ม่านรักพนาเร้น ตอนที่ 1

นิลตราและสีฝุ่นเดินกลับมายืนตรงหน้าคุณยายที่ยื่นพวงมาลัยสีแดงมาตรงหน้าของเธอพร้อมกับส่งยิ้มให้ นิลตราจึงยกมือขึ้นไหว้ด้วยความอ่อนน้อมแล้วค่อย ๆ เอื้อมมือไปรับด้วยสีหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มก่อนที่คุณยายจะส่งให้สีฝุ่นอีกหนึ่งพวง

“เท่าไหร่เหรอคะ”

“ข้าให้”

“เอ่อ แต่พวกเราเกรงใจค่ะ นะคะให้พวกเราซื้อเถอะดูแล้ว...น่าจะใช้เวลาร้อยนานพอสมควรเลย”

“ข้าไม่เอาเงิน”

เมื่อได้ยินคุณยายพูดออกมาแบบนั้นนิลตราและสีฝุ่นก็หันมองหน้ากันอีกครั้ง เพราะหากไม่ต้องการเงินพวกเธอก็จนปัญญาที่จะรู้ได้ว่าคุณยายต้องการอะไรเพื่อแลกเปลี่ยน

“ข้างในนั้นมีที่สักการะ”

ในขณะที่กำลังเรียงร้อยพวงมาลัยคุณยายก็พูดออกมา ทั้งสองคนจึงหันมองไปยังป่าด้านในทางด้านซ้ายมือเพราะอีกทางพวกเธอก็เพิ่งจะเดินมา ที่ถูกถากถางเป็นทางเดินเล็ก ๆ มองจากตรงที่เธอทั้งสองคนยืนอยู่ก็ไม่อาจจะรู้ได้ว่าไปสิ้นสุดที่ตรงไหน

“ยังไงพวกเอ็งก็ต้องเข้าไปอยู่แล้ว ก็ช่วยทำความสะอาดให้ข้าที...ได้ไหม”

ประโยคสุดท้ายคุณยายเงยหน้าขึ้นมามองสบตานิลตราและสีฝุ่นสลับกัน ซึ่งแน่นอนว่าทั้งสองก็ต้องพยักหน้าตกลงด้วยความที่ยังคงเกรงใจที่คุณยายให้พวงมาลัย และที่สำคัญคือพวกเธอก็ตั้งใจว่าหากถามการเดินทางจากคนแถวนี้เสร็จแล้วก็จะเดินเข้าไปดูเสียหน่อย

เพราะตั้งแต่ที่พวกเธอเดินเข้ามาซึ่งความจริงแล้วก็ตั้งแต่ที่นิลตราอ่านป้ายนั้น ก็รู้สึกได้ว่าถูกดึงดูดและให้ความสนใจแก่ที่ที่กำลังมุ่งหน้ามาเป็นอย่างมาก ขนาดลูกคุณหนูอย่างสีฝุ่นยังขอตามมาด้วย

ส่วนหนึ่งก็เพราะเป็นห่วงเพื่อนแต่อีกส่วนหนึ่งตัวเธอก็อยากจะมาอย่างที่อธิบายไม่ถูกตั้งแต่แรก

“ขอบใจ”

“งั้นเดี๋ยวพวกหนูขอตัวไปดูรถก่อนนะคะ ไม่รู้ว่าตอนนี้จอดอยู่ที่ไหน”

นิลตราเอ่ยบอกอย่างมีมารยาทแล้วพากันเดินออกมาข้างนอกซึ่งพอหยุดยืนอยู่กลางถนนแบบนี้แล้ว หันมองซ้ายขวาก็ยิ่งรู้สึกใจหายเพราะไม่เห็นแม้แต่ท้ายรถกระบะคันสีแดงนั้นเลย

“โดนทิ้งแน่นอน”

สีฝุ่นเอ่ยขึ้นด้วยความน้ำเสียงสิ้นหวังแล้วหันมามองหน้านิลตราที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก แล้วต่างคนก็ต่างยืนเงียบก่อนจะหันมองซ้ายขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีจริง ๆ เพียงไม่นานก็หันมามองหน้ากันด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เมื่อนึกขึ้นได้ว่ากระเป๋าเสื้อผ้าของพวกเธออยู่บนรถคันนั้นทั้งหมดเลย

“เสื้อผ้า! /กระเป๋า!”

มือเรียวของนิลตราและสีฝุ่นต่างยกขึ้นมาปิดปากกันและกันเพราะเผลอเสียงดังตะโกนออกมาด้วยความตกใจ แต่พอหันไปมองชาวบ้านที่อยู่ด้านในทั้งพ่อค้าแม่ขายหรือคนที่เดินซื้อของกลับไม่ได้มีใครสนใจพวกเธอเลย

“นึกว่าเป็นคุณตาใจดีที่ไหนได้ก็มิจนี่เอง”

“บางทีคุณตาอาจจะไปทำธุระก็ได้ เดี๋ยวก็คงกลับมา”

“นิล ธุระอะไรแถวนี้ มีแต่ป่าทั้งนั้น”

“ก็...บางที ที่คุณตายอมมาส่งพวกเราก็เพราะตั้งใจจะมาที่นี่อยู่แล้วก็ได้”

“ตามใจนิลแล้วกันถ้าคิดแบบนั้นแล้วสบายใจ นี่ดีนะที่กระเป๋าใส่ของมีค่าอยู่ที่ตัว ไม่อย่างนั้นแย่แน่”

“ขอโทษนะที่พามาเจอเรื่องไม่ดี”

นิลตราเอ่ยปากขอโทษด้วยความรู้สึกผิดกับเพื่อนรัก ทำให้สีฝุ่นรีบจีบมือเธอไปกุมไว้แล้วส่ายหน้าปฏิเสธความคิดของเพื่อนเป็นการใหญ่จนทำให้นิลตรานั้นยิ้มออกมากับความน่ารักของสีฝุ่น ที่ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรก็ช่างเพื่อนคนนี้ก็ไม่เคยโมโหร้ายหรือพูดอะไรทำร้ายความรู้สึกเธอเลย ทั้ง ๆ ที่ฐานะต่างกันมากเกินกว่าจะมาคบหาเป็นเพื่อนกันได้

“ไม่ใช่ความผิดนิลสักหน่อย อย่างน้อยเราก็มาถึงที่หมายอย่างปลอดภัยที่เหลือก็ถือว่าเป็นสีสันสำหรับทริปนี้ก็แล้วกัน”

“ขอบคุณนะ ใครได้สีฝุ่นคนสวยของนิลเป็นแฟนจะต้องเป็นผู้ชายที่โชคดีมากเพราะแฟนของเขามีเหตุผลและเข้าอกเข้าใจคนอื่นเสมอ”

“เหมือนกับที่ใครได้นิลน้อยของฝุ่นเป็นแฟนก็ช่างแสนจะบุญใหญ่ที่แฟนทั้งสวยและอ่อนหวาน แค่มองตาแล้วเรียกพี่คะพี่ขา ก็นอนตายตาหลับได้เลย”

“ถ้าแบบนั้นนิลจะไม่เรียกเด็ดขาด”

“เพราะนิลไม่อยากให้เขานอนใช่ไหมล่ะ”

สีฝุ่นยื่นหน้าเข้ามากระซิบถามด้วยน้ำเสียงและสายตาที่แสนจะเจ้าเล่ห์ ทำให้นิลตราที่เผลอพูดอะไรสองแง่สองง่ามเพราะไม่อยากให้สถานการณ์ตอนนี้เครียดเกินไป ก็หน้าแดงเป็นการใหญ่ก่อนจะระบายยิ้มกว้างและถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

“ไปกันเรา ว่าจะถามเรื่องรถก็ยังถามไม่ได้ความสักที ตอนนี้ก็คงต้องถามด้วยว่าพวกเราจะกลับออกไปยังไง”

สีฝุ่นเอ่ยพูดขึ้นในตอนที่เดินกลับเข้ามาในตลาด แล้วหยุดยืนอยู่ตรงหน้าร้านขายพวงมาลัยของคุณยายแต่กลับไม่พบเจ้าของร้านนั่งอยู่

“ยายไปไหนแล้ว”

“ค่อยถามตอนกลับออกมาก็ได้ เราเดินเข้าไปข้างในกันเถอะ”

“เอาแบบนั้นเหรอ นิลกลัวกลับออกมาแล้วเขาจะเก็บร้านกันหมดน่ะสิ”

“นี่เพิ่งจะแปดโมงกว่าเองนะ เราไม่ได้เข้าไปนานสักหน่อย”

“แต่ต้องทำความสะอาด...”

“ข้างในมีที่สักการะแถมชาวบ้านก็เดินเข้าออกตั้งหลายคน เราเข้าไปถามข้างในก็ได้”

“ก็ได้”

นิลตราที่เริ่มวิตกกังวลกับทุกเรื่องพยักหน้าให้สีฝุ่นแล้วเดินเคียงคู่กันเข้าไปในป่าตามทางเส้นที่มีชาวบ้านเดินสวนออกมาอยู่บ้างในระหว่างทาง

สายตาก็มองสำรวจต้นไม้ใหญ่ที่ดูจากสายตาแล้วแต่ละต้นน่าจะมีอายุหลายสิบปีหรือบางทีอาจจะเป็นร้อยปีกว่าจะขึ้นสูงและต้นใหญ่ขนาดนี้ พอเงยหน้าขึ้นมองด้านบนก็เห็นแสงแดดอุ่น ๆ สาดส่องเข้ามาได้เพียงไม่มากเนื่องจากถูกบดบังด้วยกิ่งก้านของต้นไม้ทำให้อากาศในยามเช้าดูมืดครึ้มพอสมควร

ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องดีที่เธอเดินทางออกจากบ้านมาตั้งแต่ช่วงกลางดึกตามคำบอกกล่าวของคุณตาทำให้มาถึงที่นี่ตอนเช้า เพราะถ้ามาถึงแล้วโดนทิ้งเหมือนอย่างตอนนี้ในช่วงใกล้พลบค่ำ พวกเธอคงไม่ได้มาเดินชมนกชมไม้กันสบายใจแบบนี้

“เดี๋ยวก่อน”

อยู่ดี ๆ นิลตราที่เดินคิดอะไรไปเรื่อยก็หยุดเดินแล้วพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบเพราะสีฝุ่นเองก็พยายามมองสังเกตหาที่สักการะที่คุณยายคนนั้นบอก เพราะเดินเข้ามาก็ไกลพอสมควรแต่กลับยังไม่เห็นที่อะไรแบบนั้นเลย