เพื่อตอบแทนครอบครัว

จ้าวสวี่มีความทรงจำอันเลือนรางเกี่ยวกับจวนอันเล่อโหวทั้ง ๆ ที่นางเป็นบุตรสาวของอันเล่อโหวคนนั้น ส่วนสิ่งที่นางจำได้เป็นอย่างดีคือความลำบากที่บ้านชนบทของตระกูลจ้าว เพราะมารดาของนางเป็นเพียงสตรีจากตระกูลที่ล่มสลาย บิดาหน้าบางมิอาจทนรับความอัปยศได้ จึงไล่ส่งมารดาและนางมายังบ้านชนบทอันไร้ความเจริญ อยู่ไปวัน ๆ อย่างไร้ความหมาย

ส่วนเหตุที่ตระกูลของมารดาล่มสลายก็เพราะท่านลุงใหญ่ของนางเลือกทางที่ผิด คบคิดกับคนชั่วช้าหวังแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทให้กับสหายผู้เป็นถึงชินอ๋อง สุดท้ายก็ไม่พ้นต้องโทษกบฏจนตัวตาย ครอบครัวแตกฉานซ่านเซ็นไปทั่ว ถูกคนดูถูกเหยียดหยาม ใช้ชีวิตดั่งทาสชั้นต่ำ แม้กระทั่งบิดาสิ้นใจนางก็ไม่ได้รับอนุญาตให้กลับไปเคารพศพด้วยซ้ำ

ยิ่งหลังจากพี่ชายต่างมารดาของนางสืบทอดตำแหน่งอันเล่อโหว ก็เหมือนว่าตัดขาดกับพวกนางแม่ลูกไปอย่างสิ้นเชิง

ทว่าชีวิตที่เต็มไปด้วยความลำบาก กลับมีโอกาสมาถึงที่หน้าประตู เมื่ออันเล่อโหวผู้เป็นท่านพี่ต่างมารดาของนางมาตามตัวนางให้กลับจวน...

นั่นมิใช่เพราะความเมตตาจากเล่ออันโหวคนใหม่ มิใช่ว่าความอับอายในวันนั้นหมดสิ้นไป แต่เพราะจวนเล่ออันโหวกำลังตกที่นั่งลำบาก

สตรีในจวนที่ยังไม่ได้ออกเรือน จะถูกส่งไปสมรสกับเจิ้นเป่ยอ๋องตามที่ฮ่องเต้มีราชโองการ เดิมทีนั้นอาจจะเป็นคุณหนูจากจวนไหนก็ได้ ทว่าเล่ออันโหวต้องการจะสร้างผลงานจึงเสนอตัว แต่เมื่อกลับไปที่จวนก็ไร้ผู้คนอาสา ทว่าเพื่อไขว่คว้าสิ่งที่ตนปรารถนาจึงได้แต่เรียกบุตรสาวของอนุภรรยาที่ต่ำต้อยเช่นตนกลับไป เพื่อชุบตัวเสียใหม่และส่งไปเป็นชายาเจิ้นเป่ยอ๋อง

มารดาของนางร่ำไห้ คุกเข่าต่อหน้าบ่าวรับใช้ที่อันเล่อโหวส่งมารับตัวนาง ไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือของบุตรสาวเพียงคนเดียวอย่างนางต้องเหมือนตกนรกทั้งเป็น เพราะต่อให้ที่นี่จะอยู่ห่างไกลแต่ชื่อเสียงของเจิ้นเป่ยอ๋องก็แว่วดังมาถึงอยู่ดี กระนั้นก็ช่างน่าขันที่บ่าวผู้นั้นมองอย่างเหยียดหยันผลักไสมารดาของจ้าวสวี่จนล้มพับ ในตอนนั้นจ้าวสวี่ก็รับรู้ได้ในทันทีว่าศักดิ์ศรีของนางและมารดานั้นไม่เหลือแม้แต่น้อย ต่อให้นางไม่ยินยอม หากไม่ตายไปเสียตอนนี้อย่างไรเสียตระกูลจ้าวก็จะจับตัวนางไปอยู่ดี

“ข้ายอมไปกับพวกท่าน”

“สวี่เอ๋อร์”

“ข้าขอเวลาพูดกับท่านแม่สักครู่เถิด”

เมื่อเอ่ยเช่นนั้น บ่าวของอันเล่อโหวที่เชิดหน้าชูคอก็ยอมถอยให้ ในขณะที่มารดาของจ้าวสวี่เอาแต่พร่ำพูดว่าไม่ได้ ไม่ถูกต้อง ไยตนต้องตัดสินใจโง่เขลาเช่นนี้ด้วย จ้าวสวี่ก็ทำเพียงประดับยิ้ม นางมีตัวเลือกมากมายนักหรือถึงจะทำอะไรก็ได้

ไม่เลยต่างหาก

นางค่อย ๆ ประคองมารดาของตัวเองที่ถูกผลักจนล้มให้ลุกขึ้น พาไปนั่งพัก และค่อย ๆ พูดอย่างใจเย็น

“ข้ายินดีทำตามที่อันเล่อโหวต้องการ”

“สวี่เอ๋อร์ แต่เจ้า—”

“ท่านแม่วางใจ ข้าจะถนอมชีวิตตัวเองให้ดีที่สุด ท่านเคยสอนข้าว่าตราบใดที่ยังมีชีวิตก็ยังยอมแพ้ไม่ได้ไม่ใช่หรือ วางใจเถิด”

สีหน้าของผู้เป็นมารดายังคงไม่สู้ดี ทว่านางกลับพยายามพูดปลอบให้มารดาอย่าได้กังวล หาข้ออ้างดี ๆ ขึ้นมาในเรื่องที่เกิดขึ้น

“อย่างน้อยแต่งให้เจิ้นเป่ยอ๋องก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องแย่ เขาเป็นอ๋อง ข้าก็เป็นพระชายาของเขามิใช่หรือ”

“แต่เจิ้นเป่ยอ๋องโหดเหี้ยมอำมหิต ต่อให้เป็นวีรบุรุษแต่ด้วยนิสัยมีหรือที่เขาจะถนอมเจ้าดุจไข่มุกล้ำค่าในมือ คนอย่างเขา...คงไม่รู้จักวิธีถนอมสตรีด้วยซ้ำ แม้แต่มารดาของเขา เขายัง...”

มารดาของนางแม้จะพูดก็ยังพูดไม่ออก ชื่อเสียงอันโหดเหี้ยมอำมหิตของเจิ้นเป่ยอ๋องนั้นยากจะยอมรับได้ แต่ถึงกระนั้นนางก็พยายามหาข้ออ้างมาทัดทานอคติในใจของผู้เป็นมารดา

“นั่นเพราะมารดาของเขาทำผิดต่อบิดาและเขาก่อนมิใช่หรือ”

นางมิได้ออกรับหน้าแทนเจิ้นเป่ยอ๋อง แค่ยกข้ออ้างมาทำให้มารดาของนางสบายใจ

“ก็ใช่ แต่คนผู้นี้นิสัยเด็ดขาด มิรู้ผ่อนหนักผ่อนเบา เกรงว่าหากเจ้าทำผิดแม้เพียงนิดเดียวก็จะมีภัยถึงแก่ชีวิต”

“อย่างไรข้าก็เป็นชายาที่ฮ่องเต้พระราชทาน เขาต้องยำเกรงบ้าง อีกอย่างข้ายินยอมไปในครั้งนี้ สกุลจ้าวก็ถือว่าติดหนี้บุญคุณของเรา”

“เรื่องนั้นเทียบกับชีวิตของเจ้าได้หรือ เพื่อเรื่องพวกนั้นต้องแลกด้วยชีวิตที่เหลืออยู่ของเจ้าคุ้มกันหรือ”

จ้าวสวี่ระบายยิ้มจาง เอื้อมไปกุมมือมารดาของตนเอาไว้ แล้วเอ่ยอย่างคนไร้สิ้นหนทาง “เดิมทีเราก็ไม่ได้มีทางเลือกมากมายอยู่แล้ว ขอท่านแม่อย่ากังวลไปเลย ครั้งนี้ลูกตัดสินใจแล้ว”

“สวี่เอ๋อร์...เพราะแม่เอง เพราะแม่เองที่ทำให้เจ้าต้องมาลำบาก”

“หาใช่ความผิดท่าน แต่ผิดของพี่น้องจึงทำให้ท่านต้องอยู่อย่างลำบากในวันนี้ ท่านแม่อย่าโทษตัวเองเลย ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วข้าอยากให้ท่านอวยพรข้า หากชีวิตนี้มีวาสนาข้าจะพาท่านออกจากที่นี่”

“...สวี่เอ๋อร์เป็นเด็กดี อย่างไรสวรรค์ต้องคุ้มครอง ขอให้เจ้าปลอดภัยจากอันตรายทั้งปวง”

“ขอบคุณท่านแม่”

สิ่งที่นางปรารถนาก็มีเพียงเท่านี้ นางไม่คิดหลบชะตาของตัวเองในครั้งนี้ เพียงต้องการจากที่นี่ไปโดยที่มารดาเข้าใจ และไม่ถือโทษว่าเป็นความผิดของตนเอง ส่วนเรื่องต่อจากนี้จะดีหรือร้ายก็แล้วแต่สวรรค์เถิด