LOGINสามวันผ่านไปไวเหมือนโกหก...
ภายในเรือนหลังเล็กท้ายจวน กลิ่นอายความตายที่เคยปกคลุมได้จางหายไปจนสิ้น แทนที่ด้วยกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นที่ลอยอวลอยู่จางๆ มู่หรงเสวี่ย นั่งอยู่หน้าคันฉ่องบานเดิม แต่อนิจจา... เงาสะท้อนในนั้นกลับไม่ใช่เด็กขี้โรคคนเดิมอีกต่อไป
แม้ร่างกายจะยังผอมบาง แต่ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือดกลับเริ่มมีความชุ่มชื้นและเปล่งปลั่งดั่งหยกเนื้อดี ริมฝีปากที่เคยม่วงคล้ำเพราะพิษสะสม บัดนี้กลับมามีสีระเรื่อดุจกลีบดอกท้อ แม้จะยังไม่หายขาดร้อยส่วน แต่การฝังเข็มขับพิษและยาบำรุงชั้นเลิศที่นางแอบซื้อมาจากตลาดมืด ได้ชุบชีวิตเด็กน้อยผู้นี้ขึ้นมาใหม่ราวปาฏิหาริย์
“คุณหนู... งดงามมากเจ้าค่ะ” เสี่ยวถาว เอ่ยปากชมด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ขณะกำลังสางผมยาวสลวยให้นายหญิง “แต่วันนี้ท่านแม่ทัพกลับมาทั้งที เหตุใดคุณหนูถึงเลือกสวมชุดสีขาวเรียบๆ ชุดนี้ล่ะเจ้าคะ? ไม่สวมชุดสีชมพูที่ฮูหยินรองส่งมาให้หรือ?”
มู่หรงเสวี่ยปรายตามองชุดไหมสีชมพูฉูดฉาดที่พาดอยู่บนเตียง มุมปากยกยิ้มเย็น
“สีชมพูสดขนาดนั้น... ใส่ไปยืนข้างๆ พี่รองที่ชอบใส่สีแดง ก็คงดูเหมือนตัวตลกในคณะงิ้ว” นางตอบเสียงเรียบ “อีกอย่าง... วันนี้ข้าต้องการให้ท่านพ่อเห็น ‘ความบริสุทธิ์’ ไม่ใช่ ‘ความพยายาม’ ”
ชุดสีขาวสะอาดตา ปักลายดอกบัวสีเงินเล็กๆ ที่ชายกระโปรง แม้จะเป็นผ้าเก่า แต่เมื่ออยู่บนร่างของมู่หรงเสวี่ยที่วางท่วงท่าสง่างาม กลับดูสูงส่งราวกับเทพธิดาตัวน้อยที่หลุดพ้นจากกิเลสทางโลก
ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงกลองศึกดังสนั่นหวั่นไหวมาจากหน้าประตูใหญ่จวนแม่ทัพ สัญญาณแห่งการมาถึงของประมุขแห่งตระกูลดังขึ้นแล้ว
“ไปกันเถอะเสี่ยวถาว...” มู่หรงเสวี่ยลุกขึ้นยืน แววตามั่นคงเด็ดเดี่ยว “ละครฉากใหญ่กำลังจะเริ่ม ข้าไม่อยากให้ท่านผู้ชมรอนาน”
...
ณ ลานกว้างหน้าจวนแม่ทัพมู่หรง
ขบวนทหารม้าเกราะเหล็กนับร้อยนายตั้งแถวรอรับการกลับมาของ แม่ทัพใหญ่ ‘มู่หรงป้า’ ผู้ซึ่งเพิ่งได้รับชัยชนะจากการปราบกบฏชายแดนเหนือ
หลี่ซื่อ (ฮูหยินรอง) แต่งกายเต็มยศด้วยชุดไหมปักดิ้นทอง ยืนเคียงข้าง มู่หรงเฟย บุตรสาวสุดที่รักที่งดงามราวกับบุปผาแรกแย้ม ทั้งสองแม่ลูกยิ้มแย้มต้อนรับผู้เป็นสามีและบิดาอย่างสมเกียรติ
“ท่านพี่! ท่านกลับมาแล้ว!” หลี่ซื่อถลาเข้าไปทำความเคารพสามีที่เพิ่งลงจากหลังม้าศึก
มู่หรงป้า ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ ใบหน้ากร้านแดดเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งสงคราม พยักหน้ารับเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ
“เฟยเอ๋อร์คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ” มู่หรงเฟยย่อกายลงอย่างอ่อนช้อย
“อืม... โตขึ้นมากนะเฟยเอ๋อร์” มู่หรงป้าเอ่ยชมเสียงทุ้ม ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อไม่เห็นเงาร่างของบุตรสาวอีกคน “แล้ว... เสวี่ยเอ๋อร์ล่ะ? นางอยู่ที่ไหน?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่ซื่อแข็งค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบปั้นหน้าเศร้าสร้อย
“โถ่... ท่านพี่ เสวี่ยเอ๋อร์นาง...” หลี่ซื่อบีบน้ำตา “ร่างกายของนางอ่อนแอลงมากตั้งแต่ท่านไม่อยู่ ข้าพยายามตามหมอหลวงมารักษา ให้กินยาบำรุงราคาแพงลิบ แต่นางก็... นางคงลุกมาต้อนรับท่านไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะ เกรงว่าหากออกมาตากลมตอนนี้ อาการจะยิ่งทรุดหนัก”
มู่หรงเฟยรีบเสริมทันที “ใช่เจ้าค่ะท่านพ่อ น้องสี่น่าสงสารนัก วันๆ เอาแต่นอนซม ข้าเข้าไปเยี่ยมก็เอาแต่เพ้อเจ้อ... ข้ากลัวว่าสติของนางจะ...”
“ลูกอกตัญญู มู่หรงเสวี่ย คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ!”
เสียงหวานใสแต่กังวานดั่งระฆังแก้วดังแทรกขึ้น ตัดบทละครโศกของสองแม่ลูกอย่างฉับพลัน
ทุกสายตาหันขวับไปมองที่ประตูเรือนชั้นใน
ร่างเล็กในชุดสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ เดินก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง แสงแดดยามสายตกกระทบใบหน้างดงามที่ดูสะอาดสะอ้าน ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นเพียงครึ่งศีรษะปักด้วยปิ่นไม้เรียบง่าย แต่กลับขับเน้นวงหน้าให้ดูโดดเด่นยิ่งกว่าใครในที่นั้น
มู่หรงป้าเบิกตากว้าง... ภาพซ้อนทับของฮูหยินเอกผู้ล่วงลับปรากฏขึ้นในใจ บุตรสาวคนนี้... ช่างเหมือนมารดาของนางเหลือเกิน
“สะ... เสวี่ยเอ๋อร์?” หลี่ซื่ออุทานเสียงหลง ราวกับเห็นผี “เจ้า... เจ้าลุกเดินไหวหรือ?”
มู่หรงเสวี่ยย่อกายลงทำความเคารพบิดาด้วยท่าทางที่ถูกต้องตามระเบียบแบบแผนเป๊ะๆ ไม่มีอาการเซหรือสั่นเทาเหมือนคนป่วยใกล้ตายแม้แต่น้อย
“เรียนท่านพ่อ... ลูกได้ยินเสียงกลองศึกประกาศชัยชนะของท่าน หัวใจของลูกก็พองโตด้วยความปิติ จนลืมความเจ็บป่วยไปสิ้นเจ้าค่ะ”
นางเงยหน้าขึ้นสบตาบิดา แววตาที่เคยขลาดกลัวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความจงรักภักดีและความเข้มแข็ง
“ลูกทราบดีว่าตัวเองร่างกายไม่แข็งแรง จึงไม่อยากออกมาให้ท่านพ่อต้องกังวล แต่... คำครหาว่า ‘ลูกสาวแม่ทัพมู่หรงอ่อนแอขี้โรคจนลุกไม่ขึ้น’ นั้น ลูกยอมรับไม่ได้ ตระกูลมู่หรงของเรามีเลือดนักสู้ ลูกจึงฝืนกายออกมาเพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า... ลูกของท่านพ่อ ยังยืนหยัดได้เสมอเจ้าค่ะ”
คำพูดที่เรียบเรียงมาอย่างดี ทั้งยกย่องบิดา รักศักดิ์ศรีตระกูล และแก้ต่างให้ตัวเองในคราวเดียว ทำให้มู่หรงป้าถึงกับอึ้ง
“ดี! พูดได้ดี!” มู่หรงป้าหัวเราะชอบใจ ตบเข่าฉาด “ลูกสาวข้าต้องเข้มแข็งเช่นนี้สิ! ใครบอกว่าเจ้าใกล้ตาย? ข้าดูแล้วเจ้าดูมีราศียิ่งกว่าตอนก่อนข้าไปรบเสียอีก!”
หลี่ซื่อหน้าชาเหมือนโดนตบ นางรีบแทรกขึ้น “ท่านพี่... ที่เสวี่ยเอ๋อร์ดูสดใสขึ้น ก็เพราะยาบำรุงโสมพันปีที่ข้าเพียรหามาให้ต่างหากล่ะเจ้าคะ นางคงจะดีใจจนลืมตัว”
มู่หรงเสวี่ยหันไปยิ้มหวานให้แม่เลี้ยง รอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา
“จริงเจ้าค่ะท่านพ่อ... ท่านแม่รอง ‘ดูแล’ ลูกดีเหลือเกิน ยาบำรุงที่ท่านส่งมา ลูกดื่มทุกหยด...” (เททิ้งลงกระถางต้นไม้จนเหี่ยวเฉา) “และอาหารการกินที่ท่านจัดให้ ก็ช่าง ‘เหมาะสม’ กับอาการป่วยของลูกยิ่งนัก”
นางเน้นคำว่าเหมาะสมด้วยน้ำเสียงที่มีนัยยะ ก่อนจะหันกลับมาหาบิดา
“ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกมีเรื่องอยากจะรบกวน... คืนนี้ในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ ลูกขออนุญาตเข้าร่วมด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ?”
“งานเลี้ยง?” มู่หรงเฟยรีบคัดค้าน “แต่น้องสี่... งานคืนนี้มีแขกผู้ใหญ่มากมาย ทั้งองค์รัชทายาท และท่านอ๋องแปด (คู่หมั้น) หากเจ้าเกิดเป็นลมล้มพับไปกลางงาน จะขายหน้าเอานะ!”
“พี่รองเป็นห่วงข้าเกินไปแล้ว” มู่หรงเสวี่ยตอบกลับทันควัน “ข้าเพียงแต่อยากไปแสดงความยินดีกับท่านพ่อ และอีกอย่าง... ข้าได้ยินมาว่าท่านอ๋องแปดคู่หมั้นของข้า จะถือโอกาสนี้มาเจรจาเรื่องสำคัญ ข้าในฐานะคู่กรณี... ควรจะอยู่รับฟังด้วยมิใช่หรือ?”
มู่หรงป้ามองบุตรสาวคนเล็กด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ เขาเป็นแม่ทัพ ผ่านคนมานับไม่ถ้วน ย่อมมองเห็น ‘ประกาย’ บางอย่างในดวงตาคู่นั้น... ประกายของคนที่ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว
“ตกลง!” มู่หรงป้าประกาศเสียงดัง “คืนนี้เสวี่ยเอ๋อร์จะเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วย! ใครหน้าไหนกล้าว่าลูกสาวข้าขี้โรค ให้มันมาคุยกับดาบของข้า!”
หลี่ซื่อและมู่หรงเฟยได้แต่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ แผนการที่จะขังนังเด็กนี่ไว้ในเรือนพังทลายลงไม่เป็นท่า
มู่หรงเสวี่ยยิ้มรับคำบัญชา แต่ในใจกลับหัวเราะเยาะ
‘งานเลี้ยงคืนนี้... จะเป็นเวทีที่ข้าจะใช้ประกาศอิสรภาพ อ๋องแปด... เตรียมตัวรับของขวัญชิ้นใหญ่จากข้าได้เลย!’
ตอนพิเศษ 4 : ทายาทพยัคฆ์กับหัวใจหงส์ดรุณสิบปีต่อมา...ณ ชายป่าไผ่เขียว รอยต่อระหว่างแคว้นต้าเยี่ยและแคว้นฉินบรรยากาศที่เคยสงบเงียบกลับมีเสียงปะทะของโลหะดังกังวานเป็นระยะ ร่างระหงของดรุณีน้อยในวัยสิบห้าหนาว สวมชุดรัดกุมสีม่วงลาเวนเดอร์ กำลังร่ายรำกระบี่สั้นสกัดกั้นการโจมตีของชายหนุ่มชุดดำอย่างคล่องแคล่วองค์หญิงเยี่ยหลิน ในวัยสาวสะพรั่ง งดงามจนดอกไม้รอบกายดูหมองหม่น ใบหน้าของนางถอดแบบจากมู่หรงเสวี่ยมาเปี๊ยบ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมีความขี้เล่นและเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่มากกว่าเคร้ง!“ฝีมือตกลงนะ ‘ฉินเฮ่า’ ...สิบปีที่ผ่านมา ท่านเอาแต่กินสุราหรืออย่างไร?” เยี่ยหลินยิ้มเยาะ พลิกกายหลบคมดาบอย่างสง่างามชายหนุ่มตรงหน้าคือ ฉินเฮ่า โอรสเพียงคนเดียวของฉินอ๋อง (ฉินเลี่ย) เขาเติบโตมาเป็นบุรุษรูปงาม ผิวสีแทนกร้านแดด แววตาดุดันและดิบเถื่อนเหมือนบิดา แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ เขามีรอยยิ้มที่ทำให้สตรีต้องหวั่นไหว“หึ.
ตอนพิเศษ 3 : องค์หญิงผู้เลี้ยงแมลงกับกำแพงมนุษย์สองชั้นห้าปีต่อมา...ณ สำนักศึกษาหลวง (โรงเรียนสำหรับลูกหลานเชื้อพระวงศ์และขุนนางระดับสูง)บรรยากาศยามพักเที่ยงควรจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ แต่ทว่าวันนี้กลับมีรังสีอำมหิตแผ่ปกคลุมไปทั่วศาลาพักร้อนที่พุ่มไม้ด้านขวา... มีดวงตาคมกริบคู่หนึ่งของ ฮ่องเต้เยี่ยจวิน (ที่ปลอมตัวเป็นองครักษ์) จ้องเขม็ง ที่พุ่มไม้ด้านซ้าย... มีดวงตาเจ้าเล่ห์ของ องค์ชายเยี่ยเหริน (วัย 9 ขวบ) จ้องเขม็งพร้อมหนังสติ๊กในมือเป้าหมายของทั้งคู่คือ... องค์หญิงเยี่ยหลิน (วัย 5 ขวบ) ที่กำลังนั่งเล่นตุ๊กตาอยู่อย่างน่ารักน่าชังเยี่ยหลินในวัยห้าขวบ ถอดแบบความงามจากมารดามาทุกกระเบียดนิ้ว ผิวขาวดุจหิมะ ดวงตากลมโตสุกใส แก้มยุ้ยน่าหยิก ใครเห็นเป็นต้องตกหลุมรักและเหยื่อรายล่าสุดก็คือ... 'อาเป่า' ลูกชายคนเล็กของเสนาบดีกรมคลัง เด็กอ้วนจอมตะกละที่ถือซาลาเปาไส้หมูแดงเดินเข้ามาหาองค์หญิงน้อยด้วยท่าทางเขินอาย
ตอนพิเศษ 2 : ชีพจรมังกรน้อยกับความลับรสเปรี้ยวณ ตำหนักเหมันต์ (ตำหนักส่วนพระองค์)ยามบ่ายอันเงียบสงบ ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินวนไปวนมาจนพื้นไม้แทบสึกฮ่องเต้เยี่ยจวิน ในชุดลำลองสีทองอ่อน เดินเอามือไพล่หลัง คิ้วขมวดมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ราวกับกำลังวางแผนรบกับข้าศึกนับแสน“ฝ่าบาท... พระองค์เดินวนมาห้าสิบรอบแล้วพะย่ะค่ะ ข้าน้อยเวียนหัว...” กงกง (ขันทีคนสนิท) เอ่ยเสียงอ่อย“เจ้าไม่เข้าใจ!” เยี่ยจวินหยุดเดิน หันมาทำหน้าเครียด “ฮองเฮา... พักนี้เสวี่ยเอ๋อร์แปลกไป! นางนอนหลับวันละสิบชั่วยาม (20 ชั่วโมง) ! แถมเมื่อเช้า นางยังสั่งให้ห้องเครื่องทำ ‘ยำมะม่วงดิบใส่พริกแห้ง’ มาเสวยเป็นอาหารเช้า! เจ้าว่ามันปกติไหม? คนปกติที่ไหนกินของเผ็ดเปรี้ยวแต่เช้า!”“เอ่อ... พระนางอาจจะแค่อยากเปลี่ยนรสชาติ...”“ไม่ได้การ!” เยี่ยจวินตัดสินใจเด็ดขาด “ไปตามหมอหลว
ตอนพิเศษ 1 : อาคันตุกะจากแดนเหนือ และองค์ชายน้อยจอมแสบณ อุทยานหลวง วังต้าเยี่ย (5 ปีต่อมา)เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยดังลอดออกมาจากพุ่มดอกโบตั๋น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเหล่าขันทีและนางกำนัลที่วิ่งหน้าตั้งตามหาตัวคน“องค์ชาย! องค์ชายเยี่ยเหริน! ออกมาเถิดพะย่ะค่ะ! ได้เวลาเรียนอักษรแล้ว!”พุ่มไม้ขยับไหวๆ ก่อนที่ศีรษะเล็กๆ จะโผล่ออกมา เด็กชายวัยสี่ขวบ หน้าตาหล่อเหลาถอดแบบ เยี่ยจวิน มาเปี๊ยบ แต่ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ซุกซนเหมือน มู่หรงเสวี่ย ไม่มีผิด“ไม่เรียน! อาจารย์ปู่น่าเบื่อจะตาย สอนแต่วิชาคัดลายมือ ข้าอยากไปปรุงยากับท่านแม่!”องค์ชายเยี่ยเหริน แลบลิ้นปลิ้นตา แล้วเตรียมจะวิ่งหนีต่อ แต่ทว่า...หมับ!มือหนาแข็งแรงคว้าเข้าที่คอเสื้อด้านหลังขององค์ชายน้อย แล้วหิ้วตัวลอยขึ้นจากพื้นราวกับลูกแมว“จะหนีไปไหนเจ้าตัวแสบ?”เสียงทุ้มลึกที่เปี่ยมด้วยอำนาจบารมีดังขึ้น เยี่ยเ
บทที่ 29: วิวาห์ล่มเมืองและจักรพรรดินีหมอเทวดา (จบบริบูรณ์)เจ็ดวันต่อมา...เสียงประทัดแสนนัดจุดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเมืองหลวง ถนนทุกสายถูกปูด้วยพรมสีแดงสดยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา บ้านเรือนร้านค้าต่างประดับโคมไฟมงคลเพื่อเฉลิมฉลองงานมงคลสมรสพระราชทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบร้อยปีขบวนสินสอดจากวังหลวงยาวเหยียดกว่าสิบลี้ (5 กม.) หีบสมบัติทองคำ ผ้าไหม แพรพรรณ และเครื่องบรรณาการล้ำค่า ถูกลำเลียงเข้าสู่จวนแม่ทัพมู่หรงไม่ขาดสาย จนชาวบ้านต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "สินสอดล่มเมือง"ณ เรือนริมน้ำมู่หรงเสวี่ย นั่งอยู่หน้าคันฉ่องบานใหญ่ วันนี้นางสวมชุดวิวาห์สีแดงเพลิงปักลาย 'หงส์คู่มังกร' ด้วยดิ้นทองคำแท้ ฝีมือช่างปักอันดับหนึ่งของแผ่นดิน บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎหงส์ทองคำฝังทับทิมระย้า งดงามและสูงส่งจน เสี่ยวถาว ที่กำลังหวีผมให้ถึงกับน้ำตาคลอ“คุณหนู... งดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ งามยิ่งกว่าเทพธิดาบนดวงจันทร์เสียอีก”มู่หรงเสวี่
บทที่ 28: รอยเลือดนำทาง และจุดจบของกงเกวียนกำเกวียนภายในห้องบรรทมของฮ่องเต้ที่บัดนี้เงียบสงัดลง มู่หรงเสวี่ย ถือขวดแก้วที่บรรจุตะขาบสีม่วง (ตัวลูก) ไว้ในมือ นางจ้องมองมันที่กำลังดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะชนผนังขวดเพื่อหาทางออก“มันกำลังเรียกหาแม่...” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ “หนอนกู่ชนิดนี้มีสายใยเชื่อมโยงกัน หากตัวลูกเจ็บปวด ตัวแม่จะรับรู้... และหากตัวลูกตาย ตัวแม่ก็จะคลุ้มคลั่งกัดกินเจ้าของ”เยี่ยจวิน สวมชุดเกราะเต็มยศเดินเข้ามา “ข้าสั่งปิดประตูเมืองและวังหลวงหมดแล้ว แต่ทิศทางที่มันพยายามจะไป... ไม่ใช่ตำหนักในวังหลัง”มู่หรงเสวี่ยพยักหน้า นางวางขวดลงบนแผนที่เมืองหลวงที่กางอยู่บนโต๊ะ ตะขาบในขวดหันหัวไปทาง ทิศตะวันตก อย่างชัดเจน... ทิศทางนั้นคือที่ตั้งของ จวนแม่ทัพมู่หรง!“จวนแม่ทัพ!” แม่ทัพมู่หรงป้า ที่เพิ่งหายตกใจอุทานหน้าซีด “เป็นไปไม่ได้! ในจวนข้าไม่มีใครกล้าทำเรื่องแบบนี้แน่!”“มีสิเจ้าคะท่านพ่อ...” มู่หรงเสวี่ยสบตาบิดา “คนที่เกลียดข้าเข้ากระดูกดำ และอยากเห็นท่านล่มจม... ท่านก็น่าจะรู้ว่าใคร”มู่หรงป้ากำหมัดแน่น “ไป! กลับจวนเดี๋ยวนี้!”...ณ เรือนท้ายจวนแม่ทัพบรรยากาศรอบ
บทที่ 3: ตลาดมืดและก้าวแรกของหมอเทวดาราตรียามจื่อ (23.00 - 01.00 น.) มาเยือนเร็วกว่าที่คาด ลมหนาวหวีดหวิวพัดผ่านช่องหน้าต่างผุพังเข้ามาในเรือนหลังเล็ก เสี่ยวถาว สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์หลับสนิทอยู่หน้าเตาไฟด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการเคี่ยวยามาทั้งวันมู่หรงเสวี่ย ในชุดบ่าวชายสีเทาตัวโคร่งที่นางรื้อค้นเจอใ
บทที่ 2: ถ้วยยาจากมารดาผู้เมตตากลิ่นสมุนไพรป่าที่ มู่หรงเสวี่ย ให้สาวใช้ต้มเพิ่งจะเริ่มส่งกลิ่นหอมจางๆ อบอวลไปทั่วเรือนหลังเล็ก ทว่าความสงบสุขนั้นกลับดำรงอยู่ได้เพียงชั่วก้านธูปไหม้เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงแหลมสูงของขันทีผู้ติดตามที่ประกาศก้อง"ฮูหยินรองมาถึงแ
บทนำ: กลิ่นอายความตายและแสงแรกแห่งวิญญาณท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมห้องผ่าตัด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อแอลกอฮอล์ที่คุ้นเคย ‘หลินซูเหยา’ ศัลยแพทย์หญิงอัจฉริยะผู้กุมความลับของสูตรยาพิษระดับโลก ลืมตาขึ้นมองแสงไฟดวงสุดท้ายที่กำลังริบหรี่สั่นไหว เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพจรกรีดร้องยาว
บทที่ 1: การวินิจฉัยของคนตายบรรยากาศภายในห้องนอนซอมซ่อของเรือนท้ายจวนแม่ทัพมู่หรงเย็นยะเยือกขึ้นอย่างน่าประหลาด ไม่ใช่เพราะลมหนาวที่พัดกรูเกรียวผ่านหน้าต่างบานพังๆ เข้ามา แต่เป็นเพราะแววตาของเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังจ้องมองผู้มาเยือนมู่หรงเฟย คุณหนูรองผู้แสนเย่อหยิ่งชะงักฝีเท้า นางรู้สึกเหมือนมีเข็







