บทที่ 2 ตรวจสินค้า (2)

ต้นยามเซิน (ยามเซิน เท่ากับ เวลา 15.00 น. จนถึง 16.59 น.) รถม้าประทับตราสกุลหลิวก็ขับมาหยุดที่หน้าจวน หลิวเฉินคังก้าวลงจากรถม้าโดยมีห้าวอี้หอบเอกสารอีกกองใหญ่เดินตามหลัง

“เอาไปเก็บที่ห้องหนังสือ ข้าจะแวะไปคำนับท่านแม่ก่อนแล้วจึงจะตามไป”

ห้าวอี้รับคำแล้วเดินแยกไปทางเรือนพักของคุณชายใหญ่ ขณะที่หลิวเฉินคังแยกตัวไปหามารดาหลังสนทนาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอยู่ครึ่งชั่วยามจึงกลับไปพักที่เรือนของตน (หนึ่งชั่วยามเท่ากับสองชั่วโมง)

ลู่ฟางเหนียงเก็บหนังสือของคุณชายใหญ่ที่นางเอามาตากแดดตั้งแต่ยามเช้าใส่ตะกร้าใบใหญ่ยกขึ้นใส่บ่าเล็กก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในห้องหนังสือของคุณชายใหญ่อีกครั้ง เพียงแต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาคิ้วเล็กก็พลันขมวดมุ่น

หนังสือพวกนี้มาจากที่ไหนกัน หรือท่านพ่อบ้านจะเอาหนังสือของคุณชายใหญ่มาให้ข้าเก็บเพิ่ม

ลู่ฟางเหนียงคาดเดาได้เช่นนั้นก็ไม่ติดใจอะไรอีก นางจัดการนำหนังสือที่นำออกไปตากไล่ความชื้นเก็บเข้าที่ก่อนจะเดินกลับมาที่หนังสือกองใหม่ มือบางค่อยๆ เปิดอ่านหนังสือตรงหน้าทีละเล่มเพื่อจัดการแยกหมวดหมู่

ยอดสั่งซื้อ... บัญชีร้านหรือ

คิ้วเรียวขมวดสงสัย นางเองก็เป็นคนค้าขาย แม้ไม่ได้มีกิจการใหญ่โตแต่เรื่องการคิดคำนวณนั่นนางนับว่ารวดเร็วไม่น้อย ที่สำคัญนางยังชื่นชอบเป็นพิเศษ ดังนั้นยามเห็นยอดต่างๆ ในบัญชีตรงหน้าสายตาหวานก็กวาดมองแล้วขบคิดตามอย่างเพลิดเพลิน

หลิวเฉินคังเดินมาถึงหน้าห้องหนังสือของตนเองแล้วพลันชะงักเท้าทันทีที่เห็นประตูห้องหนังสือเปิดอยู่ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น ลางสังหรณ์บางอย่างเกิดขึ้นในใจสองเท้าจึงเร่งก้าวเร็วขึ้น และทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องหนังสือของตน สายตาคมดุก็มองเห็นสตรีนางหนึ่งกำลังลอบอ่านเอกสารบัญชีร้านของเขา

บัญชีร้านที่เขานำมาตรวจสอบวันนี้ลงรายละเอียดการซื้อขายเอาไว้อย่างละเอียด และทุกสิ่งล้วนเป็นความลับสูงสุดของสกุลหลิว เช่นนี้แล้วนางย่อมเป็นสายลับที่สกุลอื่นส่งมาสืบความลับของเขาอย่างแน่นอน สองเท้าหนักพุ่งตรงไปหานางในทันที ลู่ฟางเหนียงที่กำลังจมอยู่กับการคิดคำนวณตัวเลขในบัญชี ไม่ทันรู้ตัวข้อมือเล็กที่กำตำราก็ถูกกระชากอย่างแรงจนนางหมุนตัวตามแรงฉุดรั้งนั้น ใบหน้างามกระแทกเข้ากับอกแกร่ง หนังสือในมือก็พลันหลุดตกไปที่พื้น

“เจ้าเป็นใคร!”

หลิวเฉินคังเอ่ยน้ำเสียงก้าวร้าวดุดัน สายตาคมมองใบหน้ากลมหวานที่ดูคุ้นเคยตรงหน้าก่อนจะนึกได้ว่านางคือหญิงขายผักหน้าร้านข้าวสารสกุลหลิว เขาขบกรามแน่น ดวงตาคมจดจ้องนางอย่างคาดคั้น

ที่แท้นางแอบติดตามสืบความเขามาโดยตลอด

“ใครส่งเจ้ามา"

หลิวเฉินคังเอ่ยถามลอดไรฟัน ใบหน้าคมดุดันมองนางราวกับจะสังหารนางเพียงกะพริบตา ลู่ฟางเหนียงที่มึนงงกับเหตุการณ์กะทันหันตรงหน้า ถูกแรงบีบที่ข้อมือซ้ายทำให้สติกลับคืนมาโดยเร็ว ประเมินจากการแต่งกายแล้วคนตรงหน้าย่อมไม่ใช่บ่าวในจวน เช่นนั้นแล้วบุรุษที่แต่งกายดี มีท่าทางทรงอำนาจ และสามารถเดินเข้ามาในเรือนคุณชายใหญ่ได้เช่นนี้ คนผู้นี้ย่อมต้องเป็น…

“เรียนคุณชาย ข้าเป็นสาวใช้ชื่อลู่ฟางเหนียง ท่านพ่อบ้านส่งข้ามาทำความสะอาดเรือนของคุณชายเจ้าค่ะ”

ลู่ฟางเหนียงตอบคำถามทั้งสองประโยคของเขาในประโยคเดียว ใบหน้างามก้มลงมองต่ำ เอ่ยน้ำเสียงนอบน้อมด้วยท่าทางถ่อมตน ได้ยินว่าบรรดาคุณหนูคุณชายไม่ชอบให้บ่าวรับใช้เช่นพวกนางมองหน้า เช่นนั้นเพื่อมิให้ตนเองตกที่นั่งลำบากลู่ฟางเหนียงจึงเลือกที่จะก้มหน้าหลบสายตาอีกฝ่าย เพียงแต่เพราะท่าทางของอีกฝ่ายแฝงไปด้วยความกดดันร่างกายของนางจึงตื่นกลัวสั่นระริกอย่างมิอาจควบคุม

“โกหก!”

หลิวเฉินคังเห็นท่าทางตื่นกลัวหลบสายตาของนางก็ตวาดเสียงดังก้อง

แค่โกหกยังทำได้ย่ำแย่ คนเช่นนี้เอาความกล้าใดมาเป็นสายลับสืบความให้ผู้อื่นกัน

สาวใช้ในเรือนเขามีไม่มากและเขาจดจำได้ว่าไม่มีคนใดแซ่ลู่ มือหนาเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือเล็กมากขึ้นจนดวงตาหวานมีหยาดน้ำตาคลอ ทว่าก็ยังคงข่มกลั้นก้อนสะอื้นในอกเอาไว้ แล้วเอ่ยยืนยันความบริสุทธิ์ของตน

“ขะ... ข้าไม่ได้โกหกเจ้าคะ”

ลู่ฟางเหนียงเริ่มหวาดกลัวคนตรงหน้ามากขึ้นมา สองเท้าจึงพยายามขยับถอยห่างตามสัญชาตญาณ เพียงแต่ในยามที่ในใจมีความหวาดกลัวครอบงำจนตัวสั่น จากคนที่ระมัดระวังรอบคอบก็กลายเป็นคนซุ่มซ่ามยกเท้าไม่พ้นพรมเสียหลักล้มหงายหลังลงบนพื้นกลางห้อง มือเรียวเร่งไขว่คว้าหาหลักยึด สุดท้ายจึงคว้าไปที่ต้นคอของคนตรงหน้าตามสัญชาตญาณ หลิวเฉินคังไม่ทันตั้งตัวถูกคนซุ่มซ่ามดึงรั้งกะทันหันก็เสียหลักล้มลงทับร่างบาง

“อ่ะ!”

ร่างกายของคุณชายใหญ่หลิวร้อนผ่าวไปทั้งตัว เมื่อตระหนักได้ว่าสิ่งที่รองรับใบหน้าของเขามิให้กระแทกพื้นคือ...

หน้าอก! นางตัวเล็กแค่นี้เหตุใดหน้าอกจึงใหญ่โตได้ถึงเพียงนี้