All Chapters of ยังเป็นรักอยู่วันยังค่ำ: Chapter 1 - Chapter 10

ดอกฟอร์เก็ทมีน็อท“อย่าลืมฉัน”มัสลินมองที่ตรวจครรภ์ในมือ รอบเดือนเธอไม่มาสองเดือนแล้ว จึงได้ลองตรวจดู ผลปรากฏว่ามันขึ้นสองขีดเธอไม่ได้เศร้า ทว่าใบหน้ากลับแต้มไปด้วยรอยยิ้มบางเบา“สิ่งนี้เป็นของขวัญที่คุณให้มัสไว้ดูต่างหน้าใช่ไหมคะ คุณโปรด...มัสคิดถึงคุณนะ มัสจะไม่มีวันลืมคุณเลยค่ะ” เหลียวมองที่ข้อนิ้วนางด้านซ้ายที่มีแหวนเพชรที่ทรงโปรดสั่งทำเป็นพิเศษให้เธอ กลีบดอกสีน้ำเงินอมม่วงรอบตัวเพชรเม็ดงาม มันคือ “ดอกฟอร์เก็ทมีน็อท” ซึ่งเป็นดอกไม้สุดโปรดของเธอนั่นเองมัสลินเอื้อมมือมาลูบท้องของตัวเองที่ยังคงแบนราบเรียบอยู่ มีสิ่งมีชีวิตกำลังก่อกำเนิดอยู่ในนี้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาและเธออย่างละครึ่ง มัสลินคิดอยู่หลายตลบก่อนจะตัดสินใจในวันนี้“ทำไมจะลาออกซะล่ะมัส แล้วจะไปทำอะไรที่ไหน ยังไง?” ดารณีลนลานถามรุ่นน้องสาวคนสนิทด้วยความเป็นห่วง ทำงานด้วยกันมาหนึ่งปีแทบจะรู้ใจกันมากกว่าพี่น้องที่คลานตามก้นกันมาเสียอีก มือหล่อนยังคงเกาะกุมมือบางไว้ หล่อนรู้ว่ายามนี้มัสลินแตกสลายเพียงใด มัสลินยังคงอยู่ในชุดเดรสสีดำไว้ทุกข์ให้ทรงโปรด ถึงแม้จะเกิดเรื่องผ่านมาแล้วเป็นวันที่เจ็ดก็ตาม“ถ้ามัสยังอย

ดอกไฮเดรนเยียสีฟ้า“ความเข้าใจ ความซื่อสัตย์ การให้อภัย”ดอกไม้แต่ละชนิดมีความหมายซ่อนอยู่... การตีความหมายของภาษาดอกไม้ ในหนังสือชื่อ เลอ ลองแกจ เดส์ เฟลอร์ (Le Langage des Fleurs) มีการแปลความหมายของดอกไม้รวบรวมไว้กว่า 8,000 ชนิด มัสลินมีฉบับที่แปลเป็นภาษาอังกฤษไว้ในครอบครองด้วยบางทีหากสื่อสารออกมาเป็นคำพูดกับใครสักคน มันอาจจะทำได้ยาก แต่หากใช้ภาษาดอกไม้ในการสื่อสารแทนใจอาจเป็นเรื่องที่ง่ายกว่า...“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง” เสียงสุนัขทั้งสองตัวดังมาจากชั้นล่าง มัสลินค่อยๆ เดินลงบันไดด้วยความระมัดระวัง พบว่าปากของพวกมันคาบชามข้าวสแตนเลสแล้วเดินตุ๊ต๊ะต้วมเตี้ยมเข้ามาหาเธอ พร้อมกับวางชามข้าวลงเบื้องหน้าของเธอเป็นสัญญานว่าพวกมันหิวแล้ว คล้ายกับกำลังจะบอกเธอว่า รีบเอาอาหารมาเติมให้ทีสิมนุษย์ พ่อคงเลี้ยงพวกมันอย่างดีจนอ้วนฉุแบบนี้“หิวแล้วล่ะสิ แต่ต่อไปพวกแกต้องลดน้ำหนักแล้วนะ กินอาหารให้น้อยลง ออกกำลังกายให้มากหน่อย พวกแกจะได้มีสุขภาพที่ดี เข้าใจไหม?” สุนัขก็เหมือนคน หากน้ำหนักมากเกินเกณฑ์ก็มักจะมีโรคร้ายตามมา มัสลินพูดกับมัน มันก็เอียงคอมองเธอด้วยความสงสัย เธอก็ไม่แน่ใจหรอกนะว่าพวกมันจะเ

ดอกป๊อบปี้สีแดง“ผมจะปลอบโยนคุณเอง”กายสิทธิ์ช้อนอุ้มร่างของมัสลินขึ้นมา มีป้าเฟื้องคอยอำนวยความสะดวกเปิดบ้านให้ เขาอุ้มเธอเข้าไปในบ้าน วางลงบนโซฟาสีเบจตัวยาวภายในบ้านอย่างเบามือป้าเฟื้องรีบหายาดมยาหม่องมาส่งให้ มัสลินน่าจะเป็นลมแดดจนวูบหมดสติไป กายสิทธิ์เอื้อมมือมาปลดกระดุมที่ปิดถึงลำคอของเธอออกสองเม็ดเพื่อทำให้หายใจได้สะดวกขึ้น“เป็นลมเป็นแล้งไปจนได้ ท้องอยู่แท้ๆ เชียว ก้นกระแทกไปไหมเนี่ย โถลูก ป้าบอกแล้วให้จ้างคนมาทำแทน ทำไมไม่ฟังป้าบ้าง” ป้าเฟื้องบ่นกระปอดกระปอดตามประสา จับดูเนื้อตัวของมัสลินด้วยความเป็นห่วง และตรวจสอบว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง พลางบีบนวดให้เธอรู้สึกตัวไปด้วย มัสลินดื้อดึงเพราะเธออยากลงแปลงปลูกด้วยมือของเธอเอง ป้าเฟื้องเคยห้ามแล้ว ทว่าเธอไม่ฟัง พอลับหลังเมื่อไม่ได้อยู่ในสายตาของป้าก็แอบทำจนได้ ส่วนกายสิทธิ์เองก็ชะงักไปเหมือนกันเมื่อรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้านี้กำลังตั้งท้องอยู่...อาการเบื้องต้นเขาพบว่าไม่มีเลือดไหลออกมา แต่ก็ไม่อยากนิ่งนอนใจ จึงรีบวิ่งไปหยิบหูฟังแพทย์ที่พกติดตัวมาด้วยทุกครั้ง เพื่อตรวจครรภ์และฟังเสียงทารกด้านใน เพียงครู่ก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ดอกไม้กินได้ หรือที่เรียกว่า Edible flower จะมีการปลูกหมุนเวียนในแปลง มีทั้ง พวงขาว พวงชมพู ไวโอล่า แพนซี่ รักในสายหมอก อัญชัญ ลาเวนเดอร์ คาโมมายล์ สต็อก แนสเตอร์เตียม กุหลาบ เดซี่ เยอบีร่า มะลิ แววมยุรา แวววิเชียร ผีเสื้อแสนสวย ผีเสื้อราตรี เวอร์บีนา อเมริกันบิวตี้ มาร์กาเร็ต มาร์การ์เร็ตซ้อน กุหลาบญี่ปุ่น คัตเตอร์ขาว คัตเตอร์ม่วง บีโกเนีย ฟอร์เก็ตมีน็อท ตุ้มหูนางฟ้า ซ่อนกลิ่น ดาหลา โครคัส ถุงมือจิ้งจอก กาโนล่า ดาห์กเบิร์กเดซี และ แดนดิไลออน ส่วนดอกไม้สำหรับจัดช่อ และแจกัน ก็จะมีไฮเดรนเยีย สแตติช ลิลลี่ ป๊อบปี้ ไลเซนทัส เบญจมาส คาเมลเลีย คาร์เนชัน แดฟโฟดิล ไลแลค ทุ่งดอกไม้ของเธอมีสีสันสดใสสวยงาม แทบจะมีทุกสีบนโลกใบนี้แล้วที่จะหามาปลูกบนพื้นที่ตรงนี้ได้“มัม มะ” เด็กน้อยที่นั่งอยู่ในรถเข็นหัดเดินใช้ขาป้อมๆ ไถพื้นให้รถเข็นเคลื่อนตัวไปหาคนเป็นแม่ มือป้อมชูยางกัดรูปเห็ดสุดนิ่มที่มีจุกนมงอกออกมาสำหรับกัดเล่น มีที่จับกระชับเหมาะมือสำหรับฝึกกล้ามเนื้อมัดเล็ก ส่งให้เธอ ข้างๆ กันนั้นมีเจ้าหมาสองตัวคอยอารักขาความปลอดภัย และช่วยแม่เลี้ยงน้อง“จ๋าลูก” มัสลินเดินไปอุ้มลูกขึ้นมา เด็กน้อยก็ซุ

เลือกหักรถให้ฝั่งที่นั่งของตัวเองรับแรงประสานงาและรับแรงกระแทกแทน เพื่อปกป้องลูกสาวและภรรยาให้ปลอดภัย...กายสิทธิ์นึกย้อนเหตุการณ์ในตอนนั้นเป็นฉากๆ และหมอคนใหม่ที่เขาไม่ชอบขี้หน้า ก็เพิ่งออกมาจากห้องผ่าตัดพอดี เขาเห็นว่ามีเหตุชุลมุนวุ่นวายอยู่ จึงรีบวิ่งเข้ามาสมทบ‘นี่คุณ! หยุดได้แล้ว’ เขาตะคอกกายสิทธิ์เสียงดังจนกายสิทธิ์ได้สติ เขาแตะที่แขนกายสิทธิ์ให้หยุดปั๊มหัวใจเสียที ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปที่สัญญาณชีพจรบนหน้าจอที่ขึ้นเป็นเส้นตรงแล้ว ‘คนไข้ตายไปตั้งนานแล้ว ไปดูเตียงข้างๆ นู้น มัวทำอะไรอยู่ตรงนี้ คุณควรสนใจคนที่ยังมีชีวิตอยู่สิ เตียงนั้นยังต้องการหมอฉุกเฉินอยู่นะ’ใช่...กายสิทธิ์รู้ว่าชายคนนี้ไม่มีสัญญาณชีพตั้งแต่มาถึงโรงพยาบาลแล้ว แต่สายตาของแม่กับลูกสาวของผู้เสียชีวิตที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้เขาต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง...‘คนไข้เสียชีวิตแล้วครับ’กายสิทธิ์กลั้นใจเอ่ยกับสองแม่ลูก ภรรยาและลูกสาวผู้ประสบเหตุถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อได้ยินว่าหัวหน้าครอบครัวตายไปแล้ว ‘พี่...แล้วฉันกับลูกจะอยู่ยังไง ฮือพี่ ตื่นมาก่อน’ สองแม่ลูกกอดศพร้องไห้กันระงม กายสิทธิ์หันไปจ้องห