จวนสกุลจ้าวที่เลือนรางในความทรงจำ (1)

จ้าวสวี่ก้าวเท้ากลับมาที่จวนอันเล่อโหวอีกครั้ง เมื่อประตูบานใหญ่เปิดออกความทรงจำอันเลือนรางก็ค่อย ๆ กลับมาชัดเจนขึ้น

มันไม่ใช่ความทรงจำที่ดีอะไร แต่ก็ถือว่าเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่นางได้อยู่อย่างสบาย เป็นคุณหนูในจวนขุนนาง ก่อนที่จะถูกขับไล่ไสส่งออกไปไม่ต่างจากคนไร้ค่าพร้อมกับผู้เป็นมารดา

ทว่าในวันนี้คนในจวนเล่ออันโหวกลับมองนางต่างออกไป

สายตายังคงเย้ยหยันหยามเกียรติ แต่กลับเสแสร้งว่ายินดีที่นางหวนกลับมาเพียงเพราะนางมีผลประโยชน์ให้กับจวนแห่งนี้

เล่ออันโหวเป็นตำแหน่งที่ได้รับพระราชทานมาตั้งแต่เมื่อครั้งปฐมฮ่องเต้ ท่านปู่ของนางเป็นแม่ทัพมีความสามารถ เป็นหนึ่งในขุนพลที่รวบรวมแผ่นดินกลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง ด้วยความดีความชอบอันยากจะพรรณนาจึงได้แต่งตั้งให้เป็นเล่ออันโหวและให้ทายาทสืบทอดตำแหน่งได้ สกุลจ้าวเลยเป็นที่นับหน้าถือตา ทว่าหลัง ๆ มากลับพบสถานการณ์ที่ยากลำบากเพราะค่อย ๆ ถูกลดทอนอำนาจในมือไปเรื่อย ๆ

ท่านปู่ของจ้าวสวี่เป็นแม่ทัพ คุมทหารเรือนแสน ทว่าเมื่อผลัดแผ่นดินฮ่องเต้พระองค์ใหม่ก็ค่อย ๆ เรียกคืนทหารเหล่านั้น พอสิ้นท่านปู่มาสมัยท่านพ่อ อาจเพราะบิดาของนางไม่ได้สนใจเรื่องการรบ และสงครามมิได้เกิดบ่อยเช่นแต่ก่อนจึงมิได้สนใจเรื่องกำลังพลในมือ จากตระกูลทหารก็ค่อย ๆ กลายเป็นขุนนางในเมืองหลวง ไร้ซึ่งอำนาจทหาร

ทั้ง ๆ ที่กำลังถูกลดอำนาจ แต่สกุลจ้าวก็ยังนิ่งเฉยมาตลอด กระทั่งถึงวันที่จ้าวเฉิงเต๋อเข้ามารับตำแหน่ง สกุลจ้าวก็ไร้ซึ่งอำนาจทางการทหาร จ้าวเฉิงเต๋อเป็นขุนนางขั้นห้าในกรมขุนนาง แต่ก็คงสัมผัสได้ถึงความสั่นคลอนของตระกูลจึงจับนางไปเป็นชายาของเจิ้นเป่ยอ๋อง

ระหว่างทางกลับมายังจวนเล่ออันโหว นางได้ยินบ่าวในจวนคุยกันว่าเดิมทีฮ่องเต้เพียงต้องการมอบรางวัลให้แก่เจิ้นเป่ยอ๋องในการศึกที่ผ่าน ๆ มาจึงคิดจะพระราชทานสมรสให้เพราะรู้ว่าท่านอ๋องไร้ชายาหรืออนุข้างกาย จึงได้ถามว่าตระกูลใดสมัครใจจะส่งบุตรสาวไปแต่งให้อ๋องแห่งเจิ้นเป่ยบ้าง ขุนนางคนอื่น ๆ ได้ยินก็หวาดผวา แต่สำหรับเล่ออันโหวกลับมองเห็นประโยชน์

อย่างน้อยหากเสนอตัวเพื่อเสียสละ วันข้างหน้าย่อมอยู่ในสายพระเนตรของโอรสสวรรค์ มีโอกาสให้ก้าวหน้า แต่เมื่อกลับมายังจวนลูกหลานสกุลจ้าวกลับไม่มีใครคิดกล้าแต่งออกไป สุดท้ายเรื่องโชคดีแบบนี้จึงมาตกแก่จ้าวสวี่

เมื่อแจ้งแก่ชะตาชีวิตก็ไม่มีอะไรให้นึกสงสัยอีก ความจริงมันก็ไม่ผิดจากที่คิดเอาไว้ ดังนั้นในระหว่างที่เดินตามหลังบ่าวในจวนเพื่อไปพบกับเล่ออันโหวนางจึงมีท่าทีสงบนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ กระทั่งมาถึงโถงที่มีเล่ออันโหวนั่งเป็นประธานเคียงคู่กับฮูหยินผู้เฒ่าผู้เป็นมารดาของเล่ออันโหว ข้าง ๆ ก็มีเหล่าอนุภรรยาของเล่ออันโหวผู้เฒ่าที่เบ้ปากใช้สายตามองหยามหมิ่นนางอย่างโจ่งแจ้ง แต่ก็เป็นเรื่องธรรมดาของจวนสกุลขุนนางที่ต้องแก่งแย่งชิงดีกัน ยิ่งเป็นภรรยารอง อนุภรรยายิ่งต้องตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอด

แต่ไม่ว่าใครก็ต้องดิ้นรนทั้งนั้น แม้แต่นางเองก็เช่นกัน