ตอนที่ 4/1

ดอกป๊อบปี้สีแดง

“ผมจะปลอบโยนคุณเอง”

กายสิทธิ์ช้อนอุ้มร่างของมัสลินขึ้นมา มีป้าเฟื้องคอยอำนวยความสะดวกเปิดบ้านให้ เขาอุ้มเธอเข้าไปในบ้าน วางลงบนโซฟาสีเบจตัวยาวภายในบ้านอย่างเบามือ

ป้าเฟื้องรีบหายาดมยาหม่องมาส่งให้ มัสลินน่าจะเป็นลมแดดจนวูบหมดสติไป กายสิทธิ์เอื้อมมือมาปลดกระดุมที่ปิดถึงลำคอของเธอออกสองเม็ดเพื่อทำให้หายใจได้สะดวกขึ้น

“เป็นลมเป็นแล้งไปจนได้ ท้องอยู่แท้ๆ เชียว ก้นกระแทกไปไหมเนี่ย โถลูก ป้าบอกแล้วให้จ้างคนมาทำแทน ทำไมไม่ฟังป้าบ้าง” ป้าเฟื้องบ่นกระปอดกระปอดตามประสา จับดูเนื้อตัวของมัสลินด้วยความเป็นห่วง และตรวจสอบว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง พลางบีบนวดให้เธอรู้สึกตัวไปด้วย

มัสลินดื้อดึงเพราะเธออยากลงแปลงปลูกด้วยมือของเธอเอง ป้าเฟื้องเคยห้ามแล้ว ทว่าเธอไม่ฟัง พอลับหลังเมื่อไม่ได้อยู่ในสายตาของป้าก็แอบทำจนได้ ส่วนกายสิทธิ์เองก็ชะงักไปเหมือนกันเมื่อรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้านี้กำลังตั้งท้องอยู่...

อาการเบื้องต้นเขาพบว่าไม่มีเลือดไหลออกมา แต่ก็ไม่อยากนิ่งนอนใจ จึงรีบวิ่งไปหยิบหูฟังแพทย์ที่พกติดตัวมาด้วยทุกครั้ง เพื่อตรวจครรภ์และฟังเสียงทารกด้านใน เพียงครู่ก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“เด็กในท้องยังดิ้นอยู่ครับ ไม่มีอะไรน่าห่วง” เมื่อนั้นป้าเฟื้องจึงเบาใจลง พัดวีให้กันสักพักมัสลินก็เริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาสีนวลค่อยๆ ขยับและเปิดเปลือกตาขึ้นเมื่อปรับม่านสายตา

“อ๊ะ!” มัสลินตกใจสุดขีดเพราะมีใบหน้าคนแปลกหน้าลอยเข้ามาตรงหน้าพอดี เธอเด้งตัวลุกขึ้นมานั่ง

“เฮ่อ ฟื้นแล้วๆ ป้าบอกหนูมัสแล้วใช่ไหม ว่าให้จ้างคนปลูกดื้อเสียจริง ดีนะที่ไม่เป็นอะไร” ป้าเฟื้องดุต่อ มัสลินยิ้มแหยๆ และก็หันมาลอบมองชายตรงหน้าอีกทีด้วยความงุนงงสงสัยว่าเขาเป็นใครกัน เพราะไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน

“มัสล้มไม่แรงค่ะ เอามือดันพื้นไว้ได้ทัน แล้วเจ้าปุ๊กลุกมันเอาตัวของมันมารองมัสไว้ด้วย เลยทอนแรงกระแทกไปได้เยอะเลย ป้าอย่าโกรธมัสเลยนะคะ ต่อไปมัสจะระวังตัวให้มากกว่านี้” เธออ้อมแอ้มตอบป้าเฟื้องเสียงอ่อย เพราะรู้สึกสำนึกผิดที่ทำให้ผู้ใหญ่ต้องเป็นห่วง

ป้าเฟื้องพรูลมหายใจออกมาอย่างระอา เพราะรู้ว่าอย่างไรก็คงห้ามมัสลิน ไม่ให้ทำนู้นทำนี่ ไม่ได้อยู่ดี

“เอ้อ แต่จะว่าไป เจ้าหมาสองตัวนี้เลี้ยงไม่เสียข้าวสุกจริงๆ นะ” ป้าเฟื้องหันไปเอ่ยกับพวกมันสองตัว ที่กำลังเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ไม่ห่างอย่างชื่นชม มันกระดิกหางดุ๊กดิ๊กไปมาด้วยความดีใจเช่นกัน ที่เห็นว่ามัสลินฟื้นแล้ว และไม่เป็นอะไรมาก

“แล้วนี่...” มัสลินเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงคำถาม พลางชี้ไปทางเขา กายสิทธิ์ที่นั่งอยู่เงียบๆ ฟังป้ากับหลานสนทนากันโดยไม่ได้เอ่ยขัดอะไรอยู่นานพอสมควรจนป้าเฟื้องได้แนะนำให้ทั้งได้รู้จักกัน

“อ้อ นี่คุณหมอกาย พอดีว่าเขาผ่านมาแถวนี้ ป้าเลยเรียกเขามาอุ้มหนูเข้ามาในบ้านนี่แหละ” ป้าเฟื้องเอ่ยขึ้น

“อ๋อ มัสต้องขอบคุณ คุณหมอมากนะคะที่ช่วยมัส” มัสลินค้อมศีรษะให้เป็นการขอบคุณเขา

“ไม่เป็นไรเลยครับ เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วครับ” เขาอมยิ้มน้อยๆ ก่อนเอ่ยตอบ ถึงเขาจะดูหน้าดุไปสักหน่อย แต่ว่าพอยิ้มออกมาแล้วก็รู้สึกว่าตรงกันข้ามกับใบหน้านิ่งๆ ของเขาอย่างสิ้นเชิง

“มัสรู้จักคุณหมอเอาไว้นะ ป้าว่าเราคงจะได้รบกวนคุณหมออีก” ป้าเฟื้องหมายความแบบนั้นจริงๆ

เพราะตอนนี้มัสลินก็ท้องอยู่ อย่างไรก็ต้องติดต่อโรงพยาบาลและเกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว รู้จักกันเอาไว้ อย่างน้อยจะได้ฝากผีฝากไข้ให้กายสิทธิ์ช่วยดูแลได้ เพราะเขาก็เป็นดีคนหนึ่ง ไม่มีใครที่นี่ที่ไม่รู้จักคุณหมอกายสุดหล่อของโรงพยาบาลเวชธานินทร์แห่งทองผาภูมิ

กายสิทธิ์ทำงานที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งในตัวอำเภอห่างจากหมู่บ้านในหุบเขานี้ราวสามสิบกิโลเมตร ที่นั่นมีการบริหารโรงพยาบาลในแบบที่เรียกได้ว่ากึ่งเอกชนและรัฐบาลเลยก็ว่าได้ เพราะถึงแม้จะเป็นเอกชนแต่ราคาค่าบริการก็ไม่สูงจากโรงพยาบาลของรัฐมากนักและการบริการถือได้ว่าเทียบเท่ากับเอกชน

เป็นไปตามจุดประสงค์ของผู้บริหารที่ต้องการช่วยเหลือผู้ป่วยในท้องถิ่น จึงมีผู้ป่วยมาใช้บริการที่นี่ค่อนข้างมาก

พอดีวันนี้เขาได้รับหน้าที่ให้ช่วยมาติดต่อกับคนในหมู่บ้านเรื่องผักปลอดสารพิษเพื่อนำไปทำเป็นอาหารสำหรับผู้ป่วยในโรงพยาบาล

และก็พอดีอีกนั่นแหละ ที่วันนี้เขากับเธอได้เจอกัน...

“คุณมัส กำลังปลูกอะไรหรือครับ?”

“มัสปลูกดอกไม้ค่ะ เป็นดอกไม้กินได้และดอกไม้สวยงาม ดอกไม้กินได้ มัสว่าจะส่งขายที่โรงแรมค่ะ” มัสลินเจื้อยแจ้วบอกเล่าในสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่

“อ้อ โรงแรม คีรีมายัน ก็รับซื้ออยู่นะครับ”

“คุณกายรู้จักด้วยเหรอคะ?”

“เอ่อ...ครับ จริงๆ แล้วเป็นโรงแรมของครอบครัวผมเองน่ะครับ” เขาตอบเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ความจริงก็ไม่อยากจะบอกเรื่องนี้กับใครหรอก เขาอยากทำงานเป็นหมอมากกว่าดูแลธุรกิจของที่บ้าน และไม่ได้อยากโอ้อวดสรรพคุณอะไรนัก