บทที่ 4

“คุณป้าคะ ที่นี่โรงพยาบาลนะคะ ในธนาคารเลือดมีเลือดทุกกรุ๊ปอยู่แล้ว ไม่เห็นจำเป็นจะต้องมาเจาะเลือดฉันเลย” หมิงเยียนเอ่ยเสียงเย็นชา

หวังเหมยมีสีหน้ากลัดกลุ้มและลังเล “แต่ว่า...”

ทว่าหมิงเยียนไม่ได้สนใจเธออีก แต่หันไปมองผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แทน “ฮั่วหานซาน จดหมายลาออกฉันวางไว้บนโต๊ะทำงานนายแล้วนะ ข้าวของก็เก็บหมดแล้ว ถ้ามีเวลาเมื่อไหร่ก็กลับไปเซ็นชื่อให้ด้วย”

“จดหมายลาออกอะไร” ฮั่วหานซานขมวดคิ้วแน่น

“เด็กคนนี้นี่!” พอหวังเหมยได้ยินก็ร้อนรนขึ้นมาทันที “เธอจะมาโมโหอะไรใส่ฉันเนี่ย ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย”

หมิงเยียนยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “คุณป้าพักผ่อนให้สบายนะคะ รักษาสุขภาพด้วย ฉันยังต้องกลับไปเก็บของต่อ ขอตัวก่อนค่ะ”

พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินออกไปโดยไม่สนใจสีหน้าของคนอื่น

เพียงแต่ทันทีที่เธอเดินเข้าลิฟต์ไป จังหวะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง ฝ่ามือใหญ่คู่หนึ่งก็สอดเข้ามาขวางไว้

ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก หมิงเยียนสบเข้ากับดวงตาสีดำคู่นั้น

หมิงเยียนแทบจะไม่เคยเห็นอารมณ์อื่นใดในแววตาของฮั่วหานซานเลย

ครั้งเดียวที่เคยเห็นก็คือตอนที่เขาถูกชาวบ้านกดลงกับพื้น แววตาของเขาในตอนนั้น เธอไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

“ลาออกทำไม” ฮั่วหานซานตามเข้ามาในลิฟต์ จ้องหมิงเยียนด้วยสายตาแผดเผา “เพราะเรื่องงานแต่งวันนี้เหรอ หรือเพราะเรื่องที่ให้เธอบริจาคเลือดเมื่อกี้”

เขายื่นมือไปจับมือหมิงเยียนเอาไว้ “เรื่องงานแต่งฉันก็ขอโทษเธอไปแล้ว ส่วนเรื่องบริจาคเลือด ฉันก็บอกแล้วไงว่าจะไปหาคนอื่น จะไม่บังคับเธอแล้ว เธอเลิกงี่เง่าได้ไหม”

หมิงเยียนอยากหัวเราะ—งี่เง่างั้นเหรอ

ก็จริงนะ

เธอไม่เคยงี่เง่าใส่เขาเลยสักครั้ง

ไม่ว่าจะต้องกล้ำกลืนฝืนทนแค่ไหน เธอก็แบกรับมันไว้คนเดียวตลอด

ในช่วงเริ่มต้นทำธุรกิจ นิสัยหัวแข็งไม่ยอมใครของฮั่วหานซานทำให้ต้องผิดใจกับลูกค้าไปหลายราย ก็ได้เธอนี่แหละคอยตามล้างตามเช็ดให้เขาอยู่เบื้องหลัง ถึงขั้นที่ต้องไปดื่มเหล้าจนเป็นโรคกระเพาะ

ถึงเธอจะพยายามดูแลรักษามาหลายปี แต่โรคกระเพาะก็ยังกำเริบอยู่บ่อย ๆ

“ฮั่วหานซาน ฉันเหนื่อยแล้ว”

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอเป็นฝ่ายเดินเข้าหาเขาถึงเก้าสิบเก้าก้าว

ขอแค่เขายอมก้าวออกมาสักก้าวเดียว ความรักของพวกเขาก็คงจะสมหวังไปแล้ว

เป็นเธอเองที่คิดไปเองฝ่ายเดียวว่าตัวเองจะเป็นคนพิเศษของเขาได้

เป็นเธอเองที่โง่

โง่ถึงขนาดคิดว่าการทุ่มเทให้เขาทั้งหัวใจจะทำให้ได้รับความรักจากเขากลับมา

จนถึงตอนนี้ เธอถูกทำร้ายจนบอบช้ำไปทั้งใจ เธอเหนื่อยแล้ว

ไม่อยากวิ่งตามเขาอีกต่อไปแล้ว

“ถ้าเธอเหนื่อย ฉันอนุมัติให้เธอลาพักร้อนประจำปีได้นะ” ฮั่วหานซานขมวดคิ้ว

ความรู้สึกหมดเรี่ยวแรงตีตื้นขึ้นมาในใจของหมิงเยียน

“ฮั่วหานซาน เรา...”

คำว่า ‘เลิกกัน’ ยังไม่ทันหลุดออกจากปาก โทรศัพท์ของฮั่วหานซานก็สั่นขึ้นมาเสียก่อน

พอกดรับสาย เสียงสะอื้นของหวังเหมยก็ดังลอดมาจากปลายสายทันที “หานซาน แย่แล้ว จู่ ๆ เสียวหว่านก็เป็นลมไป ลูกรีบกลับมาเร็วเข้า!”

สีหน้าของฮั่วหานซานเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

พอวางสาย เขาก็หันไปมองหมิงเยียนโดยสัญชาตญาณ “เธอกลับไปรอฉันที่บ้านก่อนนะ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย เสร็จธุระแล้วฉันจะรีบไปหา”

พูดจบเขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ไม่รอให้หมิงเยียนพูดอะไรเลยสักคำ

เหมือนอย่างเคย ขอแค่เป็นเรื่องของฉินหว่าน เขาก็จะรีบพุ่งตัวไปหาเธอเป็นคนแรกเสมอ

หมิงเยียนยืนสูดหายลึกอยู่กับที่

ประตูลิฟต์ปิดลงอีกครั้ง ในพื้นที่แคบ ๆ นี้เหลือเพียงเธอคนเดียว ผนังกระจกสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวและแววตาที่เย็นชาของเธอ

เดิมทีเธอก็ตั้งใจจะไปเก็บของของตัวเองที่บ้านของฮั่วหานซานอยู่แล้ว

ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็คุยกันให้รู้เรื่องแล้วตัดกันให้เด็ดขาดไปเลยก็แล้วกัน

……

ที่พักของฮั่วหานซานอยู่ใกล้กับสำนักงานทนายความ เป็นอะพาร์ตเมนต์ชั้นบนสุดในโครงการระดับไฮเอนด์

ตอนนั้นหลังจากหมิงเยียนกับฮั่วหานซานตกลงคบกัน เธอหน้าหนาขอกุญแจห้องเขาไว้ เวลาว่าง ๆ ก็จะมาคอยช่วยเก็บกวาดห้องและทำกับข้าวให้

ถ้าจะบอกว่าเป็นบ้านของฮั่วหานซาน สู้บอกว่าเป็นบ้านของหมิงเยียนน่าจะถูกกว่า

ฮั่วหานซานไม่ได้มีเงื่อนไขอะไรกับเรื่องที่อยู่อาศัย ดังนั้นข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างในบ้าน หมิงเยียนจึงเป็นคนจัดการเองทั้งหมด—ตั้งแต่สีผ้าม่าน สไตล์โซฟา จานชามในห้องครัว หรือแม้แต่ต้นไม้ริมระเบียง ทุกอย่างล้วนมาจากความใส่ใจของเธอทั้งสิ้น

เธอหยิบกล่องกระดาษที่เตรียมไว้ออกมา แล้วเริ่มลงมือเก็บของของตัวเอง

ขั้นตอนนี้มันยากเย็นกว่าที่เธอคิดไว้มาก

ของแต่ละชิ้นล้วนอัดแน่นไปด้วยความทรงจำ ทุกครั้งที่ต้องตัดสินใจว่าจะเก็บหรือทิ้ง มันทำให้เธอปวดใจ

ตอนเธอหยิบอัลบั้มรูปออกมาจากลิ้นชักตู้ข้างเตียง หัวคิ้วของเธอก็อดขมวดเข้าหากันไม่ได้

หมิงเยียนนั่งลงบนพื้น แล้วเปิดดูทีละหน้า

ในรูปนั้น เธอยิ้มอย่างมีความสุข แววตาเปี่ยมไปด้วยความรักจนแทบจะเอ่อล้นออกมา

เธอปิดอัลบั้มรูปด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วโยนทิ้งไปข้าง ๆ อย่างไม่ไยดี

เพราะของมีเยอะมาก กว่าหมิงเยียนจะเก็บของเสร็จ พระอาทิตย์ก็คล้อยต่ำลง แสงสีส้มแดงยามเย็นสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้อง อาบไล้ทุกอย่างด้วยแสงสีทองที่ดูไม่เหมือนจริง

กล่องกระดาษถูกวางไว้ตรงประตู

ความรักตลอดห้าปีที่ผ่านมา ที่แท้ก็ใช้กล่องกระดาษแค่ใบเดียวเก็บไปได้หมด

หมิงเยียนเรียกใช้บริการรถรับจ้างให้มาขนของกลับไปที่พักของตัวเอง จนจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ ฮั่วหานซานก็ยังไม่กลับมา

อาจเป็นเพราะวันนี้ยุ่งมาทั้งวัน จู่ ๆ หมิงเยียนก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมา

เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

เธอรีบเดินเข้าครัวไปต้มบะหมี่กิน

แต่พอกินเสร็จ อาการปวดท้องกลับรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

อาการปวดครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง มันไม่ใช่แค่อาการปวดหนึบ ๆ แต่เป็นความปวดแปลบเหมือนโดนแทง ลามตั้งแต่ช่วงกระเพาะอาหารลงไปจนถึงท้องน้อยฝั่งขวา

หมิงเยียนทำได้เพียงไปรื้อหากล่องปฐมพยาบาล

ถึงเธอจะปวดท้องโรคกระเพาะอยู่บ่อย ๆ แต่เพราะกลัวว่าฮั่วหานซานจะรู้สึกผิดและเป็นห่วง เธอจึงปิดบังเขามาตลอด แม้ที่นี่จะมียาแก้โรคกระเพาะสำรองไว้บ้าง แต่ก็มีไม่เยอะ

เธอคุกเข่าลงบนพื้นห้องนั่งเล่น รื้อค้นกล่องปฐมพยาบาลอยู่นาน แต่ก็หาขวดยาที่คุ้นเคยไม่เจอ

ความเจ็บปวดทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เธอทั้งคลื่นไส้และหน้ามืด

หมิงเยียนฝืนยืนขึ้น หมายจะไปรินน้ำร้อนสักแก้ว แต่ก็เกือบจะล้มพับลงไปกองกับพื้น

เธอใช้ผนังพยุงตัวไว้ ค่อย ๆ พยุงตัวเดินเข้าไปในครัว รินน้ำอุ่นดื่มลงไป แต่ก็ยังไม่ดีขึ้น

หมิงเยียนปวดจนเหงื่อแตกพลั่กเต็มแผ่นหลัง นอนขดตัวอยู่บนพื้น สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง

เธอกัดฟันกดโทรศัพท์โทรหาเบอร์ฉุกเฉิน “สวัสดีค่ะ ที่นี่คือ...”

แต่พอสายรับ เสียงที่ดังลอดมากลับกลายเป็นเสียงของฉินหว่าน “หมิงเยียน โทรมาทำไมอีกล่ะ ไหนบอกว่าจะลาออกไง ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่าเธอต้องเล่นตุกติกแน่ ๆ!”

ตอนนั้นเอง หมิงเยียนถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองโทรผิดเบอร์ เบอร์ติดต่อฉุกเฉินของเธอตั้งเป็นเบอร์ของฮั่วหานซานมาตลอด

เพียงแต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะมาต่อล้อต่อเถียงกับฉินหว่าน กระเพาะของเธอปวดราวกับถูกไฟเผา “ฮั่วหานซานอยู่ไหน”

ฉินหว่านพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “เมนส์ฉันมาน่ะ ปวดท้อง หานซานก็เลยออกไปซื้อน้ำขิงต้มน้ำตาลทรายแดงมาให้...”

ยังไม่ทันที่ฉินหว่านจะพูดจบ หมิงเยียนก็ชิงวางสายไปเสียก่อน

พอดีกับเป็นช่วงที่ร้อนที่สุดของปี

อาจเป็นเพราะเปิดแอร์ในห้องเย็นเกินไป หมิงเยียนถึงได้รู้สึกว่าอากาศเย็นยะเยือกกำลังแย่งกันแทรกซึมเข้าไปในปอด ทำให้เธอปวดท้องราวกับคลื่นลมกำลังโหมกระหน่ำอยู่ในท้อง

หมิงเยียนยกมือขึ้นกุมหน้าอก ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้หัวใจกับกระเพาะ...อะไรมันปวดร้าวกว่ากัน

ไม่นานเหงื่อเย็น ๆ ก็ซึมชื้นไปทั่วแผ่นหลัง

เธอพยายามเพ่งมองหน้าจอโทรศัพท์ แล้วกดโทรไปเบอร์ฉุกเฉินของโรงพยาบาล “สวัสดีค่ะ...อะพาร์ตเมนต์จินเฟิง ตึกสาม ห้องหนึ่งสองศูนย์หนึ่ง...ปวดท้องโรคกระเพาะเฉียบพลัน...”

หลังจากวางสาย หมิงเยียนก็ปวดจนแทบจะหายใจไม่ออก

ก่อนสติจะเริ่มเลือนราง เธอได้ยินเสียงฝีเท้าพังประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายดังอื้ออึงอยู่ข้างหู

พอฟื้นลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หมิงเยียนก็เห็นหมอในชุดกาวน์สีขาวเดินขวักไขว่ไปมาอยู่ตรงหน้า

“กดเจ็บที่ท้องน้อยฝั่งขวา ไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน ต้องผ่าตัดด่วน”

ที่แท้ก็ไม่ใช่กระเพาะ แต่เป็นไส้ติ่งหรอกเหรอ

“คนไข้ต้องผ่าตัดด่วน รีบติดต่อญาติมาเซ็นชื่อเร็วเข้า!”

ตอนนี้หมิงเยียนปวดจนพูดไม่ออกแล้ว พอเห็นพยาบาลวิ่งเข้ามาขอเบอร์โทรศัพท์ญาติ เธอจึงทำได้เพียงเอ่ยปากถาม “ฉันเซ็นชื่อเองได้ไหมคะ”

“ไม่มีญาติเหรอคะ” พยาบาลมีสีหน้าประหลาดใจ

“ไม่มีค่ะ”

ตอนนั้นเธอตามฮั่วหานซานมาบุกเบิกชีวิตที่เมืองหลวงเพียงลำพัง เธอถึงกับตัดขาดกับที่บ้าน เพื่อที่จะได้อยู่กับเขา

ในเมืองหลวงแห่งนี้ นอกจากฮั่วหานซานแล้ว เธอก็ไม่มีญาติที่ไหนอีก

พยาบาลมองเธอด้วยสายตาเวทนา ก่อนจะยื่นใบยินยอมการผ่าตัดให้ “งั้นคุณเซ็นชื่อตรงนี้นะคะ”

หมิงเยียนกลั้นความเจ็บปวดแล้วหยิบปากกาขึ้นมา

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงตอนที่ฮั่วหานซานไส้ติ่งอักเสบเมื่อห้าปีก่อน ตอนนั้นเธอก็เป็นคนเซ็นชื่อให้เขา

เป็นใบยินยอมการผ่าตัดแบบเดียวกันเป๊ะเลย

ตอนนั้นเธอตื่นเต้นและกังวลมาก อ่านทวนไปทวนมาตั้งหลายรอบ เพราะกลัวว่าจะเกิดอันตรายที่คาดไม่ถึงขึ้น

หลังจากนั้นเธอก็เฝ้าไข้ฮั่วหานซานอยู่ข้างเตียงถึงสามวันสามคืน...

แต่มาวันนี้...

เธอกลับต้องอยู่เพียงลำพัง