Se connecterPartager
จวนสกุลจ้าวในความทรงจำ (2)
Date de publication:
2026-05-08 16:35:46“ข้าจ้าวสวี่คำนับอันเล่อโหว”
“ลุกขึ้นเถิด...อย่างไรก็พี่น้องกันไยต้องมากพิธี”
คำพูดที่เป็นมิตรของอันเล่อโหวนับเป็นการต้อนรับกลับจวนอย่างเป็นทางการของนาง
บุรุษตรงเบื้องหน้าคือจ้าวเฉิงเต๋อบุตรชายคนโตของภรรยาเอก ที่ได้รับสืบทอดตำแหน่งอันเล่อโหว ตอนยังเด็กนิสัยของเขาเย่อหยิ่งทระนงตน ไม่สนใจพี่น้องที่เกิดจากอนุภรรยาด้วยซ้ำ แต่บัดนี้กลับมาแสดงท่าทีเมตตาต่อนาง
การสมรสครั้งนี้คงเอื้อประโยชน์ให้เขาไม่ใช่น้อยกระมัง
นางโตแล้ว มิใช่เด็ก ๆ ที่พอเห็นใครทำดีเข้าหน่อยก็คิดว่าคนผู้นั้นจิตใจดี และเพราะเป็นผู้ใหญ่แล้วจึงได้รู้แจ้งว่าหากอยากจะมีชีวิตรอดก็ต้องดิ้นรนตักตวงผลประโยชน์ใส่ตัวให้ได้มากที่สุดอย่างเช่นที่พี่ชายของนางกำลังทำ
“นั่งก่อนเถิด ข้าให้คนจัดเตรียมห้องพร้อมกับข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นเอาไว้ให้แล้ว”
“ขอบคุณเล่ออันโหว”
“...เรียกพี่ใหญ่สิ เราห่างเหินกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ ต่อให้ต่างมารดาแต่ก็ล้วนบิดาเดียวกัน”
คนที่ได้ยินก็ก้มหน้าหลุบตาต่ำ เจียมตนอย่างถึงที่สุด
“สวี่เอ๋อร์รู้มารยาท คงเพราะห่างเหินกันไปนานจึงไม่สนิทใจจะพูด จะเรียกอะไรก็ตามใจนางเถิด”
“ขอรับ” เล่ออันโหวเชื่อฟังคำพูดของมารดา “พาคุณหนูไปพักเถอะ”
เมื่อเป็นแบบนั้น จ้าวสวี่ก็ถูกพาไปยังเรือนที่ถูกตระเตรียมเอาไว้ให้ นางยังคงประหยัดคำพูด ไม่พูดสิ่งใดให้มาก เพราะไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว สถานะของนางในตอนนี้แทบจะไม่มีที่ยืนด้วยซ้ำ หากทำตัวมากเรื่องไปก็เหมือนหาเรื่องให้ตัวเอง
“หากขาดเหลืออะไรคุณหนูบอกบ่าวผู้นี้ได้เลย บ่าวผู้นี้ท่านโหวเป็นผู้จัดหามาให้ และตั้งใจจะให้นางติดตามคุณหนูไปยังเจิ้นเป่ยด้วย”
“ข้าน้อยจิ้งอี๋คารวะคุณหนู”
“ข้ารู้แล้ว พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด ข้าอยากพัก”
บ่าวผู้นั้นและจิ้งอี๋ต่างน้อมรับ และปล่อยให้จ้าวสวี่ได้อยู่ตามลำพังหลังจากรอนแรมมาหลายวัน นางมองไปยังเรือนที่ถูกจัดเอาไว้ และบ่าวรับใช้ก็เอ่ยว่าแต่ก่อนนี้นี่คือเรือนของท่านแม่นาง
ในยามนั้นจ้าวสวี่ยังเยาว์ นางจดจำเรื่องพวกนี้ได้ไม่ถ้วนถี่นัก แต่ดู ๆ ไปแล้ว...ก็คล้ายว่าท่านแม่จะเคยอยู่ที่นี่จริง ๆ
พลันความคิดก็เตลิดไปหามารดาที่ยังคงใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ความจริงนางว่าง่ายและมาที่นี่โดยไม่เปิดปากพูดอะไรที่ไม่รื่นหูแม้แต่ครึ่งคำก็เพราะมีเรื่องอยากจะขอร้องอันเล่อโหวเช่นกัน
หากนางแต่งออกไปแล้วก็หวังว่ามารดาของนางจะสบายกว่าที่ผ่าน ๆ มา หวังว่าเขาจะช่วยเหลือให้นางได้มีอิสระมากขึ้น
จ้าวสวี่รู้ว่าสกุลจ้าวไม่ปล่อยให้มารดาของนางเป็นอิสระแน่ อย่างไรก็เป็นสะใภ้ตระกูลจ้าว ยากจะหนีไปมีอิสระได้ แต่นางก็แค่หวังว่าท่านแม่จะไม่ต้องทำงานหนักและใช้ชีวิตในบั้นปลายอย่างสงบ โดยเอาชีวิตของนางเป็นข้อแลกเปลี่ยน
โดยเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วจ้าวสวี่จึงคิดว่าอันเล่อโหวน่าจะตอบรับคำขอของนาง หลังจากนี้หากมีโอกาสก็จะไม่อ้อมค้อมที่จะเอ่ยถึงเรื่องที่ปรารถนาออกมา ขอเพียงมารดาอยู่อย่างสงบสุข จ้าวสวี่จะเป็นเช่นไรก็ไม่สำคัญแล้ว
Dernier chapitre
ยอดชีวาชายาพระราชทาน ชีวิตที่สงบสุข (ตอนจบ)
จ้าวสวี่เป็นคนส่งท่านอ๋องให้ออกเดินทางไปสมทบกับตวนอ๋อง หลังจากนั้นก็ได้รับข่าวมาเป็นเนือง ๆ ว่าสถานการณ์เป็นเช่นไรบ้างถือว่าการกระทำในครั้งนี้ตวนอ๋องวางแผนมานานปีได้อย่างรอบคอบและรัดกุม เพราะใช้เวลาไม่ถึงเดือนก็เข้าคุมราชสำนักของต้าจิ้นเอาไว้ได้ สำเร็จโทษฮ่องเต้ที่ไร้ความสามารถ เนรเทศขุนนางทรยศ และจัดสรรขุนนางในราชสำนักใหม่ พร้อมกับขึ้นนั่งบัลลังก์เป็นชิงเหอฮ่องเต้ ส่วนจางหยาหรงก็ขึ้นเป็นฮองเฮานับว่าการใหญ่ในครั้งนี้ลุล่วงไปด้วยดี และท่านอ๋องของจ้าวสวี่ก็มิได้แปดเปื้อนจากเรื่องนี้ เจิ้นเป่ยอ๋องยังคงเป็นเจิ้นเป่ยอ๋องที่ผดุงความถูกต้อง และได้เป็นผู้ปกครองดินแดนเจิ้นเป่ยแห่งนี้ต่อซึ่งเมื่อได้ข่าวการแต่งตั้งจากวังหลวงแล้ว คล้อยหลังจากนั้นได้เพียงครึ่งเดือน สตรีที่เฝ้ารอการกลับมาของสามีก็บรรลุความปรารถนาในวันที่ท้องฟ้าสดใส มีสายลมอ่อน ๆ โชยพัดมา แม้อากาศรอบตัวจะหนาวไม่คลาย แต่ร่างของจ้าวสวี่กลับอุ่นซ่านเพราะถูกตระกองกอดไว้ในอ้อมแขนของท่านอ๋องที่กลับมาพร้อมกับชัยชนะ&ldquo
ยอดชีวาชายาพระราชทาน บ้านของเรา
จ้าวสวี่จำได้ว่าตนนั่งทรมานอยู่ในรถม้าอันโคลงเคลง จนคุณชายเจิ้งต้องฝังเข็มให้นางนั้นหลับใหลมาตลอดทาง ในตอนนี้ที่ตื่นลืมตาขึ้นมาจึงพบว่าไม่ได้นั่งอยู่ในรถม้าอีกแล้วจึงนึกแปลกใจ แต่เพราะเพิ่งตื่นอะไรต่อมิอะไรจึงต้องใช้เวลาเพื่อตั้งสติ แต่สิ่งที่รั้งให้นางกลับมามีสติได้ดีที่สุดคือเสียงที่ดังก้องอยู่ข้าง ๆ หู“สวี่เอ๋อร์”เสียงเรียกที่นางคุ้นเคย...“สวี่เอ๋อร์”จ้าวสวี่หันไปยังต้นเสียงที่ดังอยู่ไม่ไกล ก็พบว่าเป็นท่านอ๋องของนางที่กำลังกุมมือและเอ่ยเรียกนางอย่างแผ่วเบา เมื่อนางหันมองเขารอยยิ้มบนใบหน้าก็เจิดจ้าราวกับดวงตะวัน“ทะ...ท่านอ๋อง”“ตื่นแล้วหรือ...เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนไหม ไม่สบายตรงไหนเร่งบอกข้าเร็ว”“ไม่...ไม่เจ้าค่ะ” จ้าวสวี่ปฏิเสธ ก่อนจะชันตัวขึ้น แต่ก็มีท่านอ๋องเร่งช่วยเหลือด้วยสีหน้ากังวล“รีบลุกขึ้นมาทำไม ไยไม่พักผ่อนต่อเล่า”จ้าวสวี่ประดับรอยยิ้มเอาไว้ไม่คลาย แ
ยอดชีวาชายาพระราชทาน คืนสู่บ้าน
เมื่อเจิ้นเป่ยอ๋องออกจากเมืองหลวง ก็เป็นไปตามคาด ฮ่องเต้ส่งคนติดตามเจิ้นเป่ยอ๋องไปตลอดทาง อาจเพราะคนที่ติดตามเจิ้นเป่ยอ๋องในครั้งนี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น และเพื่อมาดูให้มั่นใจว่ามีเพียงเจิ้นเป่ยอ๋องที่กลับเหลียนเซียวมิได้มีการเจ้าเล่ห์ใช้แผนการใดเพื่อลักลอบพาตัวชายากลับไปพร้อมตนเพราะมีคนมากมายเล่าลือถึงความรักอันลึกซึ้งที่เจิ้นเป่ยอ๋องมีให้พระชายา ฮ่องเต้จึงนำเรื่องนี้มาเป็นข้อต่อรอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วางพระทัย ให้คนติดตามมาด้วยเพื่อให้มั่นใจว่าอ๋องแห่งเจิ้นเป่ยจะไม่ทรยศแต่ก็ไม่รู้ว่าพระองค์มั่นใจได้อย่างไรว่าคนพวกนั้นจะรอดพ้นสายตาของเจิ้นเป่ยอ๋อง และมีความสามารถมากพอจะรอดพ้นเงื้อมมือของท่านอ๋องแห่งเจิ้นเป่ยไปได้ เพราะเมื่อควบม้าเข้ามายังดินแดนเจิ้นเป่ย ขบวนม้าของเจิ้นเป่ยอ๋องก็หยุดลง เหล่าทหารแห่งกองทัพเจิ้นเป่ยก็ออกมาจากที่ซ่อนรอรับคำสั่งจากเจิ้นเป่ยอ๋อง“ใครเข้ามายังเขตแดนเจิ้นเป่ย...ฆ่าไม่เว้น”คำสั่งสั้น ๆ ที่ทำให้เหล่าทหารดาหน้าค้นหาที่ติดตามเจิ้นเป่ยอ๋อง
ยอดชีวาชายาพระราชทาน แผนการของท่านอ๋องทั้งสอง
กู้เหิงตั้งสติอยู่ในรถม้าครู่หนึ่ง เมื่อรถม้ามาหยุดอยู่หน้าจวนตวนอ๋อง เขาพยายามรวบรวมสติ และลงจากรถม้า เดินไปตามทางพร้อมกับหัวใจที่หนักอึ้งหลี่เชียนกล่าวว่านางรับรู้ทุกอย่างมาโดยตลอด และสามารถตั้งรับกับเรื่องพวกนั้นทั้งหมดได้ สมกับเป็นชายาของเจิ้นเป่ยอ๋องแต่ใครจะรู้จักนางดีเท่าตนกัน...กู้เหิงยืนอยู่หน้าประตูห้องที่จ้าวสวี่อยู่ เมื่อครู่นี้สาวใช้ของนางเพิ่งออกมาและแจ้งว่านางอยู่ข้างใน กู้เหิงก็ไม่ได้ถามอะไร เข้าไปยังด้านในก็เห็นว่าจ้าวสวี่กำลังนั่งปักผ้าของนางไปพลาง แต่เมื่อได้ยินฝีเท้าของตนนางก็คิดว่าเป็นสาวใช้ของนางจึงเอ่ยปากสั่ง“ท่านพี่หยาหรงแจ้งว่าท่านอ๋องจะกลับมาพักที่นี่ก่อนคืนหนึ่งแล้วเร่งเดินทาง เจ้าไปเตรียมของท่านอ๋องให้พร้อม ขาดเหลืออะไรก็เร่งหา จะได้ไม่เสียเวลา”นางเอ่ยสั่งทุกอย่างด้วยน้ำเสียงเรียบ ราวกับไม่มีเรื่องทุกข์ใจ แต่บ่าเล็ก ๆ ของนางนั่นต่างหากที่กำลังแบกรับอะไรเอาไว้มากมายจนนางดูตัวเล็กลงถนัดตากู้เหิงเดินเข้าไปใกล้กับแผ่นหลังเล็ก ก่อนจะค่อย ๆ กอดนางจากด้านหลังแม้ว่าจ้าวสวี่จะสะดุ้งตกใจในคราแรก แต่เมื่อนาง
ยอดชีวาชายาพระราชทาน สถานการณ์จวนตัว
กู้เหิงอดทนอยู่ในคุกได้ราว ๆ ครึ่งเดือนก็มีเรื่องแว่วเข้าหูว่าชายแดนมีการเคลื่อนไหว มีศัตรูที่รู้ว่าเจิ้นเป่ยอ๋องถูกกักตัวไว้ที่เมืองหลวงเริ่มเคลื่อนพลมายังชายแดนอย่างย่ามใจ และนั่นจึงเป็นเหตุให้ขุนนางน้อยใหญ่เร่งเข้าหารือกับฮ่องเต้สงครามเกี่ยวกับชายแดนทางเหนือ มีเพียงเจิ้นเป่ยอ๋องที่เคยรับมือกับศัตรูพวกนั้น และมีเพียงเจิ้นเป่ยอ๋องที่ศัตรูพวกนั้นยำเกรงแต่ต้าจิ้นไม่คิดว่าแผ่นดินอันกว้างใหญ่จะไร้แม่ทัพผู้เก่งกาจ จึงได้ส่งสารไปยังอ๋องต่างแซ่ตามเมืองต่าง ๆ ให้เร่งรุดไปช่วยปราบศัตรูแต่อ๋องต่างแซ่พวกนั้นกลับแสร้งว่าไม่ได้ยิน และไม่รับรู้ ขุนนางที่ถูกส่งไปก็ล้วนถูกสังหารระหว่างทางทั้งหมดนี่คือการโต้ตอบที่ไม่ดีสำหรับราชสำนัก...หากอ๋องต่างแซ่คิดแข็งข้อขึ้นมา หัวเมืองใหญ่ ๆ ของต้าจิ้นอาจจะไม่ใช่ของต้าจิ้นอีก โดยเหตุที่ทำให้อ๋องต่างแซ่ทั้งหลายมีท่าทีเช่นนี้ก็ไม่พ้นว่ารู้เห็นเรื่องที่ราชสำนักทำกับเจิ้นเป่ยอ๋องภักดียอมพลีกายถวายชีวิตในสงครามครั้งแล้วครั้งเล่ายังถูกจับขังคุกในเรื่องที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ แล้วอ๋องอื่น ๆ เล่าไยจะไม่สิ้นศรัทธา...ในเมื่อเรื่องจวนตัวก็ไม่พ้นวุ่นวายหาแม่ทัพอื่นไปต้านศ
ยอดชีวาชายาพระราชทาน คำขอร้องของเจิ้นเป่ยอ๋อง
เรื่องอื่น ๆ ยังต้องใช้เวลาจัดการและวางแผน แต่เรื่องเร่งด่วนที่หลี่เชียนต้องนำมาบอกกับสหายนั้นมิอาจรั้งรอได้ เขาใช้เส้นสายเพื่อให้ตัวเองไปยังคุกเพื่อได้พูดคุยกับกู้เหิงทันทีที่ได้พบหน้า ภายในใจของคนเป็นสหายก็หนักอึ้ง ต่อให้กู้เหิงจะยังอยู่ดีแต่สถานที่แบบนี้คู่ควรกับคนผู้นี้หรือ“มีอะไรหรือ ไยจึงมาด้วยตัวเอง”คนที่เห็นว่าหลี่เชียนมาหาตนถึงที่ก็เร่งถาม ด้วยสถานการณ์คนผู้นี้ไม่ควรมาอยู่ที่นี่เว้นเสียแต่จะมีเรื่องเร่งด่วน แล้วเรื่องใดจะเป็นเรื่องเร่งด่วนได้กันเล่า“ข้ามาแจ้งข่าวจ้าวสวี่”“นางเป็นอะไร ข้าบอกให้เจ้าดูแลนางไม่ใช่หรือ” คนที่ได้ยินก็ถามด้วยความร้อนรน และคาดคั้นกับคนเป็นสหาย“ใจเย็น ๆ กู้เหิง”“นางเป็นอะไร” กู้เหิงถามย้ำอีกครั้ง“ตั้งครรภ์...นางตั้งครรภ์”คนที่ได้ยินก็ผงะ นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ทั้ง ๆ ที่เป็นเรื่องดี แต่กลับยินดีได้ไม่สุดเพราะรู้ว่าหนทางข้างหน้ายังมีเรื่
ยอดชีวาชายาพระราชทาน สามีภรรยาตีกัน เจิ้นเป่ยอ๋องต้องให้ความยุติธรรมด้วย (1)
เจิ้นเป่ยอ๋องกลับเข้าจวนอ๋องในช่วงเย็นย่ำ ทว่าการกลับเข้าจวนในครานี้แตกต่างจากทุกครั้ง อาจเพราะในจวนมีสตรีอีกคนที่คอยอยู่ ซ้ำยังจัดแจงทุกอย่างคอยต้อนรับเอาไว้พร้อมสรรพชายาของเจิ้นเป่ยอ๋องเมื่อเห็นว่าผู้เป็นสามีเช่นตนกลับมาแล้วก็เร่งรุดมาต้อนรับ ช่วยจัดแจงอย่างรู้หน้าที่ต่อให้เป็นบุตรสาวที่ถูกเลี้
ยอดชีวาชายาพระราชทาน วันแรกในจวนอ๋อง
เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว จ้าวสวี่เดิมทีไม่ใช่คนขี้เกียจนอนตื่นสาย แต่เพราะเมื่อคืนกว่านางจะข่มตาให้หลับได้ก็เกือบสว่าง ยามที่ลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่าทั้งห้องสว่างเพราะแสงจากด้านนอกส่องเข้ามาแล้วนางจึงตื่นตกใจ รีบลุกขึ้นจากเตียงขึ้นมาในทันที พอหันมองข้างกายก็ไร้ร่างของบุรุษที่นอนร่วมเตียงกัน เมื่อเอื
ยอดชีวาชายาพระราชทาน ท่านอ๋องพบหน้าว่าที่พระชายา (2)
“นี่ ๆ จับข้าที”“เรื่องมาก ลำบากแล้วยังจะตามมา” เจิ้นเป่ยอ๋องบ่นผู้เป็นสหาย เอื้อมมือไปจับเจิ้งเต๋อเสียงที่ทรงตัวอยู่บนกำแพงจวนอันเล่อโหวอย่างทุลักทุเล ก่อนจะพากันปีนไปยังต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ กำแพง อาศัยร่มเงาจากกิ่งไม้เป็นที่กำบัง“ก็ใครเล่าบอกว่าจะไม่มา แต่สุดท้ายก็ลากข้ามาแบบนี้น่ะ!”“ชู่…เงียบ ๆ ห
ยอดชีวาชายาพระราชทาน ท่านอ๋องพบหน้าว่าที่พระชายา (1)
“ระหว่างทางพบแค่โจรเพียงไม่กี่คน คาดว่ามาดูลาดเลาเอาไว้ก่อน เพื่อให้รู้ว่าขบวนสินสอดมีใครคุ้มกันบ้าง ไม่แน่ว่าพวกมันอาจจะวางแผนตอนที่ขบวนเจ้าสาวไปถึงเจิ้นเป่ย” เว่ยจงรายงานเรื่องระหว่างทางให้ท่านอ๋องได้ล่วงรู้ ด้วยว่าระหว่างทางที่ขบวนสินสอดผ่านมานั้นกลับเดินทางได้อย่างราบรื่นปลอดภัย แต่ถึงกระนั้นก็
Vous vous intéresseriez aussi à
เกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าพร้อมมิติบ้านสวน
ต้าซินซิน38.5K Vuesซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา31.9K Vuesพันธกาลเร้นรัก
มู่เฉิงซินสวี่43.7K Vuesทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน129.2K Vuesโปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม
นามปากกาหมึกบ้านสวน117 Vuesข้านี่ล่ะฮูหยินอันดับหนึ่ง
อักษรปรุงรัก163 Vuesข้าคือนางร้ายคนนั้นที่ท่านสังหาร
Camellia.ma41 Vuesเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee103 Vues
