วันนี้

บทที่ 1 วันนี้

มือบางปาดน้ำตาลวกๆ พลางกวาดสายตาดูรอบห้องที่อาศัยมาสามปี เธอเก็บข้าวของติดตัวไม่กี่ชิ้นลงกระเป๋าเรียบร้อย เหลือเพียงของใช้ร่วมกันบางชิ้นที่เจ้าของห้องคงไม่อยากเก็บไว้จึงต้องลงไปนอนกองรวมกันที่ก้นถุงดำ ปลอกหมอนอิงลายที่เธอเลือก ดอกไม้ในแจกัน เทียนหอมและอื่นๆ กลายเป็นขยะไร้ค่าไม่ต่างจากเธอตอนนี้

โทษใครไม่ได้นอกจากความใจง่ายของตัวเอง ปรวีร์ถูกใจเธอตั้งแต่แรกเห็นและเข้าหาตอนเธอกำลังเคว้งคว้างกลางทะเลอย่างอ่อนแรงเมื่อได้รับข่าวร้ายว่ายายผู้เป็นหลักยึดเดียวหกล้มจำเป็นต้องผ่าตัดสะโพกด่วน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดแม้ไม่มาก แต่เธอในตอนนั้นไม่มีสำรองสักบาท จึงบากหน้าไปขอเบิกล่วงหน้ากับพี่อุ้มแล้วลางานกลับต่างจังหวัดเพื่อดูแลยาย

กระทั่งกลับมาทำงานได้ไม่กี่วัน เจ้าของร้านก็แจ้งให้เธอขึ้นไปพบเขาที่ห้องผู้บริหาร สลิลไม่เข้าใจสักนิดแต่ยอมปฏิบัติตาม การพบกันครั้งที่สองไม่ได้ทำให้เธอครั่นคร้ามแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเขากลับมีอิริยาบถผ่อนคลาย ถามถึงยาย ชวนคุยเรื่อยเปื่อยก่อนเฉลยสิ่งที่เธอสงสัย

“ผมดูแลค่าใช้จ่ายให้แล้ว”

หญิงสาวเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว แต่ปากเอ่ยขอบคุณก่อน

“ขอบคุณค่ะ” เธอยกมือไหว้

“คุณอาจกำลังสงสัย...” เขาเงียบไปเล็กน้อย

“คุณไม่ใช่บุคลากรของโรงพยาบาล ไม่มีสวัสดิการในส่วนนี้อยู่แล้ว แต่ผมช่วย...ด้วยความเสน่หา”

สลิลรู้สึกว่าหนังศีรษะชาวาบ มือเย็นเฉียบ เข้าใจแล้วว่าเขาต้องการอะไร

“ให้ผมดูแลคุณนะ” ปรวีร์นิ่งรอดูท่าทีเธอก่อนกล่าวต่อ

“ผมมีเงื่อนไขสองข้อ ระหว่างที่อยู่ด้วยกันต้องมีผมแค่คนเดียวและเก็บทุกอย่างเป็นความลับ ผมสัญญาว่ายายคุณจะได้รับการรักษาที่ดีที่สุด คุณเอากลับไปคิดก่อนก็ได้ ผมไม่เร่งรัด” เขายื่นข้อเสนอที่เธอปฏิเสธไม่ลง หากการเป็นเมียเก็บเขาแลกกับชีวิตที่ยืนยาวขึ้นอีกนิดของยาย เธอก็ยินยอม

“...อาการแทรกซ้อนหลังผ่า...ผมจะจ้างพยาบาลพิเศษไว้ดูแลคุณยายลิลให้” ข้อตกลงที่เขาร่ายเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา จับใจความได้เพียงยายเธอจะปลอดภัยดี

“ลิล ลิล” มือหนาเอื้อมมาสะกิดเบาๆ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ค่อยมีสติเท่าไร

“คะ ค่ะ คุณหมอว่าอะไรนะคะ”

“ลาออกจากงาน ผมจะดูแลเอง”

“ตะ แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่ อยากเจอหมอณพเรื่อยๆ หรือไง” น้ำเสียงราบเรียบแต่ตวัดสายตาฉุนเฉียวมอง

“ค่ะ” เธอพยักหน้าตกลง

“ขอถามได้ไหมคะ ทำไมต้องเป็นลิล” หญิงสาวถามเสียงแผ่ว

“เพราะลิลทำให้ผมนึกถึงแม่มั้ง”

มือบางหยิบ ‘ซองบุหรี่’ หลังตู้เย็นขึ้นมา สลิลละล้าละลัง อยากเก็บทิ้ง แต่เจ้าของห้องคงไม่ชอบใจ เป็นหมอแท้ๆ ยังสูบบุหรี่ เธอเผลอบ่นในใจด้วยความเคยชินและคล้ายได้ยินเสียงเขาตอบกลับมา ‘หมอก็คนนี่นา’ หญิงสาวรีบสะบัดศีรษะ ฉุดความคิดให้กลับมาที่ปัจจุบัน ภาพฝันวันวานสูญสลายหายไปเหลือเพียงความจริงที่ว่า เขาไม่ต้องการเธอแล้ว

ดวงตาแดงก่ำจ้องมองซองบุหรี่ในมืออย่างเหม่อลอย หวนนึกถึงครั้งแรกที่ได้รู้จักเขาจริงๆ ก็เพราะสิ่งนี้ ครั้งแรกที่เขาสอนเธอว่าความสัมพันธ์ชายหญิงเป็นเช่นไร ครั้งแรกที่เปิดเปลือยทุกอณูหัวใจแก่กัน

ร่างใหญ่พลิกตัวกระสับกระส่าย พยายามกดข่มความพลุ่งพล่าน แต่คลื่นความปรารถนาที่ก่อตัวเป็นระลอกบริเวณท้องน้อยกลับไม่ปรานีเขา ปรวีร์สะบัดผ้าห่มให้พ้นตัว ลุกไปหยิบซองบุหรี่หลังตู้เย็นแล้วเดินออกไปสูบที่ระเบียง

“เข้าไปรอข้างใน ผมสูบบุหรี่อยู่” เขาหันมาบอกสลิลที่เดินตามมาเงียบๆ พร้อมเลื่อนบานกระจกปิด ไม่ให้ควันบุหรี่รบกวนเธอ

คนตัวเล็กยังไม่ขยับไปไหน ดวงตาใสซื่อที่จับใจเขาตั้งแต่แรกเห็นบอกว่าจะรออยู่ตรงนี้ ชายหนุ่มตัดใจขยี้บุหรี่ที่เหลืออีกครึ่งมวนทิ้งก่อนเดินกลับเข้ามา

“มีอะไร”

“นอนไม่หลับเหรอคะ” เธอถามอย่างเกรงใจ แม้จะย้ายมาอยู่คอนโดฯ เดิมของพ่อเขาได้อาทิตย์กว่าแล้ว แต่ปรวีร์ไม่ได้ให้ความสนิทสนมกับเธอมากเท่าไร ยังใช้สรรพนามแทนตัวเองว่าผม ส่วนเธอไม่อาจเอื้อมเรียกเขาว่าพี่ปั้น จึงใช้คำกลางๆ อย่างคุณหมอแทน

“อือ ลิลไปนอนเถอะ ผมจะทำงานต่ออีกนิดหน่อย” มือหนาลูบผมเธออย่างเอ็นดู

เขาไม่เคยแตะต้องหรือทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ ‘พร้อมเมื่อไรค่อยบอกผม’ เป็นสิ่งแรกที่หลุดจากปากเขาทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลงในคืนแรก ชายหนุ่มคงดูออกว่าเธอกำลังหวาดหวั่นขวัญเสียที่จู่ๆ ต้องย้ายมาอยู่กับคน (เกือบ) แปลกหน้าจึงให้เวลาทำใจสักพัก และสักพักที่ว่านั่นกำลังทรมานเขาเจียนตายทุกค่ำคืน

เธอรู้ดีว่ากำลังเอาเปรียบคนที่ช่วยยายไว้ ต่อให้เขาได้เธอมาด้วยวิธีการมิชอบคล้ายบังคับกลายๆ แต่ ณ นาทีนี้ยายยังอยู่ดีมีสุขไม่ใช่หรือ สัญญาต้องเป็นสัญญา จะช้าหรือเร็วเรื่องนี้ก็ต้องเกิดอยู่ดี จึงตัดสินใจเอ่ยอย่างที่คิด

“พะ พร้อมแล้วค่ะ”

“ไม่พร้อมหรอก ไปนอนเถอะ” เขาหลุดขำคนปากกล้าขาสั่น เพิ่งอายุเท่าน้องปีบน้องสาวคนสุดท้องของเขาริอ่านรุกรุ่นใหญ่

ทว่าสลิลกลับทำสิ่งที่ไม่คาดคิด ยืดตัวมาจูบปากจนเขาเผลอเกร็งหน้าท้องด้วยความตื่นเต้น ปากอิ่มเคลื่อนไหวอย่างเงอะงะเหมือนทำอะไรไม่ถูก ชายหนุ่มจึงประคองใบหน้าเล็กไว้ แล้วเริ่มสอนว่าจูบจริงๆ ต้องทำอย่างไร