Share

บทที่ 3003

Author: กานเฟย
วันนี้หลิงอวี๋ขลุกตัวอยู่ในห้วงมิติตลอดทั้งวัน แทบจะมิได้ย่างกรายออกมาข้างนอกเลย

เผยอวี้และหลิงหว่า
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 3009

    ค่ำคืนนี้ หลงเหลียนมิได้กลับไปยังจวนอ๋องเหลียนเซียวหลินเทียนรอคอยจวบจนดึกสงัด ก็ยังไร้วี่แววการกลับมาของหลงเหลียนเขาคาดว่าหลงเหลียนคงมีกิจธุระติดพัน จึงมิได้เก็บมาใส่ใจนักอย่างไรเสียเซียวหลินเทียนเองก็เป็นถึงจักรพรรดิ ย่อมตระหนักถึงสัจธรรมที่ว่าตนเป็นที่พึ่งแห่งตนดีที่สุดในเมื่อหลงเหลียนมิได้กลับมา เซียวหลินเทียนจำต้องเตรียมการทางหนีทีไล่อื่นไว้ฝ่ายทางด้านหลิงอวี๋ นางถูกหลิงหว่านเรียกตัวออกมาจากห้วงมิติหลิงหว่านถ่ายทอดเรื่องราวที่ได้ฟังจากอวี๋ชิงให้หลิงอวี๋รับรู้จนหมดสิ้น รวมถึงเรื่องราชาแมงป่องของอวี๋ฟางตัวนั้นด้วยยามได้ยินว่าราชาแมงป่องตัวนั้นสามารถพรากชีวิตคนได้ในชั่วพริบตา หลิงอวี๋ก็ขมวดคิ้วมุ่นหลิงหว่านเห็นท่าทีเช่นนั้นจึงเอ่ยถามด้วยความกังวลว่า “พี่หญิงหลิงหลิง ท่านมิค่อยมั่นใจที่จะรับมือกับราชาแมงป่องตัวนี้หรือเจ้าคะ?”หลิงอวี๋โบกมือ “เจ้าเล่าต่อเถิด!”หลิงหว่านกล่าวต่อ ทว่าจิตใจของหลิงอวี๋เริ่มมิอยู่กับเนื้อกับตัวเสียแล้วก่อนหน้านี้นางปักใจเชื่อมาตลอดว่าพิษชนิดหนึ่งเป็นสาเหตุให้ดวงตาของเซียวหลินเทียนมืดบอดแต่หากมิเป็นเช่นนั้นเล่า?อาทิเช่นพิษจากกายสัตว์ที

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 3008

    เฉกเช่นที่เซียวหลินเทียนได้กล่าวไว้ หลงเหลียนจะมิตระหนักถึงภัยวิบัติที่แคว้นซิงลั่วกำลังเผชิญอยู่ได้อย่างไรยามนี้ หลงเหลียนกำลังคุกเข่าอยู่หน้าประตูศาลบรรพชน ร้องขออ้อนวอนขอเข้าเฝ้าองค์หญิงใหญ่สักคราหากปรารถนาชัยชนะในครานี้ หากปราศจากการช่วยเหลือจากองค์หญิงใหญ่ พวกเขาย่อมมิอาจทำการได้สำเร็จเป็นแน่นางกำนัลคู่กายที่คอยปรนนิบัติองค์หญิงใหญ่มาโดยตลอดก็นับเป็นขุนพลหญิงผู้หนึ่ง นางมีนามว่าอวิ๋นเสีย ปีนี้มีอายุครบหกสิบปีแล้วจอนผมทั้งสองข้างของท่านป้าอวิ๋นเสียเริ่มมีสีขาวแซม นางสวมอาภรณ์สีเขียวเรียบง่าย ท่าทางดูทะมัดทะแมงและสะอาดสะอ้านนางยกสำรับมื้อค่ำออกมา ครั้นเห็นหลงเหลียนยังคงคุกเข่าอยู่เช่นนั้น ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งพลางกล่าวว่า“ท่านอ๋องเหลียน ท่านเสด็จกลับไปเถิดเพคะ อย่าได้กดดันองค์หญิงใหญ่ให้ลำบากใจอีกเลย!”“พระองค์ทรงตรากตรำเพื่อตระกูลหลงของพวกท่านมาทั้งชีวิต ถึงยามนี้สมควรได้พักผ่อนเสียที!”หลงเหลียนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ท่านป้าอวิ๋นเสีย วอนท่านช่วยเกลี้ยกล่อมองค์หญิงใหญ่อีกสักครั้งเถิด!”“ศึกครานี้คนทั้งตระกูลของข้าต่างเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อต่อกรกับสำนักเซียนแพทย์

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 3007

    อวี๋ชิงอธิบายเรื่องราวให้คนทั้งสองฟัง พลางขมวดคิ้วเรียวงามมุ่นด้วยความกังวลนางทอดสายตามองขบวนรถม้าของแคว้นต่าง ๆ ที่เคลื่อนเข้าสู่เมืองหลวงกวงจ้าวอย่างเกรียงไกร จึงเอ่ยปากออกมาอย่างมิอาจหักห้ามใจ“การที่องค์จักรพรรดิทรงยินยอมให้เปิดกว้างในการคัดเลือกครานี้ จะนับเป็นการตัดสินพระทัยที่ผิดพลาดหรือไม่!”“หากปล่อยให้คนของแคว้นเหล่านี้ได้ตำแหน่งเจ้าสำนักไป มิเท่ากับเป็นการชักศึกเข้าบ้านหรอกหรือ?”เผยอวี้เองก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้า เดิมทีพวกเขาเพียงคิดจะเดินทางมายังแคว้นซิงลั่วเพื่อรักษาดวงตาของเซียวหลินเทียน มิคาดคิดเลยว่าจะต้องพลัดหลงเข้ามาในวังวนการแก่งแย่งภายในเช่นนี้ยามนี้มิใช่เพียงต้องเผชิญกับศึกภายในของแคว้นซิงลั่ว หากแต่ยังต้องรับมือกับผู้ท้าชิงจากนานาแคว้นอีกด้วยแม่นางน้อยอวี๋ชิงผู้นี้แม้จะมิได้ฉลาดเฉลียวปานนั้น ทว่าวาจานี้กลับกล่าวได้ตรงจุดยิ่งนักแม้จักรพรรดิจะมิพอพระทัยที่สำนักเซียนแพทย์มีอำนาจล้นฟ้า ทว่านั่นก็ยังคงเป็นเรื่องภายในแคว้นแต่หากตำแหน่งเจ้าสำนักเซียนแพทย์ตกไปอยู่ในมือของแคว้นอื่น ย่อมต้องเป็นหายนะครั้งใหญ่หลวงต่อแคว้นซิงลั่วเป็นแน่แท้ถึงยามนั้น คงมิใช่เพียงแค่ก

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 3006

    อวี๋ชิงพยักหน้าพลางกล่าวเสริมขึ้นว่า “คงเป็นเช่นนั้นแล!”“ก่อนที่ราชบุตรเขยจะสิ้นชีพ องค์หญิงใหญ่ทรงเป็นวีรสตรีในหมู่สตรี ได้รับการขนานนามว่าเป็นเทพีสงครามแห่งยุคสมัย!”“พระนางทรงจัดตั้งกองกำลังขึ้นมาทัพหนึ่ง ไพร่พลล้วนห้าวหาญเชี่ยวชาญการศึกยิ่งนัก”“ในปีนั้น พระนางนำทัพออกศึกทั่วสารทิศ ผนวกรวมแคว้นเล็กแคว้นน้อยสิบเจ็ดแคว้นโดยรอบ จนแคว้นซิงลั่วเกรียงไกรดังเช่นทุกวันนี้!”“แม้วันเวลาจะล่วงเลยมาหลายสิบปี แต่เมื่อเอ่ยถึงองค์หญิงใหญ่ ก็หาได้มีผู้ใดมิเลื่อมใสศรัทธา!”เผยอวี้ถือกำเนิดในกองทัพ แม้อวี๋ชิงจะเอ่ยถึงวีรกรรมขององค์หญิงใหญ่เพียงมิกี่ประโยคทว่าความยากลำบากและความทุ่มเทที่แฝงอยู่เบื้องหลังนั้น เผยอวี้ตระหนักรู้ได้อย่างกระจ่างแจ้งด้วยเหตุนี้ เผยอวี้จึงบังเกิดความรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาต่อองค์หญิงใหญ่ขึ้นมาสตรีผู้หนึ่งจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งเทพีสงครามได้ ย่อมต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจมหาศาลเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการถึงยามเผยอวี้ครุ่นคิดก็อดหวั่นไหวในใจมิได้ กาลก่อนองค์หญิงใหญ่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อสร้างแผ่นดินแคว้นซิงลั่ว ย่อมแสดงว่าพระนางทรงมีปณิธานอันยิ่งใหญ่พระนางจะต้องมิอาจทนด

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 3005

    หลิงหว่านยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นตระหนก นางอดมิได้จึงเอ่ยถามขึ้นว่า “ราชาแมงป่องของพี่สาวเจ้าได้มาจากที่ใดกัน?”อวี๋ชิงส่ายหน้า “เรื่องนี้ข้ามิรู้แจ้ง นางกับท่านย่ามักทำตัวลึกลับ มักเดินทางไกลไปเสาะหาสมุนไพรมาหลอมโอสถอยู่เนือง ๆ”“ข้ามันหัวทึบ พวกนางไปที่ใดก็มิเคยพาข้าไปด้วย ข้าจึงมิรู้เลยว่าอวี๋ฟางไปได้ราชาแมงป่องมาตั้งแต่เมื่อใด!”หลิงหว่านรู้สึกว่า ท่านย่าตระกูลอวี๋ผู้นี้ช่างดูมีเล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจนัก นางจึงเอ่ยถามว่า “ท่านย่าของเจ้าเก่งกาจมากหรือ?”อวี๋ชิงลังเลครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นว่า “หากนับญาติแล้ว ท่านย่าของข้าก็นับว่าเป็นทายาทตระกูลเซวียนหยวน ทว่านางเกิดจากอนุ ตระกูลเซวียนหยวนจึงมิได้ให้ความสำคัญกับนางมากนัก!”“ยามที่นางแต่งให้ท่านปู่ของข้า เริ่มแรกก็เป็นเพียงอนุ ต่อมาเมื่อฮูหยินเอกของท่านปู่สิ้นใจ นางจึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นภรรยาเอก!”“ท่านย่าในวัยสาวนั้นงดงามยิ่งนัก ทั้งยังมีฝีมือในการจัดการเรือนอยู่บ้าง หลังจากท่านปู่เสีย ตำหนักเมฆาถลาก็ตกอยู่ในความดูแลของนาง”“กระทั่งท่านแม่ของข้าแต่งเข้ามา นางก็ยังมิยอมให้ท่านแม่ดูแลกิจการภายใน จนท่านแม่รู้สึกคับแค้นใจยิ่งนัก!”“ยามท่า

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 3004

    หลิงหว่านหวนนึกขึ้นได้ว่าอวี๋ฟางเองก็จะเข้าร่วมการคัดเลือกเจ้าสำนักเซียนแพทย์ จึงเอ่ยถามหยั่งเชิงดู“พวกเจ้ามายังเมืองหลวงกวงจ้าว หรือว่าเป็นเพราะต้องการเข้าร่วมการคัดเลือกเจ้าสำนักด้วยกระนั้นหรือ?”“วิชาแพทย์และวิชาพิษของพี่สาวเจ้าเก่งกาจมากหรือ?”อวี๋ชิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยตอบ “น่าจะเก่งกาจมาก!”“พวกข้าพี่น้องร่ำเรียนกับท่านย่ามาด้วยกัน ข้าหัวทึบ ร่ำเรียนอยู่มิกี่ปีท่านย่าก็บอกว่าข้าไร้พรสวรรค์ ให้ข้าเลิกเรียนเสีย!”“และเพราะเรื่องนี้ อวี๋ฟางจึงมักจะค่อนขอดว่าข้าโง่เขลาอยู่เสมอ!”“ท่านพ่อให้กำลังใจข้า บอกว่าคนเราถนัดมิเหมือนกัน ข้าไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้ ก็มิได้หมายความว่าข้าจะโง่เขลาจริง ๆ!”“จริงสิ ข้าจะบอกท่านให้ ข้านั้นมิได้โง่เขลาเลยนะเจ้าคะ ข้าทำของอร่อยได้ตั้งหลายอย่าง!”“ท่านพ่อยังชมข้าเลยว่า ฝีมือข้าเลิศเลอยิ่งกว่าพ่อครัวใหญ่ในภัตตาคารเสียอีก!”“มิทราบว่าพอจะให้ข้ายืมใช้ห้องเครื่องของจวนอ๋องเหลียนได้หรือไม่ ข้าจะทำของอร่อยให้พวกท่านทานเยอะ ๆ เลย!”ยามเอ่ยถึงการทำอาหาร ดวงตาของอวี๋ชิงก็พลันเป็นประกายวาววับหลิงหว่านเห็นท่าทางตื่นเต้นของนางแล้วก็นึกขบขันระคนเอ็นดู

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status