงก้น แต่ยังมีไฟแดงฉานติดอยู่ ยื่นไปใกล้ใบหน้าของหนึ่งในสอง “บุหรี่หน่อยไหม”

            ดวงตาแดงก่ำผลของการโดนซ้อมทารุณมานับไม่ถ้วนก่อนมาถึงที่นี่จนเส้นเลือดในตาแตกช้อนมองเขา ด้วยความกลัวที่ถูกเก็บเอาไว้เป็นอย่างดี กลบเลื่อนด้วยการแค่นยิ้มออกมา

            “อะ อ๊ากกก”

            ปลายบุหรี่จิ้มเข้าไปในเนื้อตรงแก้ม ควันไหม้โชยขึ้นก่อนที่หนังจะพองตามมาด้วยกลิ่นสุกของเนื้อถูกย่าง นอร์ธจ้องมองไปยังจุดนั้นก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ ดึงบุหรี่ออกมาแล้วหันไปหาอีกคน

            “แล้วมึงล่ะ?”

ทว่าตอนนั้นไฟที่ก้นบุหรี่มอดไปแล้ว เขาจึงเปลี่ยนเป็นมีดพับขนาดพอดีมือที่เหน็บอยู่ตรงเอวแทน เชลยเห็นแบบนั้นถึงกับดิ้น เกิดเสียงกุกกักของโซ่ตรวนที่ผูกมัดแขนขาเอาไว้เสียดสีกับเก้าอี้ดังกึดๆ

“ต่อให้มึงฆ่าพวกกูในตอนนี้ ก็หานายกูไม่เจอหรอก”

ความกลัวของแต่ละคนไม่เท่ากัน ในขณะที่อีกคนตัวสั่นสะท้าน กลัวเขาจนเยี่ยวราด หากแต่อีกคนกลับไม่มีความกลัวใดๆแม้เสี้ยวหน้าด้านข้างจะถูกทำให้เกิดแผลพุพองไปแล้วก็ตาม และเขาก็รู้พวกมันถูกสั่งให้ทำแบบนี้ ตอบก็ตาย ไม่ตอบก็ตาย  

กระนั้นเขาก็ยังนึกสนุก นอร์ธยกยิ้มอย่างพึงพอใจอีกครั้ง ก่อนจะหันไปหาลูกน้องของตัวเอง

“ปล่อยไอ้เหี้ยนี้หน่อยดิ้ กูอยากประลองกับมันสักหน่อย ปากเก่งดี”

เมื่อคำสั่งถูกถ่ายทอด โซ่ตรวนที่มัดมันอยู่ก็ถูกปลดเพื่อคืนอิสระ ทว่าบาดแผลมากมายที่โดนกระทำ และพลังที่หายไปกับการวิ่งหนี ทำให้มันล้มลงเข่าพับโดยที่ยังไม่ทันได้ลุก ดวงตาคมกริบของนอร์ธแข็งกร้าวและฉะฉาน ฉายวาวความแค้นออกมาอย่างปิดไม่มิด มองคนตรงหน้าด้วยความกระหาย ก่อนจะโยนมีดในมือตัวเองไปให้มัน

เกร้ง!

“เห็นแก่ความจงรักภักดีต่อนายมึงกูจะให้โอกาส”

“......”

“ฆ่ากูให้ได้ แล้วกูจะปล่อยมึงไป”

“อึก..”

“รวมถึงเพื่อนมึงด้วย”

เขาไม่สนหรอกว่าตัวเองจะได้เปรียบขนาดไหน ที่ไปท้าต่อสู้กับคนที่ไร้เรี่ยวแรงใกล้ตายแบบนั้น อันที่จริงจะต้องส่งไปลงนรกเลยด้วยซ้ำไม่ต้องเสียเวลา โชคดีที่เขามีเวลาเยอะ บวกกับรู้สึกเซ็งๆจึงอยากหาอะไรทำก่อน

“มึงพูดเองนะ”

จังหวะที่มันหยิบมีด เป็นจังหวะเดียวกันกับความตื่นเต้นที่แล่นพล่านอยู่ในตัวเขา นอร์ธมองเชลยตรงหน้าด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะโน้มตัวลงไปเล็กน้อย ยื่นมือออกไปตรงข้ามแล้ว..กระดิกนิ้ว

“เออ มาเลยไอ้เวร”

ปลายมีดพุ่งทะยานเข้ามาอย่างเร็วและแรง มุทะลุหวังปลิดชีพเจ้าของกันด้วยเวลาอันสั้น เขาที่ไม่ได้ประมาทและรออยู่ก่อนตั้งแต่แรกหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะใช้ศอกเหวี่ยงเข้าไปกระแทกปลายคางจนร่างมันบิน เรียกได้ว่าหมุนอยู่กลางอากาศหลายตลบกว่าจะตกพื้น จากนั้นจึงจะหันมาดูผลงานแล้วขมวดคิ้ว รู้สึกโกรธที่คู่ประลองใจเสาะเกินไป นอนราบเป็นผักอยู่ตรงหน้า อ้าปากพะงาบไม่มีแรงแม้แต่จะพูด ยังคงอวดเก่งส่งยิ้มกวนตีนให้กับเขา

นอร์ธแค่นหัวเราะ เดินเข้าไปใกล้ ฉกมีดในมือมาถือไว้ด้วยมือตัวเอง หลังจากนั้นนั่งยองใช้หัวเข่าแกร่งค้ำคอมัน

“คำถามสุดท้าย.. ยังคงไม่บอกกันใช่หรือเปล่า”

แน่นอนว่ามันยังคงส่งยิ้มยียวนกลับมา ร่างสูงที่รอคำตอบอยู่จึงคลี่ริมฝีปากกว้าง ยิ้มตอบรับไปอย่างละมุน ก่อนจะหุบยิ้มทันควันในเวลาต่อมา และ..

กึด...

ค่อยๆตัดขาดหลอดลมของมันด้วยปลายมีดคู่ใจ เลือดมากมายพุ่งกระฉูดราวกับท่อน้ำแตก ท่ามกลางความช็อคของผู้คนที่ยืนเห็น รวมถึงเชลยอีกคนที่เหมือนจะสติหลุดไปแล้วด้วย แต่นอร์ธกลับปิดเปลือกของตัวเองสีหน้าเคลิ้ม แหงนขึ้นเล็กน้อย ราวกับรู้สึกดีที่ได้ฆ่าคน

โดยเฉพาะคนชั่วที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อเขา

.

 

       ตีสองในคืนเดียวกัน

          ขณะนี้ผับยังไม่ปิด แต่ระยะการทำงานของพรีมจบลงแล้ว เธอจึงเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อที่จะล้างหน้าล้างตาก่อนจะขึ้นห้องนอน เหตุเพราะดื่มกับลูกค้าเยอะพอควร ลูกค้าบางกลุ่มเธอไม่เห็นพวกเขามีเจตนาร้ายจึงเต็มใจ แต่ความเต็มใจพอหลายๆแก้วเข้าก็กรึ่มได้เหมือนกัน โชคดีที่เวลาหมดก่อน หากยังคงอยู่และดื่มต่อ มีหวังร่วงคอพับแน่

            “น้องพรีม อันนี้ทิปหนูนะครับ”

            “ขอบคุณค่ะพี่เค”

            เธอยกมือไหว้ หลังจากเดินมาลงเวลาออก แล้วเจอผู้จัดการผับเดินเข้ามาเคลียร์ทิป

           “พรุ่งนี้มีเรียนกี่โมง”

           “สิบโมงค่ะ”

           “เออดี ยังมีเวลานอน ว่าแต่เมาไหม? พี่เห็นหนูดื่มเข้าไปตั้งเยอะ อย่างว่าแหละคนสวยๆ ใครๆก็อยากอยู่ใกล้ ”

           “ไม่เท่าไหร่ค่ะพี่”

           “จริงไหม?”

           “จริง”

          “อ่า...เก่งแฮะ”

          ขณะที่กำลังยืนคุยกันอยู่ จังหวะนั้นคู่สนทนาของเธอก็หันไปอีกทาง และเอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำให้เธอต้องมองตามกัน

            “เฮียนอร์ธมานี่หว่า...มาทำไมป่านนี้วะ”