ม่านรักพนาเร้น ตอนที่ 6

สีฝุ่นหันกลับมามองหน้านิลตราในตอนที่เอ่ยถามมือก็ยกโทรศัพท์ขึ้นส่องไฟไปยังสิ่งนั้น ทำให้นิลตรานั้นต้องมองตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ แล้วเมื่อได้เห็นว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเธอคืออะไร นิลตราก็ถึงกับขาอ่อนแล้วขยับถอยหลังด้วยความตกใจทันที

เพราะสิ่งที่สีฝุ่นเห็นคือใครคนนั้นที่นิลตราหันกลับไปเห็นในตอนที่วิ่งหนี และตอนนี้เขาก็กำลังยืนกอดอกอยู่บนต้นไม้ใบหน้าหันตรงมายังเธอคล้ายกำลังสบตากันและกัน เพียงแค่นิลตราไม่เห็นดวงตาของเขาเพราะใบหน้านั้นราวกับหน้ากากที่กลมกลืนไปกับร่างกายเป็นหนึ่งเดียว

ตุบ!ตุบ!ตุบ!

“กรี๊ด! /กรี๊ด!”

เสียงกรีดร้องจนสุดเสียงดังลั่นไปทั้งป่าในวินาทีที่สิ่งนั้นกระโดดลงมายืนที่พื้นตรงหน้าพวกเธอ จนสีฝุ่นเองก็ล้มลงและผสานเสียงร้องพร้อมกับนิลตรา

เมื่อเห็นว่าสิ่งนั้นมันไม่ได้มีเพียงแค่หนึ่งแต่กลับมีถึงสาม และตอนนี้ก็กำลังยืนเท้าเอวล้อมรอบพวกเธออยู่

พรึบ!

“ตายหรือเปล่า”

น้ำเสียงแข็งกระด้างไร้ซึ่งความอ่อนโยนเอ่ยถามพร้อมกับยกมือขึ้นมาปิดจมูก มือที่ถือกระบองไม้อยู่ก็ใช้มันเขี่ยไปที่ขาของสีฝุ่นเบา ๆ

“ยัง แต่คุยกันแล้วไม่ใช่รึว่าให้แยกกันดัก มึงทำให้พวกมันสลบทำไม”

“เห็นเอง”

“เออ ถูกของมัน เสือกส่องไฟสอดรู้ก็ปล่อยให้นอนอยู่ตรงนี้”

ชายผู้ที่ไม่ชอบกลิ่นกายของสีฝุ่นและนิลตราเอ่ยเข้าข้างชายคนที่ยืนนิ่งเงียบและเป็นคนที่ทำให้หญิงสาวทั้งสองคนถึงกับยืนช็อกเมื่อเห็นเขา

แต่จะโทษเขาคนเดียวก็ไม่ได้เพราะคราแรกที่เห็นพวกเธอเพียงแค่ช็อกแต่ยังไม่ได้สลบไป แต่มากรีดร้องจนนอนหมดสติแบบนี้ก็ในตอนที่อีกสองคนกระโดดตามลงมาจากต้นไม้นั่นแหละ

“ปล่อยนอนอยู่นี่แหละ กลับกันเถอะ กูปีนต้นไม้ทั้งวันจนเมื่อยไปหมดแล้ว”

ชายหนุ่มผู้ที่ไม่ชอบกลิ่นกายสาวเอ่ยบอกแล้วบิดตัวไปมาด้วยความเมื่อยล้า ก่อนที่อีกคนจะพยักหน้าเห็นด้วยแล้วพากันหันหลังเดินกลับเข้าไปในหมู่บ้านซึ่งอีกไม่ไกลจากตรงนี้พวกเธอก็จะถึงแล้วด้วยซ้ำ

เพราะหลังจากนี้พวกเขาไม่จำเป็นต้องไล่ต้อน แต่พวกเธอจะเป็นคนเดินเข้าไปหาเอง

ซึ่งคล้อยหลังที่สองคนนั้นเดินไป เจ้าของสายตาคมกริบนิ่งเรียบที่อยู่ภายใต้สิ่งที่สวมทับ ก็ก้มหน้ามองจ้องไปยังคนที่นอนอยู่สักพัก ก่อนจะหลับตาลงเพื่อสวดท่องบางอย่างแล้วเป่ารดลงไปยังสองร่างที่นอนอยู่ก่อนที่เขาจะเดินตามคนอื่นไป

เช้า

นิลตรา

แสงที่กระทบม่านตาในวินาทีแรกที่ฉันรู้สึกตัวตื่นแล้วลืมตาขึ้นมองทำให้ต้องหลับตาลงอีกครั้ง พร้อมกับยกมือขึ้นมาบดบังความเจิดจ้าของพระอาทิตย์ที่ส่องแสง บ่งบอกว่าตอนนี้เข้าสู่ช่วงเช้าของอีกวันแล้ว หลังจากที่เมื่อคืนนี้ฉันกับสีฝุ่น...

พรึบ

เพียงแค่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนขึ้นมาได้ภาพที่เห็นก็แวบเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ จนฉันต้องดีดตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจและหวาดกลัว ซึ่งก็พบว่าสีฝุ่นยังคงนอนหลับอยู่บนพื้นข้าง ๆ ฉันและรอบข้างเรานั้นไม่มีใคร รวมถึงไม่มีคนที่ดูเหมือนคน แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่คน

“ฝุ่น! ตื่นได้แล้ว ฝุ่น”

“อื้อ นิล”

“รีบตื่นเร็วเข้า ก่อนที่พวกนั้นจะกลับมา”

“...พวกนั้น กรี๊ด! อุ๊บ!”

ฉันรีบใช้มือปิดปากสีฝุ่นก่อนที่เธอจะส่งเสียงกรีดร้องจนใครมาได้ยิน ทำให้เธอรีบลุกขึ้นนั่งแล้วจับตัวฉันพลิกไปมาราวกับกำลังสำรวจตรวจหาบาดแผล ก่อนจะก้มลงมองตัวเองทั้งซ้ายและขวาด้วยความลนลาน 

แต่เมื่อพบว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรสึกหรอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เมื่อคืนนี้ มันเรื่องบ้าอะไรกัน”

“นิลก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้เรารีบไปที่หมู่บ้านนั้นก่อนดีกว่า”

“ยังจะไปอีกเหรอนิล ถ้าหมู่บ้านข้างหน้าเป็นที่อยู่ของ...พวกมันล่ะ”

“แต่จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเรานะ”

“...”

“บางทีเขาอาจจะแค่ตามดูเพราะเห็นว่าเราเป็นคนแปลกหน้าก็ได้”

“นึกออกแล้ว!”

อยู่ดี ๆ สีฝุ่นที่นั่งกะพริบตามองฉันด้วยสีหน้าคิดหนักก็พูดโพล่งขึ้นมาเสียงดังจนฉันต้องยกมือขึ้นมาปากเธอไว้อีกครั้ง สีฝุ่นจึงดึงมือฉันออกแล้วเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้เพื่อกระซิบบอกบางอย่างที่เธอนึกออก

“พวกนั้นที่เราเจอ นิลว่าหน้าพวกเขาเหมือนอะไร”

“ไม่รู้ แต่พวกเขาน่ากลัวมากจริง ๆ”

“เงาะป่าไง! ตัวดำ นุ่งผ้าสีแดง แถมหน้าพวกเขาก็ไม่เหมือนเรา แต่เหมือนคนที่สวมหัวบางอย่างคลุมหน้าไว้”

“แต่มันกลมกลืนกับเนื้อตัวพวกเขามากเลยนะ”

“อันนี้ฝุ่นก็ไม่รู้ แต่อาจจะเป็นเพราะว่าตอนกลางคืนมันมืดมาก พวกเราเลยมองไม่ชัด...มั้ง”

ฉันมองหน้าสีฝุ่นด้วยความคิดหนักเพราะตอนแรกฉันก็มัวแต่กลัวจนไม่ทันได้คิดว่าพวกเขาหน้าตาเหมือนอะไร เพราะอย่างที่บอกคือทุกอย่างที่ฉันเห็นมันเหมือนคนที่หน้าตาแปลกประหลาด ไม่เหมือนกับเงาะป่าที่ฉันเคยเห็นในละคร

เพราะละครที่มาเล่นให้ดูในช่วงเสาร์อาทิตย์เงาะป่าก็ยังหน้าตาเหมือนคน แต่หน้าของพวกเขามันเหมือนคนใส่หน้ากากเสียมากกว่า

“ถ้าเป็นเงาะป่าจริงก็ไม่แปลกที่พวกเขาไม่ยอมออกมาเจอพวกเรา”

“ทำไมล่ะ”

ฉันมองหน้าสีฝุ่นแล้วขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ แต่เธอกลับยิ้มออกมาจนฉันเริ่มสงสัยว่าเธอจะกลัวจนสติแตกไปแล้วหรือเปล่า

“นิลไม่เคยได้ยินเหรอว่าเงาะป่าบ้าใบ้”

“ยังจะมาพูดเล่นอยู่อีก”

“แต่ก็เห็นด้วยใช่ไหมล่ะ ฮ่า ๆ”

“จะเป็นใบ้หรือเปล่าไม่รู้ แต่ขออย่าให้เป็นบ้าเลย”

ฟิ้ว ปึก! ปึก!

นั่งคุยกันอยู่ดี ๆ ฉันก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ขาแล้วพอหันไปมองก็เห็นว่ามีลูกดอกที่มาจากทิศทางไหนก็ไม่รู้ปักอยู่ที่ขาของตัวเอง ก่อนจะเห็นว่าที่ขาของสีฝุ่นนั้นก็มีเหมือนกัน

“นิล/ฝุ่น”

และนั่นก็เป็นคำสุดท้ายที่เราสองคนสามารถพูดออกมาได้หลังจากที่ดวงตาและสมองรู้สึกพร่าเบลอแบบเฉียบพลัน ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนที่เดิมและเห็นภาพใบหน้าของกันและกันเป็นภาพสุดท้าย ก่อนที่ฉันจะไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกแล้ว

ตุบ!

“หนวกหู”