นายเป็นใครกันแน่

บทที่18

นายเป็นใครกันแน่

เอี๊ยด เสียงเปิดประตูดังเพราะแรงเสียดสีจนบาดแก้วหู เขาใช้แรงผลักประตูบานหนักเข้าไปด้านใน พิชชาอรก้าวตามมองสำรวจไปรอบๆ ห้องเห็นโต๊ะวงรียาวเหยียดเต็มห้อง มีเก้าอี้วางเรียงกันจำนวนเกือบๆ ยี่สิบตัว ดวงตากลมโตแววระยิบเบิกตากว้างเมื่อนึกได้ว่าตัวอักษรด้านหน้าห้องคือตัว M นั่นก็หมายถึงห้องประชุมนั่นเอง ซึ่งมาจากคำว่า Meeting room ส่วนตัวอักษร P และ T อีกสองห้องนั้นเธอนึกไม่ออก

“เดี๋ยวคุณรอที่นี่นะครับ เดินไปตามไอ้ไปร์ทมันก่อน” เขาเลื่อนเก้าอี้ที่สอดอยู่ใต้โต๊ะออกมาให้เธอนั่งแล้วสั่งให้รอ ก่อนเดินไปเปิดเครื่องปรับอากาศตรงมุมห้องแล้วเดินออกไปข้างนอกไม่โดยลืมปิดประตู

เธอจึงได้มีโอกาสสำรวจภายในห้องอยู่คนเดียวเงียบๆ ซึ่งมันก็มีเพียงแต่รูปถ่ายรถสปอร์ตราคาแพงถูกอัดกรอบแขวนโชว์ตามผนัง พอมองไปยังโต๊ะไม้เล็กๆ สูงเพียงเอวหล่อนยังมุมหลังห้องก็เจอกรอบรูปเล็กๆ มีคนในภาพยืนเรียงราวๆ ห้าหกคนยืนกอดอกยิ้ม ซึ่งถ่ายอยู่บริเวณหน้าร้านนี่เอง

แต่นั่นก็ไม่ได้สวยอย่างตอนนี้ มีเพียงแค่อู่รถ ไม่มีสวน ไม่มีต้นไม้อะไรอย่างที่เธอเดินผ่าน พิชชาอรเดาวาคงเป็นช่วงที่ร้านกำลังเปิดมากกว่า พอลุกขึ้นเดิน