LOGINShare
ตอนที่ 24 กามเทพเมรัย
publish date:
2026-06-27 00:37:50
Latest chapter
มือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา ตอนที่ 98 คำอวยพรจากหัวใจ (จบ)
ท่ามกลางบรรยากาศร่มรื่น ณ จวนหลังใหม่ของหรงเชียนเสวี่ย พิธีมงคลสมรสถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความหมายแทนที่จะเป็นความอลังการในวังหลวง เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วหวานเคล้าไปกับสายลมยามเย็น ผู้คนในงานต่างมีสีหน้าชื่นมื่น ทว่าจุดที่น่าจับตามองที่สุดกลับเป็นร่างสง่างามของซูฉุนไทเฮาที่ประทับนั่งเป็นเกียรติแก่คู่บ่าวสาวหานจวิน ฮ่องเต้น้อยผู้กุมมือมารดาไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง ลอบสังเกตสีหน้าของพระนางอย่างไม่คลาดสายตา ทว่าสิ่งที่เห็นกลับมิใช่ความขมขื่นที่เขากังวล แต่เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความสงบ"แม่ไม่เป็นอะไรหรอกหานจวิน" ไทเฮากระซิบตอบพลางลูบมือลูกชายอย่างอ่อนโยน "เสด็จลุงของเจ้ามีความสุข... แม่ในฐานะน้องสะใภ้และมารดาของแผ่นดิน ย่อมมีความสุขไปด้วย"เด็กชายได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็คลี่คลายกลายเป็นรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาและเปี่ยมสุข "สมกับเป็นเสด็จแม่ของลูกพ่ะย่ะค่ะ"ในขณะนั้นเอง หรงเชียนเสวี่ยในชุดมงคลที่งดงามทว่าไม่ฟุ้งเฟ้อ ได้เดินเคียงคู่มากับชินอ๋องหานเทียน ทั้งสองก้าวเดินอย่างมั่นคงและสง่างามดุจกิ่งทองใบหยก เมื่อมาถึงเบื้องหน้าไทเฮา หรงเชียนเสวี่ยได้ก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยกิริยาที่เปี่ยม
มือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา ตอนที่ 97 ธุลีดินที่หมายปองจันทร์
โถงราชสำนักในวันนี้ เหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต่างมารวมตัวกันจนเนืองแน่น เสียงกระซิบกระซาบเกี่ยวกับความผิดมหันต์ของขันทีโฉด มู่หรงชิง ดังระงมไปทั่ว บ้างก็สาปแช่ง บ้างก็ก่นด่าด้วยความเกลียดชังที่มันบังอาจหมิ่นพระบรมเดชานุภาพเบื้องหลังม่านมุกที่ทิ้งตัวลงมาปิดกั้น ร่างของซูฉุนไทเฮานั่งสงบนิ่งทว่าแผ่รังสีแห่งความเยือกเย็น ส่วนทางด้านชินอ๋องหานเทียนประทับอยู่ในตำแหน่งผู้พิพากษา พระพักตร์เรียบเฉยทว่าแววตาคมกริบดุจใบมีดที่พร้อมจะปลิดชีวิตผู้ที่ทรยศต่อแผ่นดินมู่หรงชิงถูกลากตัวเข้ามากลางโถง ร่างกายที่เคยสวมใส่แพรพรรณชั้นดีบัดนี้เหลือเพียงชุดนักโทษสีหม่นรอยโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่พันธนาการข้อมือข้อเท้าส่งเสียงกระทบกันดังแกรกกรากทุกย่างก้าว สายตาของมันสั่นไหวและเลื่อนลอย พยายามเพ่งมองผ่านม่านมุกที่กั้นกลาง หวังจะเห็นใบหน้าของสตรีที่มันหลงรักอย่างสิ้นคิดเป็นครั้งสุดท้าย แม้จะรู้ดีว่านางไม่มีวันหันมามองคนเช่นมันด้วยความอาทรก็ตาม"เจ้าสุนัขรับใช้เนรคุณ! บังอาจนัก! เจ้าเป็นเพียงขันทีต่ำต้อย กล้าดีอย่างไรถึงริอ่านแตะต้ององค์ไทเฮา!" ขุนนางอาวุโสผู้หนึ่งก้าวออกมาตวาดลั่นจนใบหน้าแดงก่ำ"เจ้ามันก็แค่ก้อนเน
มือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา ตอนที่ 96 สรวงสวรรค์ที่ถูกรอคอย
ในช่วงเวลานี้ เหล่าหมอหลวงต่างทุ่มเทกำลังรักษาซูฉุนไทเฮาอย่างสุดความสามารถ เพื่อหวังให้พระนางฟื้นตื่นจากการหลับใหล ทว่าท่ามกลางความสงบของราชสำนัก ภาระงานเอกสารกลับกองทับทวีจนรัดตัว ฮ่องเต้น้อยหานจวิน ในวัยสิบสองพรรษาต้องแบกรับความกดดันหนักอึ้งเกินวัย ด้วยความห่วงใยหลานชาย ชินอ๋องหานเทียนจึงตัดสินใจพาฮ่องเต้น้อยมาฝากไว้ที่จวนของหรงเชียนเสวี่ย หวังให้เด็กน้อยได้ปลีกตัวออกจากบรรยากาศเคร่งเครียดในวังหลวงบ้างหรงเชียนเสวี่ยซึ่งเติบโตมาในโลกของการสังหารย่อมไม่ประสีประสาในการเอาอกเอาใจเด็ก นางทำได้เพียงนั่งมองเด็กชายด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้สาวใช้นำขนมว่างมาวางไว้ให้ แล้วความเงียบงันก็เข้าปกคลุมห้องโถงกว้างหานจวินลอบสังเกตสตรีเบื้องหน้าด้วยความระแวง นี่คือครั้งแรกที่เขาได้พบกับสตรีผู้เป็นดั่งหนามยอกอกของเสด็จแม่ ภาพลักษณ์ที่เย็นชาและรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวนางนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นความห่วงใยที่เสด็จลุงมีให้แก่นาง "ข้าไม่เคยเห็นเสด็จลุงเอาใจใส่ใครเป็นพิเศษเช่นนี้มาก่อน..." ฮ่องเต้น้อยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "แม้แต
มือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา ตอนที่ 95 เรือนพำนักแห่งหัวใจ
ศึกใหญ่จบสิ้น ขันทีโฉดถูกคุมขังในคุกหลวงรอรับทัณฑ์ตามอาญาแผ่นดิน ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงในยามนี้ดูปลอดโปร่งกระจ่างใส ราวกับจะสดุดีแก่ความสงบสุขที่หวนคืนสู่ราษฎรอีกครั้งณ ริมธารน้ำใสที่รายล้อมด้วยแมกไม้เขียวขจี ชินอ๋องหานเทียนและหรงเชียนเสวี่ยเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินหินอย่างเชื่องช้า บรรยากาศดูผ่อนคลายทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่เปราะบาง"บิดาและพี่ชายของเจ้าในยามนี้ สร้างผลงานใหญ่หลวงนักที่สามารถปัดเป่าภัยร้ายออกจากราชสำนักได้สำเร็จ" หานเทียนเอ่ยขึ้น พลางลอบสังเกตสีหน้าของสตรีข้างกายอย่างระแวดระวัง ท่วงท่าของพระองค์ดูใส่ใจและนุ่มนวล ราวกับเกรงว่าถ้อยคำใดจะทำให้หญิงงามข้างกายต้องขุ่นเคืองพระองค์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่ออย่างตรงไปตรงมา "แต่ข้ากลับไม่อาจมอบรางวัลตอบแทนให้เขาได้อย่างเต็มภาคภูมิ... หรงเจิ้นกั๋วเปรียบเสมือนเสือร้ายที่ยอมสงบเสงี่ยมเพียงชั่วคราว ข้าล่วงรู้ดีว่าที่เขายอมลดดาบลง ก็เพราะเหตุการณ์ที่เกือบทำลายตระกูลของเขาในครานี้เป็นสำคัญ"หรงเชียนเสวี่ยเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับชินอ๋อง แววตาของนางมิได้มีร่องรอยของความโกรธเคืองหรือการปกป้องบิดาอย่างหลับหูหลับตา น้ำเสียงที่ตอบกล
มือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา ตอนที่ 94 ทายาทผู้ซื่อตรง
ร่างของขันทีโฉดถูกทหารคุมตัวลากถูไปตามพื้นมุ่งหน้าสู่คุกหลวง เพื่อรอคอยการตัดสินโทษทัณฑ์ที่สาสม ทว่าในใจของแม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว เพลิงแค้นยังคงปะทุร้อนรุ่มราวกับจะแผดเผาอก เขากระหายที่จะเหยียบย่ำร่างนั้นให้แหลกละเอียดคาส้นเท้า แต่หากต้องการให้มันได้รับความทรมานที่ถึงกึ๋น การสังหารในนาทีนี้กลับดูเป็นความปรานีที่มากเกินไป"ท่านพ่อ... เหตุใดท่านจึงไม่สังหารมันเสีย?"สิ้นเสียงศึกที่สงบลง หรงป๋อหยวนก้าวเดินเข้ามาสมทบกับบิดา หรงเจิ้นกั๋วหันไปจับจ้องบุตรชาย พลางกวาดสายตามองสำรวจท่ามกลางไฟสงครามที่เพิ่งดับมอด เนื้อตัวของลูกชายเขายังคงสะอาดสะอ้านไร้รอยขีดข่วน จะมีก็เพียงกลิ่นสุราฉุนกึกที่โชยออกมาจากตัวนายน้อยผู้นี้เป็นระยะ ทว่าแม่ทัพเฒ่าหาได้ใส่ใจไม่ ในยามที่บุตรชายยังคงปลอดภัยและสุขสบายดี นั่นก็นับเป็นดีที่สุดแล้วเมื่อเห็นบิดายังคงเงียบ หรงป๋อหยวนจึงเอ่ยทัดทานซ้ำอีกครา "ท่านพ่อ ท่านช่างใจดีกับเจ้าขันทีสารเลวนั่นเกินไปแล้ว ทั้งที่มันเคยเหยียบย่ำตระกูลเราจนเกือบสิ้นซาก ท่านจะปล่อยให้มันหายใจไปเพื่ออะไร?"คำทัดทานนั้นทำให้หรงเจิ้นกั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าเสียงหัวเราะนั้น
มือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา ตอนที่ 93 ขันทีโฉดกับชะตากรรมที่ไร้ทางหนี
เมื่อได้รับรายงานจากแนวหลังว่าหรงป๋อหยวนยังปลอดภัยดี ความกังวลที่เกาะกุมหัวใจแม่ทัพก็มลายหายไปสิ้น แววตาของหรงเจิ้นกั๋วเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายที่หมดห่วงหน้าพะวงหลัง เขาแผดเสียงคำรามสั่งให้ทหารบุกตะลุยอย่างบ้าคลั่ง มือสังหารที่ไร้ซึ่งอุดมการณ์เมื่อเห็นสถานการณ์พลิกผันและกำลังจะพ่ายแพ้ต่างก็ทิ้งอาวุธหนีตายกันอลหม่าน"อย่าให้พวกมันหนีรอดไปได้! จัดการให้สิ้น!"หรงเจิ้นกั๋วส่งทหารส่วนหนึ่งออกไล่ล่ากลุ่มนักฆ่าที่กำลังแตกกระเจิง ส่วนตัวเขาพร้อมทหารฝีมือดีที่สุดรีบบุกเข้าสู่ตำหนัก ซูฉุนไทเฮาทันที ทว่าเมื่อก้าวพ้นธรณีประตูห้องโถงใหญ่ ภาพที่เห็นกลับทำเอาแม่ทัพผู้ผ่านศึกมานับร้อยสนามต้องหยุดชะงักศพของเหล่ามือสังหารฝีมือดีที่มู่หรงชิงจ้างมาถูกสังหารจนสิ้นซาก ทุกร่างล้มตายในท่าทางที่ดูไม่ออกว่าเสียชีวิตด้วยวิชาของสำนักใด ร่องรอยการต่อสู้ช่างเรียบง่ายและโหดเหี้ยมเกินกว่าจะเป็นฝีมือของทหารทั่วไป"ที่นี่มันเกิดเรื่องอันใดกันแน่..." หรงเจิ้นกั๋วพึมพำด้วยความตื่นตะลึง เขาเป็นทัพหน้าบุกฝ่าเข้ามาอย่างยากลำบาก แต่กลับมีใครบางคนมาถึงที่นี่ก่อนหน้าเขาและกวาดล้างทุกอย่างจนหมดสิ้น"ท่านแม่ทัพขอร
You May Also Like
หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท
ม่านฝันจันทรา54.1K viewsซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้42.8K viewsซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา31.7K viewsแม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย
อี้ซัวเยียนอวี่2.1M viewsอดีตอนุผู้นี้ จะไม่มีท่านอีกต่อไป
ม่านอวี้1.0K viewsเจ้าสาวข้ามภพมาเกิดใหม่ในยุค80
บ้านนิยายบายโซ285 viewsระบบคอสตูมสะท้านวังหลัง
Pink Jade*12 viewsขอฝ่าบาท…โปรดไว้ชีวิต
Selena126 views
