อารัมภบท

รถกระบะสองแถวสีแดงคันเก่าขับมุ่งหน้ามาตามถนนเส้นเล็กจากถนนคอนกรีตสู่ถนนพื้นดินที่ขรุขระ และสองฝั่งข้างทางเริ่มมีต้นไม้หนาทึบเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อีกทั้งยังบรรยากาศยังเงียบสงบความรู้สึกหนึ่งคือสบายใจกับวิวทิวทัศน์ที่ถูกโอบล้อมด้วยธรรมชาติ แต่อีกความรู้สึกหนึ่งก็รู้สึกว่าหากมาคนเดียวในยามที่ท้องฟ้าเริ่มหม่นแสงคงจะเงียบเหงาและวังเวงไม่น้อย

อย่าใคร่รู้ นึกฝักใฝ่ ในสิ่งที่ไม่เคยพบเห็น

ดวงตากลมโตภายใต้แพรขนตาเรียงเส้นสวยไล่สายตาอ่านตัวอักษรสีขาวที่ถูกเขียนด้วยลายมือเส้นตวัดแบบไทย ๆ ราวกับถูกคัดเขียนโดยผู้มีความสามารถอยู่บนป้ายแผ่นไม้ข้างทางที่รถขับผ่านทางด้านซ้ายมือ

ก่อให้เกิดความสงสัยว่าเจ้าของลายมือนี้ต้องการจะสื่อสารอะไรกับผู้ที่พบเห็นกันแน่...

“นิล”

นิลตรา เจ้าของชื่อผู้มีใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ เรียวคิ้วทั้งสองข้างพาดรับบนใบหน้าได้อย่างพอเหมาะ จมูกโด่งสวยริมฝีปากก็เป็นกระจับสีชมพูอ่อน แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีหวานทำให้เธอยิ่งดูอ่อนโยน

แต่นัยน์ตาสีดำคู่นั้นกลับเศร้าหมองเพราะเธอได้สูญเสีย คุณตา อันเป็นที่รักไปในระหว่างที่ท่านทำงาน ในสถานที่ที่เธอสองคนกำลังมุ่งหน้าไปสถานที่ที่เพื่อนของคุณตาเธอนั้นบอกว่าเป็นความผิดพลาดที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น

“นิลเชื่อจริง ๆ เหรอ ว่าเขาจะไม่หลอกนิลมาทำอะไร เพราะที่นี่มัน...ทำให้ฝุ่นรู้สึกไม่ปลอดภัยยังไงก็ไม่รู้ อีกอย่างมันก็นานหลายปีแล้วด้วย”

สีฝุ่น เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของนิลตราผู้มีใบหน้าสวยหวานแต่สายตากลับเด็ดเดี่ยวและเป็นคนจริงจังกับทุกอย่างอีกทั้งยังร่าเริงและสดใส หากนิลตรานั้นเป็นความอ่อนโยนที่แสนอบอุ่น สีฝุ่นก็ไม่ต่างไปจากความใจดีที่แสนบริสุทธิ์แต่ก็แข็งแกร่งจนเป็นที่พึ่งทางใจให้แก่นิลตราได้เสมอ

แต่เมื่อกวาดสายตามองบรรยากาศโดยรอบก็ทำให้สีฝุ่นอดที่จะหวั่นใจจนต้องเปิดปากถามเพื่อนออกไปไม่ได้ อีกทั้งคนที่บอกสถานที่และเส้นทางในการมาครั้งนี้ยังเป็นเพื่อนของคุณตาของนิลตราซึ่งไม่รู้ว่าสามารถเชื่อถือและไว้ใจได้มากแค่ไหน

นิลตราจึงพับเก็บความสงสัยที่มีต่อข้อความบนป้ายนั้นไว้แล้วหันกลับมามองหน้าสีฝุ่นที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว

“เชื่อเขาแค่เพียงนิดเดียว ที่เหลือนิลเชื่อสิ่งที่คุณตาเคยเล่าให้ฟัง”

“ที่ที่เรากำลังจะไปคุณตานิลเคยเล่าให้ฟังเหรอ แสดงว่าก็มีจริงใช่ไหม”

“นิลเชื่อว่ามีจริง เพราะทุกครั้งที่กลับจากที่นี่คุณตาจะมีเรื่องมาให้เล่าให้นิลฟังเสมอเลย”

“ฝุ่นเสียใจด้วยนะ”

“ขอบคุณนะ แต่นิลไม่เป็นอะไรแล้ว ก็แค่อยากมาดูด้วยตาตัวเองว่ามันจะสวยแค่ไหน จะมีอะไรหลาย ๆ อย่างที่ตาเคยบอกไหม หรือว่าความจริงแล้วตาจะแค่โม้แล้วเป็นเพียงแค่นิทานที่เล่าให้ฟังเฉย ๆ”

นิลตราเอ่ยพูดด้วยสีหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มเพราะตลอดเวลาที่พูดก็คิดถึงใบหน้าและน้ำเสียงของคุณตาที่เธอจดจำได้เป็นอย่างดี แม้ว่าจะเป็นเวลานานหลายปีแล้วก็ตามที่ตาของเธอจากไป

ทำให้สีฝุ่นที่นั่งมองหน้าเพื่อนนั้นรู้สึกสงสารเพราะแววตาของนิลตรานั้นมันปกปิดความเสียใจไว้ไม่ได้เลย เพราะการสูญเสียคุณตาไปในครั้งนั้นมันทำให้นิลตราไม่เหลือใครเลยเนื่องจากพ่อแม่ของเธอก็จากไปตั้งแต่เธอยังเล็ก ๆ ปู่ย่าก็ไม่ได้ติดต่อหรือเลี้ยงดู ด้วยเพราะไม่ชอบแม่ของนิลตราที่เป็นคนจน เธอจึงมีแค่คุณตาคนเดียวเท่านั้นในชีวิต

แต่ในความอาภัพยังมีความโชคดีที่เธอมีเพื่อนอย่างสีฝุ่นอยู่เคียงข้าง แถมพ่อแม่สีฝุ่นนั้นก็ยังรักนิลตราไม่ต่างไปจากลูกสาวอีกคน

“ใช่ข้างหน้าหรือเปล่า”

สีฝุ่นที่ลุกขึ้นแล้วเดินมานั่งยังเบาะฝั่งเดียวกันกับนิลตราเอียงหน้าชะโงกออกไปมองทางเบื้องหน้าแล้วเอ่ยพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงแค่เธอสองคนบนรถคันนี้ เพราะนิลตรานั้นเหมามาโดยเฉพาะเนื่องจากก่อนหน้านี้เธอตระเวนถามตามรถโดยสารว่าหากจะไปสถานที่นี้เธอต้องไปยังไงก็ไม่มีใครตอบได้แถมค้นหาข้อมูลตามที่ตาเคยบอกไว้ก็ไม่พบอะไร

ส่วนพวกคนรถบ้างก็บอกว่าต่อให้ขึ้นโดยสารไปได้ก็ต้องต่อรถอีกไกลแล้วพูดวกไปวนมา บ้างก็ว่าไม่รู้จัก ไม่เคยได้ยินชื่อสถานที่นี้มาก่อน

จนโชคดีได้มาเจอคุณตาใจดีที่บอกว่ารู้จักและยินดีจะพาไปส่งถึงที่ด้วยราคาแสนถูก จนนิลตรารู้สึกไม่ดีแล้วขอจ่ายเพิ่มแม้ว่าจะต้องขอร้องให้คุณตารับเงินนั้นไว้อยู่นานก็ตาม

เพราะจาก จังหวัดอยุธยา มาสถานที่แห่งนี้ที่อยู่ใน จังหวัดอุตรดิตถ์ มันก็ไกลพอสมควร

“น่าจะใช่นะ คุณตาจอดรถแล้ว”

“งั้นเรารีบลงกันเถอะ จะได้รีบกลับเพราะยังไม่ได้เข้าไปดูที่พักเลย ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาอีกที วันนี้ถือว่าเดินสำรวจก่อน”

“ได้สิ”

ทั้งสองคนส่งยิ้มให้กันก่อนจะเดินจับมือลงจากรถไปหยุดยืนอยู่ข้างประตูฝั่งคนขับ แล้วเป็นนิลตราที่ก้มหน้ามองเข้าไปในรถที่คุณตาเองกำลังนั่งมองไปยังผู้คนที่ตั้งแผงขายของ ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกหายใจหายคอสะดวกมากขึ้นที่อย่างน้อยก็ยังมีคนอยู่แถวนี้เยอะพอสมควร

“ที่นี่ใช่ไหมจ๊ะ”

“อืม ที่นี่แหละ...ม่านแดง”

“ม่านแดง?”

“ชุมชนม่านแดง”

“อ๋อ ค่ะ...งั้นเดี๋ยวคุณตารอพวกหนูสักพักนะคะ ขอเดินเข้าไปดูข้างในก่อนแล้วค่อยกลับที่พักค่ะ เพราะจะได้ถามคนแถวนี้ด้วยว่าถ้าจะมาเองต้องนั่งรถมายังไง”

นิลตราพูดบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแล้วส่งยิ้มไปให้คุณตา เนื่องจากก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้ว่าคุณตาจะแค่มาส่งเท่านั้นส่วนการเดินทางระหว่างที่อยู่ที่นี่จนถึงตอนกลับพวกเธอจะหาทางกันเอง

ซึ่งยืนมองอยู่นานคุณตาก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมานิลตราจึงยืดตัวขึ้นยืนก่อนจะหันไปมองหน้าสีฝุ่นที่เอาแต่มองไปรอบ ๆ เป็นการเก็บรายละเอียดตามนิสัยคนช่างสังเกตของเธอ

“ว่าไง”

“บอกแล้ว เข้าไปกันเถอะ”

“ไปสิ ลุย!”

น้ำเสียงสดใสของสีฝุ่นทำให้นิลตรายิ้มออกมาบาง ๆ แล้วพากันเดินเข้าไปในพื้นที่เล็ก ๆ ที่โอบล้อมไปด้วยต้นไม้หนาทึบซึ่งมีชาวบ้านนั่งขายผักและปลาสดที่ถูกร้อยไว้กับเชือกกล้วยบนแคร่ไม้เกือบทั้งหมด ให้ความรู้สึกที่แปลกใหม่เพราะพวกเธอไม่ได้เห็นอะไรแบบนี้มานานมากแล้ว

ราวกับเป็นวิถีชีวิตที่ย้อนยุคไปในหลายปีก่อนก็ไม่ปาน

“เหมือนในหนังเก่า ๆ เลย”

สีฝุ่นที่เดินกอดแขนนิลตราแล้วมองไปตามแผงผักต่าง ๆ พูดบอกด้วยสายตาที่เป็นประกายและตื่นเต้น ซึ่งนิลตราเองก็คิดแบบนั้นแต่ตอนนี้กลับมีสิ่งหนึ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอให้สนใจเพราะสังเกตอยู่ตลอดทางที่เดินผ่าน ว่าทุกร้านจะมีดอกไม้สีแดงนี้วางใส่ไว้ในกระจาดเล็ก ๆ เกือบทั้งหมด ดอกชบาสีแดง

“คุณยายคะ ที่นี่เรียกว่าชุมชนม่านแดงใช่ไหมคะ”

นิลตราตัดสินใจเอ่ยถามออกไปในตอนที่เดินมาจนถึงร้านสุดท้ายเพราะเธอจำที่ตาบอกได้แค่ว่าสถานที่ที่ตานั้นมาบ่อย ๆ คือม่านแดง แต่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นป่าที่คนนิยมเดินไปตั้งแคมป์หรือสถานที่ท่องเที่ยวส่วนไหนของจังหวัดนี้จนเพิ่งกระจ่างก็ตอนที่ได้ยินคุณตาที่ขับรถพามาส่งพูดว่าที่แห่งนี้คือ ชุมชนม่านแดง

ทำให้คุณยายที่นั่งเรียงร้อยดอกดาวเรืองสีแปลกตาอย่างสีแดงนั้นเงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยสายตานิ่งเรียบ ก่อนจะก้มหน้าร้อยพวงมาลัยพวงใหญ่ต่อแล้วพูดบอกเธอเบา ๆ

“...จะเรียกแบบนั้นก็ได้”

“แล้วปกติถ้าจะมาต้องนั่งรถจากที่ไหนมาเหรอคะ มีรถมาที่นี่ไหม”

“เอ็งก็มาถึงแล้วนี่”

“เอ่อ อีกเดี๋ยวก็ต้องกลับแล้วค่ะ แต่พรุ่งนี้หนูจะมาใหม่เลยอยากรู้ว่าต้องมายังไงเพราะว่าคุณตาที่ขับรถมาส่งเขาจะกลับ...”

นิลตราเอ่ยพูดได้เพียงแค่นั้นก็ต้องเงียบไปเพราะเมื่อเธอละสายตาจากคุณยายแล้วเงยหน้ามองไปยังรถกระบะของคุณตาเธอใจดีที่เธอกำลังพูดถึง ก็พบว่าเขาไม่ได้จอดอยู่ที่เดิม และในระยะสายตาที่เธอกวาดมองก็ไม่มี

“ฝุ่น รถหายไปไหน”

“หรือว่าคุณตาเขากลับไปแล้ว นิลก็บอกไว้แล้วนี่ว่าแค่มาแวะแป๊บเดียวให้รู้เฉย ๆ ว่าที่นี่มีจริงและอยู่ตรงไหน แล้วค่อยไปส่งพวกเราที่โรงแรม”

“ใช่ นิลบอกแล้วจริง ๆ นะ รีบไปดูกันเถอะคงแค่ขับไปจอดรอเราอยู่ไม่ไกล แต่ต้นไม้อาจจะบังเราเลยไม่เห็น”

นิลตราพยายามคิดในแง่ดีแล้วกำลังจะพากันเดินกลับออกไป แต่เสียงของคุณยายก็ดังขึ้นมาเสียก่อนจนทำให้พวกเธอต้องหยุดชะงักแล้วหันมองหน้ากัน

“อย่าเพิ่งไป”

“...”

“ข้าให้...ถ้าจะอยู่ที่นี่ สิ่งนี้เป็นของสำคัญ”