Share

บทที่ 5

Author: memoliinz
last update publish date: 2026-11-09 19:39:19

5

แก้วเซรามิกสีขาวรูปทรงเรียบง่ายที่กำลังมีควันจางๆ พร้อมกลิ่นหอมถูกวางลงตรงหน้าของเกื้อกูลที่ยังคงนั่งไขว่ห้างพิงพนักพิงด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง และท่าทางของเขายิ่งทำให้รุ่นพี่ทั้งสองที่เพิ่งเดินมานั่งร่วมโต๊ะต้องหันมองหน้ากันด้วยความสงสัย

“เป็นอะไร” ปวีร์เอ่ยถามรุ่นน้องขณะที่ตัวลงนั่งข้างๆ

“...ไม่มีอะไรหรอก แค่เมื่อวานบังเอิญเจอไอ้พุฒเข้า เลยหัวเสียนิดหน่อย” เกื้อกูลตอบปัดพร้อมกับแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เพื่อไม่ให้รุ่นพี่ใส่ใจ

“เจอไอ้พุฒ? เจอที่ไหน แล้วมันทำอะไรเราหรือเปล่า” รุ่นพี่หนุ่มรัวคำถามพร้อมกับหันมาหน้าตรงเพื่อมองสำรวจตามตัวของเกื้อกูล

“ไม่มี คนอย่างมันจะทำอะไรเกื้อได้ล่ะ…หมายถึงในที่สาธารณะ” เกื้อกูลเอ่ยตอบในตอนแรกด้วยคำตอบที่ไม่ค่อยชัดเจนจนรุ่นพี่ตั้งท่าอ้าปากจะพูดสวนแต่เขารู้ทันจึงตอบเสริมไปก่อน

“ระวังตัวนะเกื้อ เพราะเราไม่รู้ว่ามันจะเอะใจเรื่องเราแล้วตามเช็คหรือเปล่า ถ้ามันรู้ว่าเราเป็นเพื่อนนัทขึ้นมา มันก็จะยิ่งระวังตัว”

“รู้แล้ว พี่ไม่ต้องห่วงหรอกน่า” เกื้อกูลว่าเสียงค่อยพร้อมกับหลบสายตาก่อนจะยกแก้วเซรามิกตรงหน้าขึ้นมาดื่มกลบเกลื่อน

“แล้วมันทำอะไรเรา ถึงได้หัวเสีย” แชมป์ที่นั่งฟังทั้งคู่คุยกันอยู่นานก็เอ่ยถามขึ้นมาด้วยสีหน้าสงสัย

“มันพยายามจะชวนเกื้อไปกินข้าว เกื้อบอกปัดมันไปตั้งหลายรอบแต่มันก็ตื๊อไม่เลิก คนก็มองกันเพียบเลยไปกับมันให้จบๆ แต่จะว่าโชคดีหรือร้ายก็ไม่รู้ที่บังเอิญหันไปเห็นเพื่อนกำลังเดินอยู่อีกฝั่ง เลยหาเรื่องชิ่งมันออกมาได้”

“ไอ้นี่เหมือนคนโรคจิตอยู่นะ ถูกตาต้องใจใครแล้วล่ะก็ ตามตื๊อไม่เลิก แต่พอหมดประโยชน์มันก็เขี่ยทิ้ง” แชมป์ว่าให้พุฒพร้อมกับหัวเราะเยาะออกมาเบาๆ

“เลิกพูดถึงมันเถอะ มึงไปดูเด็กมันซ้อมด้วยแล้วกัน” ปวีร์เอ่ยขึ้นเสียงเข้ม

“เออ มึงก็อย่าซ้อมหนักจนไม่กินข้าวกินปลาซะล่ะ นี่เกื้อ พี่ฝากดูมันหน่อย ไอ้นี่พอใกล้ถึงวันแข่งทีไร ก็ซ้อมจนไม่กินข้าวกินปลา ลืมแล้วมั้งว่าแข่งแค่ระดับจังหวัด ไม่ใช่ระดับโลก” แชมป์ว่าระคนบ่นให้เพื่อนสนิทก่อนจะเดินไปยังสนามซ้อมโดยไม่รอให้ปวีร์โวยวายกลับ

“...มองอะไร” ปวีร์ที่มองตามหลังเพื่อนหันกลับมาก็เห็นว่ารุ่นน้องกำลังนั่งกอดอกพร้อมกับหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด

“ทำไมไม่กินข้าว”

“เราก็ไปเชื่อมัน” เขาว่าอ้อมแอ้มก่อนจะลุกเพื่อเดินหนีไปยังลานยิงปืนที่ประจำ

เห็นอย่างนั้นเกื้อกูลก็อดที่จะเดินตามไปเย้าแหย่รุ่นพี่ไม่ได้ ปวีร์ยกปืนขึ้นในท่าเตรียมยิงโดยไม่สนใจว่าเกื้อกูลจะเดินตามมาเกาะแกะ แต่สุดท้ายก็ไม่พ้นต้องละความสนใจจากปลายกระบอกปืนเพื่อหันกลับมามองรุ่นน้องที่มุดหน้ามาอยู่ใต้วงแขน ไม่วายยังเงยหน้าขึ้นมาจับผิด

“โกหกชัดๆ” เกื้อกูลว่าพร้อมกับยิ้มขำออกมา

พรึ่บ!

เกื้อกูลที่แหย่รุ่นพี่จนพอใจแล้วจึงขยับตัวเพื่อจะมุดออกมาจากใต้วงแขนหนาแต่กลับต้องชะงักเมื่อจู่ๆ รุ่นพี่ตัวโตก็ลดมือข้างซ้ายที่ประคองปืนอยู่เมื่อครู่ลงมากันไม่ให้เขาออก ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้โดยเว้นระยะห่างของใบหน้าทั้งสองฝ่ายแค่ฝ่ามือเดียว

“พะ…พี่วี”

“อยากจับผิดไม่ใช่หรอ เอาสิ จับผิดเลย”

“อะ…อะไรของพี่เนี่ย! ตลก!” เกื้อกูลแสร้งโวยวายออกมาก่อนจะผลักรุ่นพี่ให้ออกห่างด้วยท่าทางประหม่า

แรงสั่นระรัวจากอกด้านซ้ายทำเอาเขาเริ่มทำหน้าไม่ถูกจึงได้แต่ก้มหน้าหลบตารุ่นพี่ก่อนจะรู้สึกว่ารับไม่ไหว สองขาเดินหนีรุ่นพี่ออกมาอย่างรวดเร็วแม้ว่าจะมีเสียงตะโกนเรียกของอีกฝ่ายดังไล่หลังมาก็ตาม แต่เขาไม่กล้าที่จะหันกลับไปเผชิญหน้า ได้แต่วิ่งออกมาพร้อมกับมือที่กดอยู่บริเวณที่สั่นรัวเพราะหวังว่ามันจะหยุด

“เฮ้อ…ไอ้บ้าเอ้ย! ใจเต้นทำไมวะ”

03:37 น.

นาฬิกาบอกเวลาตีสามสามสิบเจ็ด แต่เกื้อกูลที่ควรจะนอนหลับไปตั้งแต่สี่ทุ่มซึ่งเป็นเวลาปกติกลับตาสว่าง เขาในตอนนี้กำลังลืมตามองเพดานห้องอย่างไม่รู้สึกง่วงใดๆ ความรู้สึกเดียวที่เขารู้สึกได้มีเพียงแค่อย่างเดียวคือก้อนเนื้อที่อกด้านซ้ายของเขายังเต้นไม่เป็นส่ำทั้งๆ ที่มันควรจะหยุดได้แล้ว

“เฮ้อ…”

เกื้อกูลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยล้าก่อนจะพลิกตัวมาหยิบโทรศัพท์พร้อมกับยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง นิ้วมือเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์เพื่อปลดล็อคก่อนจะเข้าแอพพลิเคชั่นต่างๆ เพื่อเช็คข่าวสาร ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับโพสหนึ่งของพุฒ ที่เพิ่งลงเมื่อสองนาทีที่แล้ว

‘ถ้าเธอยังอยู่ คงเดินเข้ามาห้ามแล้วมั้ง’

ข้อความที่ปรากฏเหนือรูปภาพที่แสดงให้เห็นถึงสิ่งมึนเมาต่างๆ ที่วางอยู่เบื้องหน้าของเจ้าของภาพ เขาจะไม่รู้สึกว่ามันแปลกเลยถ้าคนที่เข้ามาแสดงความคิดเห็นไม่เข้ามาหัวเราะและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่สลดกับการที่คนเคยรักเสียไปสักนิด

‘ห้ามแล้วไง มึงก็ไม่ฟังมันอยู่ดี’

‘ตามจีบจนเขาหลง แต่เสือกทิ้งให้เป็นคนรับใช้แม่ แล้วตัวเองก็มาแรด ไอ้ควายยย’

‘ห้ามหรือขอร้องให้เลิกไอ้พุฒ มึงคิดดีๆ ดิ 55555’

ขอความที่แสดงความคิดเห็นอย่างสนุกสนานทำเอาคิ้วของเกื้อกูลกระตุก ชายหนุ่มทิ้งโทรศัพท์ลงบนที่นอนก่อนจะกระโดดลงจากเตียงแล้วมุ่งตรงไปยังตู้เสื้อผ้าทันที เขาใช้เวลาไม่นานในการเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดดำทั้งตัว ซึ่งเป็นเสื้อแขนยาวสีดำมีฮู๊ด พร้อมกับกางเกงยีนส์สีดำสนิท

เกื้อกูลเดินกลับมาคว้าโทรศัพท์ กระเป๋าเงินและกุญแจรถเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เพียงหวังว่าจะไปถึงจุดหมายได้ทันเวลา ตอนแรกเขาเลือกที่จะไม่สนใจแต่อ่านไปเรื่อยๆ กลับพบว่าคนรอบข้างพุฒกลายเป็นว่ารู้เห็นถึงสภาพความเป็นอยู่ของเพื่อนเขากันหมด เพื่อนของเขาต้องทนทุกข์แบบนั้นมานานแค่ไหนก็ไม่รู้ วันนี้ขอได้เหยียบหน้ามันสักทีคงจะไม่เป็นไร

ใช้เวลาไม่นานสำหรับการเดินทาง เขาก็พาตัวเองมาถึงจุดหมายจนได้ เกื้อกูลลงรถโดยไม่ลืมที่จะใส่หมวกและหน้ากากอนามัยเพื่อปกปิดใบหน้าตัวเอง เขาเดินมุ่งหน้าเข้าไปยังสถานบันเทิงตรงหน้าที่ถึงแม้จะเป็นเวลาใกล้เช้าแล้วมันก็ยังไม่ปิด

ด้านหน้ามีการ์ดสองคนยืนคุมอยู่ตามปกติ และคงไม่ดีแน่ที่เขาจะเดินเข้าไปโชว์บัตรประชาชนให้พวกมันเห็น เขาได้แต่ยืนลังเลอยู่บริเวณหน้าทางเข้าก่อนจะหันไปเห็นหญิงสาวที่เดินโซซัดโซเซมาจากทางลานจอดรถ ร่างกายตอบสนองไวเท่าความคิด เขารีบปรี่เข้าไปคว้าแขนเธอเข้ามาประชิดตัวก่อนจะช่วยประคองเธอกลับเข้าไปในร้าน

“หือ…ขอบคุณค่าาา” สาวเจ้าเงยหน้ามามองด้วยดวงตาที่จะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่แต่ก็เอ่ยขอบคุณพร้อมกับส่งยิ้มให้

“เดี๋ยวครับ ขอตรวจบัตรประชาชนด้วย” การ์ดคนหนึ่งยื่นมือมากั้นไม่ให้ทั้งคู่เข้าพร้อมกับเอ่ยเสียงเข้มขึ้นมา

“นี่! ฉันออกมาเอาของในรถ จะกลับโต๊ะเนี่ยต้องตรวจบัตรอีกรอบหรือไง!” สาวเจ้าโวยวายขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนเปลี้ยจากการดื่มมามาก

“ผมไม่ได้หมายถึงคุณ ผมหมายถุงคุณผู้ชายข้างๆ คุณต่างหาก”

“เอ่อ…”

“เหอะ! นี่! เขาเป็นเด็กฉัน จะตรวจทำไม!”

“มันเป็นหน้าที่ของผม”

“โว๊ย!!! ฉันเรียกมา! อายุก็เกินยี่สิบแล้ว! อย่าพูดมาก! ถอยไป” เธอผลักอกการ์ดออกก่อนจะดึงเขาเกื้อกูลให้เข้าตามไปด้วยแต่กลับถูกการ์ดขวางเอาไว้เช่นเดิม

“นี่!!!”

“ถ้าไม่โชว์บัตร ผมสองคนก็คงปล่อยให้เข้าไม่ได้” การ์ดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิม

“โว๊ย! รำคาญชะมัด!” เธอบ่นออกมาก่อนจะปล่อยแขนเกื้อกูล เธอก้มลงหยิบธนบัตรสีเทาจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าก่อนจะส่งมันให้กับการ์ด

“ครับ?”

“ฉันจ่ายค่าผ่านประตูให้ พอใจมั้ย” เธอว่าก่อนจะเอ่ยถามอย่างประชดประชัน

“คือ…”

“เชิญครับ”

ในขณะที่การ์ดคนหนึ่งทำสีหน้าลำบากใจหลังจากเห็นเงินจำนวนมากในมือของหญิงสาวที่ยื่นให้ การ์ดอีกคนก็รับข้อเสนอพร้อมกับถอยเพื่อเปิดทางให้ทั้งคู่เข้าไปด้านในอย่างไม่มีข้อกังขาใดๆ อีก และนั่นกลับยิ่งทำให้เกื้อกูลสงสัยในตัวผู้หญิงคนนี้ไม่น้อยที่จู่ๆ เธอกับเหมือนจะช่วยเขาแบบ…ตั้งใจ

“เฮ้อ…ถ้าวีรู้ วีด่าเธอเละแน่”

หลังจากเข้ามาด้านในได้สำเร็จ หญิงสาวตรงหน้าก็ยืดตัวยืนตรงพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก เธอเอ่ยบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงปกติไม่ได้เหมือนคนเมาอย่างก่อนหน้านี้ เธอหันกลับมามองหน้าเขานิ่งๆ ระคนระอาเชิงสื่อว่าเจ้าเด็กนี่ช่างดื้อดึงเสียเหลือเกิน

“คุณเป็นใคร”

“เพื่อนวี ชื่อจีด้า เรียกจีเฉยๆ ก็ได้ เอาจริงๆ ฉันมาที่นี่ก็เพราะเหตุผลเดียวกันกับเธอนั่นแหละ ตามสืบเรื่องพุฒ ฉันยืนรอเธออยู่นอกร้านตั้งนาน กว่าจะมานะ”

“พี่รู้ได้ไงว่าเกื้อจะมา”

“คอนเม้นต์เลวๆ พวกนั้น ใครอ่านก็ต้องของขึ้นหรือเปล่า แถมเธอยังออนไลน์อยู่ มีหรือที่จะไม่เห็น”

“เพื่อนพี่วีนี่เลือกคบหรือจำเป็นต้องคบอะ เก่งเกิน”

“พูดมาก ฉันเปิดโซนที่พวกมันอยู่หมดละ ไม่มีใครเข้าไปยุ่งวุ่นวายแน่นอน”

“...รวยมาจากไหนเนี่ย” เกื้อกูลว่าด้วยสีหน้าฉงนจนเธอต้องเอื้อมมือมาตีที่แขนอย่างหมั่นไส้ที่ถูกเขากระแนะกระแหน

“รวยมาจากพ่อแม่จ้า แล้วก็รวยมาจากตัวเองด้วย! จะเอาไง จะไปได้ยัง!” เธอว่าก่อนจะง้างมือเตรียมจะฟาดอีกรอบ

“ไปแล้วๆ”

เขาเดินแยกออกไปยังโซนที่รุ่นพี่สาวชี้บอก เกื้อกูลกระชับหมวกและหน้ากากอนามัยก่อนจะเดินมุ่งหน้าเข้าไปหากลุ่มผู้ชายสี่ถึงหน้าคน ข้างกายมีสาวสวยนุ่งน้อยห่มน้อยนั่งอยู่ครบคู่

เกื้อกูลยืนมองเหล่าลูกคนรวยที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำกิจกรรมที่ผิดกฏหมายอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่กลัวว่าจะมีใครเอาไปแจ้งตำรวจ เขาได้แต่ถอนหยใจออกมายาวๆ เมื่อนึกย้อนกลับไปเมื่อก่อนตอนที่เพื่อนของเขายังอยู่ มันคงตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แน่ๆ

“หืม…เหมือนเราจะมีแขกนะ”

เกื้อกูลที่กำลังยืนเท้าเอวมองกลุ่มของพุฒอยู่เงียบๆ ก็ลดมือลงข้างลำตัวเมื่อพุฒสังเกตเห็นเขาจนได้ พุฒเอ่ยบอกกับเพื่อนด้วยดวงตาแดงก่ำจากการเสพสารเพิ่มความสนุก กลับเป็นภาพที่ทำให้เกื้อกูลรู้สึกสมเพช

“เหอะ…” เขาแค่นหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังขมวดคิ้วยุ่งอย่างไม่พอใจ

เกื้อกูลก้าวขาเกินเข้าไปใกล้อย่างไม่นึกเกรงกลัว เขาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าพุฒที่ยังคงนั่งมองหน้าเขากลับมาด้วยสีหน้าไม่พอใจระคนสงสัย ในขณะที่เพื่อนๆ ในกลุ่มของพุฒเองก็หันมามองเขาเช่นกัน

“มีอะไรไอ้น้อง หรืออยากร่วม?” หนึ่งในกลุ่มของพุฒเอ่ยถามขึ้น พลางยกซองพลาสติกสีใสที่เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ด้านในชัดเจนให้เกื้อกูล ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งที่อยู่ด้านในเป็นผงละเอียดของสารเสพติดชนิดหนึ่งที่มีสีขาวนวลคล้ายผงแป้ง

“พ่อแม่น่าจะไม่มีเวลาสั่งสอนสินะ ถึงได้ทำตัวไม่สนโลกแบบนี้ ไม่เป็นไรนะ พ่อแม่ไม่มีเวลาสั่งสอน เดี๋ยวสังคมจะสั่งสอนพวกมึงเอง”

โครม!!!

สิ้นเสียงพูดของเกื้อกูล เขาก็ใช้เท้างัดขอบโต๊ะขึ้นมาก่อนจะถีบใส่พวกของพุฒจนสิ่งมึนเมาทั้งหมดที่เคยวางไว้บนโต๊ะกระจายลงพื้นจนหมด

“ไอ้เหี้ย!!!” พุฒสบถขึ้นมาเสียงดังพร้อมกับถีบโต๊ะออกจากตัวแล้วลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

“พวกมึงอาจจะคิดว่าไม่มีใครทำอะไรพวกมึงได้นะ เพราะประเทศนี้แค่มีเงินก็ซื้ออิสระให้ตัวเองได้ แต่วันนี้กูจะทำให้พวกมึงรู้…ว่าพ่อแม่ช่วยมึงไม่ได้ทุกเรื่องหรอก”

ผลั่ก!!!

เกื้อกูลว่าจบก็ปล่อยหมัดเข้าที่แก้มซีกซ้ายของพุฒเต็มๆ ในขณะที่พุฒกำลังถลาเข้ามาใกล้ ส่งผลให้พุฒล้มลมไปนอนกองกับพื้นอย่างเสียไม่ได้

“ไอ้เหี้ย!!! มึงเป็นใครวะ!!!” พุฒแหกปากออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้น

“กูเป็นใครน่ะหรอ ยมบาลล่ะมั้ง”

ผลั่ก!!!

 

.....TBC.....

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 19 [END]

    19“ถือว่าเป็นข่าวที่สะเทือนวงการกีฬาไม่น้อยเลยนะคะ”“ครับ ซึ่งในตอนนี้ก็ยังไม่มีใครพบเจอหรือแจ้งข่าวของคุณสิระมาเลยนะครับ ก็ไม่รู้นะว่าหนีไปถึงไหน แต่คิดว่าอีกไม่นานน่าจะได้เจอตัวนะครับ”“แบบนี้ก็แย่เลยนะคะ”“ครับ เอาล่ะครับ พักเรื่องเครียดไปที่ข่าวต่อไปดีกว่า ว่าด้วยเรื่องน้องหมา…”ติ๊ด!หน้าจอโทรทัศน์ดับลงก่อนที่คนปิดจะหันกลับมาวางรีโมทที่โต๊ะข้างตัวด้วยใบหน้าเซ็งแซ่ เกื้อกูลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเอนตัวพิงพนักพิงอย่างคนหมดแรง ข้างกายมีรุ่นพี่หนุ่มนั่งกอดอกไหว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ผิดกันกับเขามากโข“เฮ้อออ ทำไมมันถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้เนี่ย ผ่านไปเดือนกว่าแล้วนะ ทำไมยังหามันไม่เจอสักที” เกื้อกูลบ่นออกมาก่อนจะหันไปจ้องหน้ารุ่นพี่หนุ่มเพื่อต้องการความคิดเห็น“มันตัวคนเดียว ทำอะไรก็สะดวกอยู่แล้ว ยิ่งมีเงิน เชื่อเถอะ หาไม่ได้ง่ายๆ หรอก พี่ไม่ได้จะพูดเพื่อตัดกำลังใจนะ แต่พี่แค่คิดว่าถ้าเงินมันหมด หางมันคงโผล่”“มันก็ฉลาดนะ ยอมทิ้งเมียให้โดนจับแล้วเอาตัวรอด เงินที่มันกวาดไปใช้ก็คงจะอยู่ได้เป็นเดือนๆ” เกื้อกูลว่าก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียดอีกครั้ง“เอาน่า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะ

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 18

    18ทันทีที่โฟมพูดจบประโยคเขาก็เดินเลี่ยงไปยังเวที ก่อนจะทิ้งไมโครโฟนกับลำโพงที่ตัวเองพกมาเอาไว้ข้างเวทีแล้วเดินขึ้นไปหน้าตาเฉยท่ามกลางสายตาที่มองไปที่เขาด้วยความงุนงง เกื้อกูลที่อ้าปากพะงาบๆ อยู่ก็ตั้งสติได้ก็มองเห็นว่าปาล์มกับแบมกำลังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สีหน้าของปาล์มที่มองไปยังโฟมแสดงให้เกื้อกูลรู้ได้ในทันทีว่าโฟมน่าจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว และต้องการช่วยเป็นตัวล่อให้“ไอ้โฟมเอ้ย” เกื้อกูลสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะวิ่งไปรับซองเอกสารจากมือปาล์มที่ยื่นมาให้“สวัสดีครับทุกท่าน สบายดีกันนะครับ ยังไงก็รีบๆ กักเก็บความสุขสบายเหล้านั้นเอาไว้ให้ได้เยอะที่สุดนะครับ เพราะอีกเดี๋ยว…จะได้ตกนรกแล้ว” โฟมเอ่ยทักทายด้วยความสดใสก่อนจะค่อยๆ หุบยิ้มลงพร้อมกับทิ้งประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเข้มขณะจ้องตากับสิระที่มองมาเช่นกัน“เอ่อ…ประทานโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครเอ่ย งานนี้งานปิดนะครับ หรือเป็นคนของสยามกันสปอร์ตครับ รบกวนจัดการด้วยครับ” พิธีกรเอ่ยด้วยท่าทางและน้ำเสียงที่เริ่มไม่ดีก่อนจะหันไปโบกมือเรียกบอดี้การ์ดให้มาหา“อ๋อ! จริงสิ ผมลืมแนะนำตัวไปเลยอะ” โฟมแสร้งทำเป็นตกใจก่อนจะหันไปเอ่ยกับพิธีกรพร้อมกับรอย

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 17

    17สองเท้าภายใต้รองเท้าหนังสีดำขัดเงาวับก้าวเดินไปยังเบื้องหน้าด้วยจังหวะไม่เร่งรีบ เกื้อกูลในชุดทักซิโด้สีขาวดูสะอาดตาพร้อมกับจัดเต็มทั้งการแต่งหน้าและจัดแต่งทรงผมราวกับนักแสดงดังจากเกาหลี ข้างกันมีรุ่นพี่หนุ่มอย่างปวีร์ในชุดทักซิโด้สีดำดูเข้ากันเดินเคียงมา ด้านหลังเป็นแชมป์ในชุดสูทสีเทาเข้มตัดกับเนคไทน์สีแดงเลือดหมูและจีด้าในชุดเกาะอกสีแดงสด ชายกระโปรงด้านหน้าสั้นเหนือเข่ามาประมาณคืบกว่าส่วนด้านหลังค่อยๆ ไล่เลเยอร์ลงไปจนเกือบลากพื้นในวันนี้จะเป็นวันตัดสินชะตาของพวกเขา ถ้าหากพวกเขาทำสำเร็จ เขาจะได้ปลดล็อกความรู้สึกพังๆ เหล่านั้นทิ้งไปพร้อมกับความรุ่งโรจน์ของสิระก็ได้ แต่ถ้ากลับกัน เขาไม่สามารถทำอะไรได้และมันสามารถแก้เกมส์ได้ ก็คงต้องเวลาขึ้นโรงขึ้นศาลกันไปตามระเบียบ หรือไม่ก็ต้องเตรียมตัวรับมือที่พวกนั้นจะตอกกลับมา“วันนี้สวยนะพี่จี” เกื้อกูลหันกลับไปเอ่ยชมรุ่นพี่สาวที่วันนี้สวยผิดหูผิดตา“เอ๊ะ! วันนี้สวยนะ แล้ววันอื่นไม่สวยหรือไงย๊ะ!” เธอว่ากลับจนทั้งสามหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ“ก็สวย แต่ชอบแบบนี้มากกว่า” เกื้อกูลยังคงเย้าแหย่ไม่เลิกจนเธอต้องเร่งฝีเท้าเข้ามาตีไหล่เบาๆ“แต่หล่อก็

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 16

    16ในบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังขนาดปานกลางแลดูเงียบเหงา มีหญิงวัยกลางคนกำลังยืนกวาดเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านที่สร้างร่มเงาให้ร่มเย็น ใบหน้าเรียบนิ่งดูน่าเกรงขามอันเป็นเอกลักษณ์กำลังก้มมองใบไม้ที่ตัวเองกวาดใส่ที่ตักขยะอย่างใจเย็น ก่อนที่เธอจะเหลือบเห็นเท้าสองคู่ของผู้ชายเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้า“อ้าววี เกื้อ มาได้ยังไงลูก” เธอเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพบว่าเจ้าของเท้าทั้งสองคู่คือรุ่นพี่และเพื่อนของลูกชายก็เอ่ยทักด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น ทั้งยังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า“สวัสดีครับแม่” ทั้งสองเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มกว้างพร้อมกับยกมือไหว้“มาๆ ลูกมา เข้ามาในบ้านก่อนลูก” เธอหันไปวางไม้กวาดก่อนจะกวักมือเรียกทั้งสองให้ตามเข้าบ้านไปเธอนำน้ำมาให้ทั้งคู่ที่นั่งรออยู่ที่โซนรับแขกก่อนจะมานั่งร่วมวงสนทนา เกื้อกูลกวาดตามองไปรอบๆ บ้านที่มีมวลของความทรงจำเมื่อครั้งที่เขาและเพื่อนๆ ยังเรียนอยู่ด้วยกัน มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นที่นี่ มีทั้งเรื่องดีๆ และเรื่องร้ายๆ ปะปนกัน เขายังจำได้ดีว่าเมื่อวันเกิดปีที่สิบสี่ เขามาทำงานกลุ่มที่นี่ ซึ่งตอนนั้นมีทั้งนัทที่เป็นเจ้าของบ้าน แบม ปาล์ม และเพื่อนคนอื่นๆ

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 15

    15หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาได้อย่างหวุดหวิดทำเอาพุฒอยู่ไม่สุขพอๆ กับปวีร์ พวกเขาแสดงออกชัดเจนว่าเป็นห่วงเกื้อกูลมากจนคนที่สนุกกับเรื่องเมื่อคืนก่อนอย่างเกื้อกูลถึงกับกุมขมับเมื่อจู่ๆ วันนี้ทั้งปวีร์และพุฒก็โผล่มารับเขากันทั้งคู่“ไปกับพี่นะเกื้อ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ปวีร์เอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเขาเอามากุมไว้“ไปกับผมดีกว่านะเกื้อ” พุฒเอ่ยขึ้นบ้างพร้อมกับตั้งท่าจะเอื้อมมือไม่คว้าข้อมืออีกข้างของเขา แต่ต้องชะงักไปเมื่อเห็นสายตาพิฆาตส่งมาจากเจ้าของมือเรียวนั้น“แย่งกันเพื่อ วันนี้เกื้อมีนัดแล้ว ช่วยหลบด้วยนะคะ” เสียงหวานจากด้านด้านหลังของพุฒเอ่ยขึ้นเรียกสายตาจากทั้งสามให้หันกลับไปมองก็พบกับแบมผู้ที่เป็นเจ้าของประโยคเมื่อครู่กำลังยืนกอดอกมองอยู่“ตามนั้นนะ พอดีว่ามีนัด” เกื้อกูลว่าพร้อมกับรอยยิ้มการค้าก่อนจะสะบัดมือออกจากการจับกุมของรุ่นพี่เพื่อเดินเข้าไปกอดคอเพื่อนสาวไปขึ้นรถโดยไม่สนใจทั้งสองคนที่กำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาอาวรณ์“ได้ยินว่าเมื่อคืนมึงมีเรื่องหรอ พวกไหนอะ” เมื่อขึ้นมาบนรถได้ปาล์มก็เอ่ยถามออกมาทันที“ไม่แน่ใจ กูมีเรื่องกับทั้งผัวทั้งเมียเลย ไม่รู้ว่าผัวหรือเ

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 14

    14เสียงดนตรีบรรเลงคลอสร้างบรรยากาศที่แสนอบอุ่นของงานมงคลสมรส แขกเหรื่อมากมายในชุดสวยหล่อพร้อมทั้งเครื่องประดับหรูหราสมฐานะที่ประโคมใส่มาไม่ให้น้อยหน้าใครในงาน เช่นเดียวกันกับคุณผู้หญิงสริญที่มีใบหน้างดงามราวกับหญิงสาวช่วงอายุสามสิบต้นๆ แม้ว่าความเป็นจริงนั้นเธออายุมากกว่านั้นหลายปี จึงเป็นที่ชื่นชอบของใครหลายๆ คนในรุ่นราวคราวเดียวกันทรวดทรงของหญิงวัยห้าสิบสองเดินอวดโฉมผ่านหน้าของชายหนุ่มวัยยี่สิบกลางๆ โดยไม่ล่วงรู้เลยว่าชายคนนี้กำลังจ้องมองเธออยู่ แต่เพราะมีผู้ติดตามมาด้วยจึงทำให้ไม่สามารถเข้าถึงตัวเธอได้อย่างที่ใจหวัง“พี่จี”“จัดให้จ้ะ”หญิงสาวตอบรับก่อนจะเดินเลี่ยงไปหาคุณหญิงสริญในทันที ทิ้งให้เกื้อกูลนั่งรออยู่ที่เดิมพร้อมกับยกเครื่องดื่มขึ้นมาลิ้มรสด้วยความใจเย็นหลังจากวันนั้นที่เข้าไปติดตั้งกล้องวงจรปิดในห้องของแหวน ทำให้พวกเขาเกือบถูกจับได้คาหนังคาเขาเนื่องจากสิระที่กลับเข้ามาในคอนโดเร็วกว่าที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้ แต่ในตอนหลังก็ได้รู้ว่าคุณหญิงกลับมาจากต่างประเทศเพราะมีงานมงคลสมรสของลูกสาวของเพื่อนสนิท ทำให้ต้องรีบกลับมาก่อนกำหนด“เชิญค่ะคุณหญิง”เสียงของจีด้าดังขึ้นจากทางด้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status