LOGINบรรยากาศภายในห้องนอนซอมซ่อของเรือนท้ายจวนแม่ทัพมู่หรงเย็นยะเยือกขึ้นอย่างน่าประหลาด ไม่ใช่เพราะลมหนาวที่พัดกรูเกรียวผ่านหน้าต่างบานพังๆ เข้ามา แต่เป็นเพราะแววตาของเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังจ้องมองผู้มาเยือน
มู่หรงเฟย คุณหนูรองผู้แสนเย่อหยิ่งชะงักฝีเท้า นางรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมนับพันเล่มจ่ออยู่ที่คอหอย ทั้งที่ตรงหน้ามีเพียงเด็กสิบขวบที่นอนป่วยซมซาน
“จะ...เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า! ใครจะไปกลัวผีสางไร้สาระ!” มู่หรงเฟยตวาดกลบเกลื่อนความหวาดหวั่น นางสะบัดชายแขนเสื้อผ้าไหมราคาแพง เดินปรี่เข้ามาที่ข้างเตียง ตั้งใจจะกระชากร่างเล็กนั่นให้ตื่นจากฝัน “เป็นแค่ลูกที่พ่อไม่รัก คู่หมั้นก็รังเกียจ ยังจะปากดี! ข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้สำนึกว่าใครเป็นนายของเรือนนี้!”
ฝ่ามือเรียวที่ประดับด้วยกำไลหยกเนื้อดีเงื้อขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าซีดเซียว
หมับ!
เสี้ยววินาทีก่อนที่ฝ่ามือจะปะทะแก้ม มือเล็กผอมแห้งของ มู่หรงเสวี่ย ก็คว้าเข้าที่ข้อมือของพี่สาวต่างมารดาอย่างแม่นยำ
“ปล่อยข้านะ! แรงมดปลวกอย่างเจ้าคิดจะสู้ข้า...” มู่หรงเฟยกรีดร้อง แต่แล้วเสียงของนางกลับขาดห้วงไป เมื่อความรู้สึกเจ็บปวดแปล๊บแล่นพล่านจากข้อมือลามไปถึงหัวไหล่ ราวกับถูกกระแสไฟช็อตอย่างรุนแรง แขนข้างนั้นชาจนไร้ความรู้สึก
มู่หรงเสวี่ยไม่ได้ออกแรงบีบกระดูก... นางในร่างนี้ไม่มีแรงพอจะทำเช่นนั้น แต่ ‘หลินซูเหยา’ รู้ดีว่าต้องกดที่จุด ‘เน่ยถือกวน’ องศาไหนถึงจะทำให้เส้นประสาทหยุดทำงานชั่วคราว
“พี่รอง... ท่านดูหน้าซีดๆ นะเจ้าคะ”
เด็กหญิงตัวน้อยเอียงคอเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มที่ดูไร้เดียงสาแต่แววตกลับว่างเปล่าลึกล้ำ นางค่อยๆ ปล่อยมือที่ชาด้านของมู่หรงเฟยลงช้าๆ ราวกับรังเกียจที่จะแตะต้องนานกว่านี้
“ชีพจรของท่านเต้นเร็วผิดปกติ เหงื่อออกตามไรผมทั้งที่อากาศหนาว... นี่เป็นอาการของคนที่มี ‘ความร้อนในใจ’ หรือไม่ก็... กำลังหวาดกลัวความผิดที่ตัวเองก่อไว้”
น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่ทุกถ้อยคำกลับหนักอึ้งดั่งหินผา มู่หรงเฟยก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว นางกุมข้อมือที่ยังชาไม่หาย มองน้องสาวคนนี้ด้วยสายตาตื่นตระหนก
“เจ้า... เจ้าไม่ใช่เสวี่ยเอ๋อร์! เจ้าเป็นตัวอะไร!”
“ข้าก็คือน้องสาวที่ท่าน ‘รัก’ จนอยากส่งไปอยู่กับท่านแม่ในปรโลกอย่างไรเล่า” มู่หรงเสวี่ยไอโขลกออกมาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกครั้ง คราวนี้แววตาของนางคมกริบดุจใบมีดผ่าตัด “กลับไปซะ ก่อนที่ข้าจะเล่าให้ท่านพ่อฟังว่า... รอยช้ำที่คอข้า กับรอยเล็บที่ข้อมือท่าน มันช่างพอดีกันราวกับกุญแจกับแม่กุญแจ”
มู่หรงเฟยหน้าถอดสี นางรู้ดีว่าแม้บิดาจะไม่รักมู่หรงเสวี่ย แต่หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูคนนอกว่า ‘พี่สาวฆ่าน้องสาว’ ชื่อเสียงของจวนแม่ทัพย่อมป่นปี้ และนางจะหมดโอกาสแต่งเข้าวังหลวง
“ฝากไว้ก่อนเถอะ! นังเด็กผี!”
คุณหนูรองสะบัดหน้าหนี วิ่งกระหืดกระหอบออกจากเรือนไปพร้อมกับบ่าวรับใช้ ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดและกลิ่นแป้งราคาแพงที่ค่อยๆ จางหายไป
...
เมื่อพ้นภัยคุกคาม ร่างกายของเด็กสิบขวบก็ทรุดฮวบลงกับหมอนทันที
“คุณหนู! คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ!” เสี่ยวถาว สาวใช้คนสนิทรีบถลาดเข้ามาประคอง น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม “บ่าวกลัวแทบแย่ นึกว่าคุณหนูรองจะทำร้ายท่านอีกแล้ว”
หลินซูเหยาในร่างมู่หรงเสวี่ยหลับตาลงเพื่อปรับลมหายใจ นางรู้ดีว่าเมื่อครู่คือการ ‘ขู่เสือให้กลัว’ โดยใช้จิตวิทยาล้วนๆ หากมู่หรงเฟยกล้าลงมือจริงๆ นางในสภาพนี้คงตายซ้ำสองแน่
“เลิกร้องไห้...” เสียงของนางแหบแห้งแต่เด็ดขาด “น้ำตาของเจ้าไม่ได้ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บ หรือทำให้ท้องพวกเราอิ่ม”
เสี่ยวถาวสะอึก กลืนก้อนสะอื้นลงคอทันที นางไม่เคยได้ยินคำพูดเช่นนี้จากคุณหนูผู้แสนอ่อนแอมาก่อน
“ขอน้ำ... แล้วก็กระจก”
สาวใช้รีบกุลีกุจอไปรินน้ำชาเย็นชืดใส่ถ้วยเก่าๆ มาให้ มู่หรงเสวี่ยจิบน้ำประทังความกระหาย ก่อนจะรับคันฉ่องมาสำรวจร่างกายตัวเองอย่างละเอียดอีกครั้ง
ภาพในกระจกสะท้อนเด็กหญิงที่มีโครงหน้าได้รูปงดงามดั่งตุ๊กตาเคลือบ แต่กลับซูบผอมจนเห็นกระดูกไหปลาร้า ผิวขาวซีดเซียวราวกับกระดาษ และริมฝีปากม่วงคล้ำเล็กน้อย... ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะพิษ
‘ชีพจรอ่อน แรงดันเลือดต่ำ... มีสารหนูสะสมในปริมาณน้อยมาเป็นเวลานาน’
หลินซูเหยาวินิจฉัยอาการในใจอย่างรวดเร็ว นางจับชีพจรตนเอง พลางกวาดตามองสภาพร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการขาดสารอาหารและการถูกทารุณกรรมทางอ้อม ร่างกายนี้อายุสิบขวบ แต่พัฒนาการกลับเหมือนเด็กแปดขวบ
“เสี่ยวถาว... อาหารมื้อล่าสุดของข้าคือเมื่อไหร่?”
“เอ่อ... เมื่อวานช่วงเย็นเจ้าค่ะ เป็นข้าวต้มน้ำใสกับผักดอง” เสี่ยวถาวตอบเสียงอ่อย “ทางโรงครัวบอกว่าช่วงนี้วัตถุดิบขาดแคลน จึงแบ่งมาให้เรือนเราได้แค่นี้”
“วัตถุดิบขาดแคลน? ในจวนแม่ทัพผู้เกรียงไกรเนี่ยนะ?” มู่หรงเสวี่ยแค่นหัวเราะในลำคอ “ดูท่า... แม่เลี้ยงของข้าคง ‘จัดการ’ งบประมาณในจวนได้ดีเหลือเกิน”
นางพยุงกายลุกขึ้นยืน แม้ขาจะสั่นเทาแต่จิตวิญญาณของศัลยแพทย์ผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่อความตายสั่งให้นางก้าวเดิน นางเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนรกชัฏหลังเรือนที่เต็มไปด้วยวัชพืช
ในสายตาของคนทั่วไป มันคือป่ารกสกปรก แต่ในสายตาของหลินซูเหยา... มันคือ ‘ตู้ยา’
“เสี่ยวถาว... ไปเตรียมหม้อดินมาต้มน้ำ แล้วตามข้ามา”
“คะ...คุณหนูจะทำอะไรหรือเจ้าคะ? อากาศข้างนอกหนาวมากนะเจ้าคะ!”
มู่หรงเสวี่ยหันกลับมามองสาวใช้ด้วยสายตาที่มั่นคงและทรงอำนาจเกินวัย
“ข้าจะไม่อยู่รอความตายในห้องนี้ เราต้องรอด... และการจะรอดได้ ข้าต้องรักษาตัวเองก่อน”
นางก้าวเท้าเล็กๆ ออกจากประตู เดินฝ่าลมหนาวไปยังกอวัชพืชสีเขียวเข้มที่ขึ้นอยู่ริมกำแพงผุพัง มือเล็กๆ เด็ดใบไม้รูปทรงเรียวรีขึ้นมาดม
‘ฟ้าทะลายโจร... หญ้าแห้วหมู... แล้วก็นั่น ว่านหางจระเข้พันธุ์ป่า’
ริมฝีปากที่แห้งผากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่งดงามแต่แฝงด้วยความอันตรายฉายชัดบนใบหน้าของเด็กหญิง
“แม่เลี้ยงใจดีอุตส่าห์ปลูกสมุนไพรชั้นดีไว้ให้ข้าถึงหลังบ้าน หากไม่ใช้ให้เกิดประโยชน์ ก็คงเสียน้ำใจแย่...”
มู่หรงเสวี่ยคนเก่าอาจจะตายเพราะความโง่เขลาและอ่อนแอ แต่หลินซูเหยาผู้นี้... จะเปลี่ยนวัชพืชไร้ค่าเหล่านี้ให้กลายเป็นอาวุธ และเปลี่ยนร่างกายขี้โรคนี้ให้กลายเป็นนางพญา!
ตอนพิเศษ 4 : ทายาทพยัคฆ์กับหัวใจหงส์ดรุณสิบปีต่อมา...ณ ชายป่าไผ่เขียว รอยต่อระหว่างแคว้นต้าเยี่ยและแคว้นฉินบรรยากาศที่เคยสงบเงียบกลับมีเสียงปะทะของโลหะดังกังวานเป็นระยะ ร่างระหงของดรุณีน้อยในวัยสิบห้าหนาว สวมชุดรัดกุมสีม่วงลาเวนเดอร์ กำลังร่ายรำกระบี่สั้นสกัดกั้นการโจมตีของชายหนุ่มชุดดำอย่างคล่องแคล่วองค์หญิงเยี่ยหลิน ในวัยสาวสะพรั่ง งดงามจนดอกไม้รอบกายดูหมองหม่น ใบหน้าของนางถอดแบบจากมู่หรงเสวี่ยมาเปี๊ยบ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมีความขี้เล่นและเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่มากกว่าเคร้ง!“ฝีมือตกลงนะ ‘ฉินเฮ่า’ ...สิบปีที่ผ่านมา ท่านเอาแต่กินสุราหรืออย่างไร?” เยี่ยหลินยิ้มเยาะ พลิกกายหลบคมดาบอย่างสง่างามชายหนุ่มตรงหน้าคือ ฉินเฮ่า โอรสเพียงคนเดียวของฉินอ๋อง (ฉินเลี่ย) เขาเติบโตมาเป็นบุรุษรูปงาม ผิวสีแทนกร้านแดด แววตาดุดันและดิบเถื่อนเหมือนบิดา แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ เขามีรอยยิ้มที่ทำให้สตรีต้องหวั่นไหว“หึ.
ตอนพิเศษ 3 : องค์หญิงผู้เลี้ยงแมลงกับกำแพงมนุษย์สองชั้นห้าปีต่อมา...ณ สำนักศึกษาหลวง (โรงเรียนสำหรับลูกหลานเชื้อพระวงศ์และขุนนางระดับสูง)บรรยากาศยามพักเที่ยงควรจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ แต่ทว่าวันนี้กลับมีรังสีอำมหิตแผ่ปกคลุมไปทั่วศาลาพักร้อนที่พุ่มไม้ด้านขวา... มีดวงตาคมกริบคู่หนึ่งของ ฮ่องเต้เยี่ยจวิน (ที่ปลอมตัวเป็นองครักษ์) จ้องเขม็ง ที่พุ่มไม้ด้านซ้าย... มีดวงตาเจ้าเล่ห์ของ องค์ชายเยี่ยเหริน (วัย 9 ขวบ) จ้องเขม็งพร้อมหนังสติ๊กในมือเป้าหมายของทั้งคู่คือ... องค์หญิงเยี่ยหลิน (วัย 5 ขวบ) ที่กำลังนั่งเล่นตุ๊กตาอยู่อย่างน่ารักน่าชังเยี่ยหลินในวัยห้าขวบ ถอดแบบความงามจากมารดามาทุกกระเบียดนิ้ว ผิวขาวดุจหิมะ ดวงตากลมโตสุกใส แก้มยุ้ยน่าหยิก ใครเห็นเป็นต้องตกหลุมรักและเหยื่อรายล่าสุดก็คือ... 'อาเป่า' ลูกชายคนเล็กของเสนาบดีกรมคลัง เด็กอ้วนจอมตะกละที่ถือซาลาเปาไส้หมูแดงเดินเข้ามาหาองค์หญิงน้อยด้วยท่าทางเขินอาย
ตอนพิเศษ 2 : ชีพจรมังกรน้อยกับความลับรสเปรี้ยวณ ตำหนักเหมันต์ (ตำหนักส่วนพระองค์)ยามบ่ายอันเงียบสงบ ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินวนไปวนมาจนพื้นไม้แทบสึกฮ่องเต้เยี่ยจวิน ในชุดลำลองสีทองอ่อน เดินเอามือไพล่หลัง คิ้วขมวดมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ราวกับกำลังวางแผนรบกับข้าศึกนับแสน“ฝ่าบาท... พระองค์เดินวนมาห้าสิบรอบแล้วพะย่ะค่ะ ข้าน้อยเวียนหัว...” กงกง (ขันทีคนสนิท) เอ่ยเสียงอ่อย“เจ้าไม่เข้าใจ!” เยี่ยจวินหยุดเดิน หันมาทำหน้าเครียด “ฮองเฮา... พักนี้เสวี่ยเอ๋อร์แปลกไป! นางนอนหลับวันละสิบชั่วยาม (20 ชั่วโมง) ! แถมเมื่อเช้า นางยังสั่งให้ห้องเครื่องทำ ‘ยำมะม่วงดิบใส่พริกแห้ง’ มาเสวยเป็นอาหารเช้า! เจ้าว่ามันปกติไหม? คนปกติที่ไหนกินของเผ็ดเปรี้ยวแต่เช้า!”“เอ่อ... พระนางอาจจะแค่อยากเปลี่ยนรสชาติ...”“ไม่ได้การ!” เยี่ยจวินตัดสินใจเด็ดขาด “ไปตามหมอหลว
ตอนพิเศษ 1 : อาคันตุกะจากแดนเหนือ และองค์ชายน้อยจอมแสบณ อุทยานหลวง วังต้าเยี่ย (5 ปีต่อมา)เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยดังลอดออกมาจากพุ่มดอกโบตั๋น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเหล่าขันทีและนางกำนัลที่วิ่งหน้าตั้งตามหาตัวคน“องค์ชาย! องค์ชายเยี่ยเหริน! ออกมาเถิดพะย่ะค่ะ! ได้เวลาเรียนอักษรแล้ว!”พุ่มไม้ขยับไหวๆ ก่อนที่ศีรษะเล็กๆ จะโผล่ออกมา เด็กชายวัยสี่ขวบ หน้าตาหล่อเหลาถอดแบบ เยี่ยจวิน มาเปี๊ยบ แต่ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ซุกซนเหมือน มู่หรงเสวี่ย ไม่มีผิด“ไม่เรียน! อาจารย์ปู่น่าเบื่อจะตาย สอนแต่วิชาคัดลายมือ ข้าอยากไปปรุงยากับท่านแม่!”องค์ชายเยี่ยเหริน แลบลิ้นปลิ้นตา แล้วเตรียมจะวิ่งหนีต่อ แต่ทว่า...หมับ!มือหนาแข็งแรงคว้าเข้าที่คอเสื้อด้านหลังขององค์ชายน้อย แล้วหิ้วตัวลอยขึ้นจากพื้นราวกับลูกแมว“จะหนีไปไหนเจ้าตัวแสบ?”เสียงทุ้มลึกที่เปี่ยมด้วยอำนาจบารมีดังขึ้น เยี่ยเ
บทที่ 29: วิวาห์ล่มเมืองและจักรพรรดินีหมอเทวดา (จบบริบูรณ์)เจ็ดวันต่อมา...เสียงประทัดแสนนัดจุดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเมืองหลวง ถนนทุกสายถูกปูด้วยพรมสีแดงสดยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา บ้านเรือนร้านค้าต่างประดับโคมไฟมงคลเพื่อเฉลิมฉลองงานมงคลสมรสพระราชทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบร้อยปีขบวนสินสอดจากวังหลวงยาวเหยียดกว่าสิบลี้ (5 กม.) หีบสมบัติทองคำ ผ้าไหม แพรพรรณ และเครื่องบรรณาการล้ำค่า ถูกลำเลียงเข้าสู่จวนแม่ทัพมู่หรงไม่ขาดสาย จนชาวบ้านต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "สินสอดล่มเมือง"ณ เรือนริมน้ำมู่หรงเสวี่ย นั่งอยู่หน้าคันฉ่องบานใหญ่ วันนี้นางสวมชุดวิวาห์สีแดงเพลิงปักลาย 'หงส์คู่มังกร' ด้วยดิ้นทองคำแท้ ฝีมือช่างปักอันดับหนึ่งของแผ่นดิน บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎหงส์ทองคำฝังทับทิมระย้า งดงามและสูงส่งจน เสี่ยวถาว ที่กำลังหวีผมให้ถึงกับน้ำตาคลอ“คุณหนู... งดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ งามยิ่งกว่าเทพธิดาบนดวงจันทร์เสียอีก”มู่หรงเสวี่
บทที่ 28: รอยเลือดนำทาง และจุดจบของกงเกวียนกำเกวียนภายในห้องบรรทมของฮ่องเต้ที่บัดนี้เงียบสงัดลง มู่หรงเสวี่ย ถือขวดแก้วที่บรรจุตะขาบสีม่วง (ตัวลูก) ไว้ในมือ นางจ้องมองมันที่กำลังดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะชนผนังขวดเพื่อหาทางออก“มันกำลังเรียกหาแม่...” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ “หนอนกู่ชนิดนี้มีสายใยเชื่อมโยงกัน หากตัวลูกเจ็บปวด ตัวแม่จะรับรู้... และหากตัวลูกตาย ตัวแม่ก็จะคลุ้มคลั่งกัดกินเจ้าของ”เยี่ยจวิน สวมชุดเกราะเต็มยศเดินเข้ามา “ข้าสั่งปิดประตูเมืองและวังหลวงหมดแล้ว แต่ทิศทางที่มันพยายามจะไป... ไม่ใช่ตำหนักในวังหลัง”มู่หรงเสวี่ยพยักหน้า นางวางขวดลงบนแผนที่เมืองหลวงที่กางอยู่บนโต๊ะ ตะขาบในขวดหันหัวไปทาง ทิศตะวันตก อย่างชัดเจน... ทิศทางนั้นคือที่ตั้งของ จวนแม่ทัพมู่หรง!“จวนแม่ทัพ!” แม่ทัพมู่หรงป้า ที่เพิ่งหายตกใจอุทานหน้าซีด “เป็นไปไม่ได้! ในจวนข้าไม่มีใครกล้าทำเรื่องแบบนี้แน่!”“มีสิเจ้าคะท่านพ่อ...” มู่หรงเสวี่ยสบตาบิดา “คนที่เกลียดข้าเข้ากระดูกดำ และอยากเห็นท่านล่มจม... ท่านก็น่าจะรู้ว่าใคร”มู่หรงป้ากำหมัดแน่น “ไป! กลับจวนเดี๋ยวนี้!”...ณ เรือนท้ายจวนแม่ทัพบรรยากาศรอบ
บทที่ 4: การกลับมาของพยัคฆ์และบุปผาเปื้อนพิษสามวันผ่านไปไวเหมือนโกหก...ภายในเรือนหลังเล็กท้ายจวน กลิ่นอายความตายที่เคยปกคลุมได้จางหายไปจนสิ้น แทนที่ด้วยกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นที่ลอยอวลอยู่จางๆ มู่หรงเสวี่ย นั่งอยู่หน้าคันฉ่องบานเดิม แต่อนิจจา... เงาสะท้อนในนั้นกลับไม่ใช่เด็กขี้โรคคนเดิมอีกต่อไปแม้ร่
บทที่ 3: ตลาดมืดและก้าวแรกของหมอเทวดาราตรียามจื่อ (23.00 - 01.00 น.) มาเยือนเร็วกว่าที่คาด ลมหนาวหวีดหวิวพัดผ่านช่องหน้าต่างผุพังเข้ามาในเรือนหลังเล็ก เสี่ยวถาว สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์หลับสนิทอยู่หน้าเตาไฟด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการเคี่ยวยามาทั้งวันมู่หรงเสวี่ย ในชุดบ่าวชายสีเทาตัวโคร่งที่นางรื้อค้นเจอใ
บทที่ 2: ถ้วยยาจากมารดาผู้เมตตากลิ่นสมุนไพรป่าที่ มู่หรงเสวี่ย ให้สาวใช้ต้มเพิ่งจะเริ่มส่งกลิ่นหอมจางๆ อบอวลไปทั่วเรือนหลังเล็ก ทว่าความสงบสุขนั้นกลับดำรงอยู่ได้เพียงชั่วก้านธูปไหม้เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงแหลมสูงของขันทีผู้ติดตามที่ประกาศก้อง"ฮูหยินรองมาถึงแ
บทนำ: กลิ่นอายความตายและแสงแรกแห่งวิญญาณท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมห้องผ่าตัด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อแอลกอฮอล์ที่คุ้นเคย ‘หลินซูเหยา’ ศัลยแพทย์หญิงอัจฉริยะผู้กุมความลับของสูตรยาพิษระดับโลก ลืมตาขึ้นมองแสงไฟดวงสุดท้ายที่กำลังริบหรี่สั่นไหว เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพจรกรีดร้องยาว







