บทที่ 9

บทที่ 9

หลายอาทิตย์ที่จ้าวยังคงพยายามเข้าไปอยู่ในสายตาของมาเก๊าอย่างไม่ลดละ แม้เธอจะรู้ดีว่าเขาเลือกที่จะมองข้ามเธอไปก็ตาม กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้คนหัวแข็งอย่างจ้าวยอมได้ง่าย ๆ และอะไรที่มันได้มากยาก ๆ ก็เหมาะกับคนอย่างเธออยู่แล้ว

ถ้าหากว่าเธอไม่ได้ ก็จะไม่มีใครได้เขาไปเหมือนกัน

มาเก๊านั่งอยู่ด้านหลังห้องเหมือนทุกครั้ง และเขาเองก็รับรู้ได้ถึงสายตาของหญิงสาวที่จ้องมองมาเป็นระยะ มาเก๊าพยายามไม่คิดเกินเลยไปมากกว่านั้น เขาอยากหยุดความสัมพันธ์ไว้เพียงแค่เพื่อน ไม่อาจทำใจได้ถ้าหากเกินเลยไปมากกว่านี้ อีกอย่างเขาก็ไม่อยากให้เธอต้องเข้ามารับรู้ว่าเบื้องหลังชีวิตของเขาเป็นอย่างไร

เสียงหัวเราะของกลุ่มหญิงสาวที่อยู่ด้านหน้าห้องทำให้เขาหลุดออกมาภวังค์ เป็นขณะเดียวกับที่ไนท์และอาชิเดินเข้ามาพอดี

"อีกสองสามวันอาจารย์จะให้จับกลุ่มหกคนทำโปรเจกต์ใหญ่" ไนท์เอ่ยขึ้น สีหน้าของเพื่อนดูหนักใจไม่น้อย

ปัญหาหลักคือพวกเขามีกันอยู่เพียงแค่สามคน และอีกสามคนที่เหลือก็ไม่รู้ว่าจะมีใครมาเพิ่มเติมหรือเปล่า...

"ตั้งหกคน!" คราวนี้อาชิถอนหายใจออกมา

"ทำไมวะ มึงก็ไล่ถามคนในห้องดิว่ามีใครอยากอยู่ไหม" มาเก๊าพูดโดยที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่โทรศัพท์

"ดูตาเปล่าก็รู้ว่าแม่งครบกันหมดแล้ว" ไนท์เท้าเอว ก่อนจะมองไปรอบ ๆ และเขาก็ได้สะดุดเข้ากับกลุ่มหนึ่งที่มั่นใจได้เลยว่า พวกเธอก็กำลังตามหาอีกสามคนที่เหลือเหมือนกัน "แต่ถ้าพวกมึงไม่ติดอะไร จะทำงานกับพวกไอ้จ้าวไหมล่ะ"

ข้อเสนอนั้นทำให้มาเก๊าเงยหน้าขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่เมื่อเป็นชื่อของเธอแล้วกลับทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ อีกอย่างการที่จะอยู่กลุ่มด้วยกันมันก็เป็นเรื่องยากที่จะเริ่มถอยห่างจากเธอ

"กูว่าก็โอเคนะ พวกมันต่างหากที่จะอยู่กับพวกเราได้ไหม" อาชิเอ่ย

"เดี๋ยวเอาไว้ใกล้ ๆ ถึงเวลากูจะไปถามเอง ระหว่างนี้ก็หาคนอื่นไปด้วย"

นั่นเป็นทางออกที่มาเก๊าคิดว่าดีที่สุด เขาภาวนาให้คนอื่นเข้ามาอยู่ในกลุ่มให้ครบตามจำนวน เพื่อที่จะได้ออกห่างจากผู้หญิงคนนั้นได้เสียที

เขาไม่ได้รังเกียจเธอ ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหน้า แต่เขากำลังห้ามความรู้สึกของตัวเองอยู่ต่างหาก และไม่เห็นว่าวิธีไหนจะดีเท่ากับวิธีนี้ด้วยซ้ำ การที่เขาถูกส่งให้มาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพื่อให้มาหาความรักที่ดูเป็นไปไม่ได้

"แต่วันนี้กูไปแดกเหล้าร้านมึงนะ" ไนท์ตบไหล่เขาเบา ๆ

"ไม่มีลดราคานะมึง" มาเก๊าแค่นหัวเราะ

"ระดับกู เสี่ยไนท์ จะให้ทิปมึงด้วยซ้ำ" ไนท์ทำท่าราวเป็นเจ้าสัวเงินหนา

อาชิถึงกับต้องกุมขมับแล้วหันไปตบไหล่ไนท์แทน

"มึงอะ ติดค่าหมูปิ้งกูอยู่ ยี่สิบบาทยังไม่มีจะแดกทำเป็นพูด"

"มึงจะพูดทำไมวะ" ไนท์พูดเบา ๆ

มาเก๊าที่เห็นดังนั้นจึงหัวเราะออกมา ตั้งแต่เขามีเพื่อนเข้ามาเติมเต็มความเหงาทุกอย่างก็เริ่มดีขึ้น รวมถึงการปรับตัวให้เข้ากับสังคมของมหาวิทยาลัย แม้จะยังไม่คุ้นชินกับอะไรอีกมากมาย แต่สำหรับเขาเพียงแค่นี้มันก็ทำให้อยู่ต่อไปได้ โดยที่ไม่ต้องคิดถึงการอยู่ประเทศจีนเลยด้วยซ้ำ

เขามีความสุขกับเรื่องเล็กน้อย มีความสุขกับการที่ได้อยู่กับเพื่อน แม้จะมีกันแค่สามคนก็ตาม

เป็นชีวิตที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน แต่มันก็ดีเกินกว่าที่เขาคาดเอาไว้...

ชีวิตของนักศึกษาปีสามไม่มีอะไรมากมาย เรียนเช้าเลิกบ่ายทั้งยังมีเวลาไปทำอย่างอื่นอีกเยอะ แต่สำหรับมาเก๊าเขาเลือกที่จะกลับห้องเพื่อที่จะทำงานเสริมที่เพิ่งรับมาให้เสร็จ อย่างน้อยก็ทำเพื่อรอเวลาเข้างานในตอนหกโมงเย็น

ขณะที่กำลังจะเดินไปรอรถเมล์เขาก็นึกคิดเรื่องต่าง ๆ ที่ต้องใช้ในงานของลูกค้า ทว่าเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นทำให้เขาต้องหยุดชะงัก

"ตี๋"

เขาหันกลับไปมองก็พบกับร่างบอบบางของจ้าวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"ว่าไง" น้ำเสียงของเรียบนิ่ง

"จะไปไหนเหรอ ไปด้วยได้ไหมพอดีว่าวันนี้เค้าว่าง ๆ "

"จะกลับไปทำงานที่ห้อง" เขาตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะหันกลับมาเดินต่อ

ทว่าเธอก็ยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น จ้าวยังคงเดินตามมาอย่างไม่ลดละ

"มีอะไร ตามเรามาทำไม ปกติจ้าวไม่ได้กลับทางนี้ไม่ใช่เหรอ" เขาเลิกคิ้ว

"ก็ใช่ แต่อยากคุยด้วยก็เลยเดินตามมา" เธอยิ้มกว้างจนตาหยี

มาเก๊าหยุดชะงักตรงทางเดินพอดี เมื่อเห็นว่าทางสะดวกไม่มีใครเดินมาอีก เขาก็เริ่มเปิดประเด็นเพราะไม่อยากให้เธอตามไปมากกว่านี้

"จ้าว เราขอร้อง อย่าทำแบบนี้เลย"

จ้าวได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกลับชะงัก ลมหายใจติดขัดเล็กน้อยแต่ก็พยายามควบคุมสีหน้าให้เหมือนเดิม

"ทำอะไร?"

"การที่จ้าวตามตื๊อเราแบบนี้ คิดว่าเราไม่รู้เหรอว่าจ้าวกำลังคิดอะไร" เขาพูดออกไปตรง ๆ

หัวใจของจ้าวสั่นสะท้าน ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นเข้าที่ขั้วหัวใจอย่างจัง สีหน้าของมาเก๊าบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเขาไม่ชอบการกระทำของเธอ

แต่แล้วอย่างไรล่ะ คนอย่างเธอน่ะหรือจะสน!

"เค้าก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย" เธอทำราวกับคำพูดของเขาไม่ได้เข้าหูสักนิด

"เราไม่ดีพอให้จ้าวมาคิดอะไรด้วยหรอกนะ"

"เรื่องนั้นเค้าต้องเป็นคนตัดสิน ไม่ใช่ตี๋ตัดสินด้วยตัวเองว่าดีหรือไม่ดี" เธอแย้งอย่างไม่ยอม

มาเก๊านิ่งไป ก่อนจะจ้องมองไปในแววตาที่จริงจังของหญิงสาว

"เอาเป็นว่าเราไม่มีทางชอบจ้าวได้หรอก เอาเวลาไปให้คนอื่นดีกว่า"

เขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ไม่สนสักนิดว่าตอนนั้นเธอจะรู้สึกอย่างไร หากจะเกลียดเขาในตอนนี้เขาก็ยอมเสียเพื่อนคนหนึ่งไปจากความใจร้ายของตัวเอง

แต่แม้ว่าจ้าวจะเจ็บปวดกับคำปฏิเสธของรักแรกเธอมากแค่ไหน ก็ใช่ว่าเธอจะถอยออกมาให้เขาได้เดินตามทางของตัวเอง

เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะกระชับสายกระเป๋าแน่น

"ต่อให้จะพูดจาทำร้ายจิตใจเค้ามากกว่านี้ เค้าก็ไม่ยอมถอยหรอกนะ" เธอยืนยันเสียงแข็ง

เป็นมาเก๊าเองที่เกือบจะควบคุมสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่ หากเป็นผู้หญิงคนอื่นก็คงจะตัดใจจากเขาได้แล้ว ทว่าเขาคงจะประเมินเธอต่ำไปจริง ๆ

ความเงียบเข้าปกติคุม มีเพียงแค่เสียงลมที่พัดผ่านร่างกายของทั้งสองไปเบา ๆ

"อีกอย่างยังไม่ได้ลองเรียนรู้กันเลย ตี๋จะบอกว่าตัวเองไม่ดีได้ยังไง"

"เรารู้จักตัวเองดีกว่าจ้าวอีก ไม่ต้องลองอะไรทั้งนั้น ถ้ายังอยากเป็นเพื่อนกันก็พอเถอะ" เขาย้ำอีกครั้ง

แววตาที่แข็งกร้าวนั้นไม่ได้ทำให้จ้าวเกรงกลัว แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าจริง ๆ ก็เจ็บใจอยู่ไม่น้อย

"เราไม่อยากให้จ้าวมาเสียเวลากับคนอย่างเรา"

"ถ้ายังไม่ได้ลองเรียนรู้กัน เค้าไม่นับว่าเป็นการเสียเวลาหรอกนะ"

มาเก๊าคิ้วขมวดทันที เธอสู้มือแทบจะไม่ยอมถอย ไม่ว่าเขาจะสรรหาคำไหนมาเป็นเรื่องเด็ดขาดกับเธอก็ตาม

"นี่เค้าก็เพิ่งจะเริ่มต้น ถ้านานไปมากกว่านี้แล้วตี๋ยังไม่รู้สึกอะไรก็ค่อยมาคุยกันใหม่ก็แล้วกัน" เธอลอบถอนหายใจ "เค้าต้องไปแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้มาจีบใหม่"

คำพูดมากมายของเขาที่ได้พูดไป ดูเหมือนว่าจะไม่มีผลอะไรกับเธอเลยสักนิดเพียงแค่เขาได้ยินประโยคสุดท้าย ร่างบอบบางของจ้าวเดินหันหลังกลับไปที่ทางคณะ เขามองเธอไปจนลับสายตาก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด

รู้ดีว่าจ้าวไม่มีทางยอมตัดใจจากเขาง่าย ๆ แน่ และเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะควบคุมหัวใจไปได้นานอีกสักเท่าไหร่ น้ำหยดลงหินทุกวันก็ย่อมกร่อนอยู่แล้ว แล้วเขาล่ะจะเหลืออะไร...

เข้าเข้มแข็งกับทุกอย่าง แต่ก็ยังหัดอ่อนในเรื่องของความรัก

และที่สำคัญการที่เขาปฏิเสธเธอไปแบบนั้นก็เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเอง ถ้าหากทางฝั่งจีนได้รู้เรื่องเข้ามันจะไม่เป็นผลดีต่อตัวเธอ เขาไม่อยากให้เธอเข้ามาเกี่ยวข้อง...