ตอนที่ 4

เงียบเกินไป

ตลาดเย็นวันนี้คึกคักกว่าปกติ ลินยืนขายผักอยู่ที่แผงเล็ก ๆ ของลุงผู้ใหญ่บ้านที่ให้เธอใช้วางของฟรีมาตลอด ปี๊บเหล็กใบเดิมถูกเปิดออกพร้อมผักคะน้า กวางตุ้ง มะเขือ พริก และไข่ไก่บ้านที่เธอช่วยเก็บจากเล้าเมื่อช่วงสาย

ทุกอย่างมีกลิ่นดิน กลิ่นฟางที่คุ้นชิน เธอคุ้นกับเสียงแม่ค้าแผดลั่นเป็นประจำ คุ้นกับเสียงเด็กวิ่งไล่กันจนฝุ่นคละคลุ้ง และคุ้นกับความพยายามทำตัวร่าเริงแม้ในใจจะอ่อนล้าแค่ไหนก็ตาม

“ลินจ๊ะ ไข่เบอร์สี่แผงหนึ่งเอามาให้ป้าหน่อย”

เสียงป้าข้างร้านเอ่ยขึ้น

“ได้ค่ะป้า รอแป๊บหนึ่งนะคะ”

ลินยื่นไข่ไปพร้อมรอยยิ้มที่ตั้งใจให้สดใสที่สุด แม้ว่าเมื่อยแก้มแทบจะแข็งก็ตาม เธอขายของไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือดหมูขลับจาง ๆ ความวุ่นวายก็เบาลงตามเวลา

แต่ระหว่างที่เธอกำลังนับเงินในกล่องกระดาษเก่า ๆ ดวงตาเธอก็อดผละไปทางถนนใหญ่มิได้… เธอนึกถึงปลัดเชษฐ์

ภาพเขาเอามือไขว้หลังยืนอยู่หน้าห้องทำงาน สายตาเย็นชาแต่พรั่งด้วยความหมายที่อ่านไม่ออกยังติดอยู่ในหัว

"มาทำอะไรที่นี่?"

เสียงเขาในตอนกลางวันยังดังก้องในหู

ทั้งที่เขาน่าจะไม่สนใจเธอเลย ทั้งที่เขามองเธอเหมือนเด็กที่ต้องดุ แต่ในแววตานั้นกลับมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึก… สั่นประหลาด

เธอสลัดหัวเบา ๆ ไม่เอาแล้ว อย่าไปคิด… อย่าไปหวังอะไรที่มันไม่มีทางเกิดขึ้นกับคนแบบเธอเลย

ลินรีบเก็บของเมื่อขายหมด ถุงใบใหญ่สะพายไหล่ข้างหนึ่ง น้ำหนักของผักที่หลงเหลืออยู่ไม่มาก แต่ความหนักในใจกลับมากขึ้นแทน เธอขี่รถลุยถนนดินลูกรังกลับบ้านด้วยรถคันเก่า เสียงหินกระทบพื้นดังกรุ๊บกรับทุกย่างการขี่

พอใกล้ถึงบ้าน ความรู้สึกบางอย่างก็ทำให้ขี่รถช้าลง หน้าบ้านมีคนนั่งรออยู่บนเก้าอี้หวายเก่า ๆ

นวลขวัญ แม่เลี้ยงของเธอ ในมือถือพัดและน้ำเสียงแฝงความรำคาญประจำตัว

ใจลินกระตุกทันที ไม่สิ… เหมือนถูกบีบจนจุกมากกว่า เธอรู้เลยว่าวันนี้ต้องมีเรื่องอีกแล้วและไม่มีทางเป็นเรื่องดีแน่นอน

ลินสูดลมหายใจหาทรงตัวให้มั่น ก่อนค่อย ๆ เดินเข้าไป

“กลับมาซะทีนะนังลิน ฉันรอตั้งนาน”

เสียงนวลขวัญทัก แต่ไม่ใช่ทักเพราะห่วง ทักเพราะจะเอาอะไรบางอย่างแน่ ๆ

“วันนี้หนูขายของไม่ค่อยดีน่ะค่ะ เลยกลับช้าหน่อย”

ลินตอบเสียงเบา มือกำเชือกถุงผักแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“อ๋อเหรอ…แล้วได้เงินมาเยอะหรือเปล่าล่ะ” ประโยควัดใจเริ่มมาแล้ว

ลินยื่นกล่องเงินที่หุ้มด้วยยางรัดยับ ๆ ออกไป เธอรู้ว่าถ้าเธอไม่ให้ เงินก็จะถูกค้นจนเจออยู่ดี

นวลขวัญแย้มรอยยิ้มพึงใจ รับเงินไปพลางเปิดนับเสียงดังชัดเจนอย่างจงใจ

แกรก แกรก แกรก

“ได้เงินดีนี่นังลิน… ฝีมือพอใช้ได้” ประโยคชมที่ฟังแล้วรู้สึกแย่มากกว่าจะดี

“หนูตั้งใจขายค่ะ” ลินตอบเพียงสั้น ๆ

ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาในบ้าน

“แม่! เอาเงินให้หนูด้วยนะ วันนี้หนูจะไปคาเฟ่กับ เพื่อน”

แพรไหมเดินออกมาจากในบ้านในชุดสะพายหลังสีสด มือถือโน้ตบุ๊กของตัวเองพลิกไปพลิกมาอย่างไม่เห็นหัวเธอเลย

ลินรู้สึกเหมือนมีเข็มแทงตรงกลางอก

แพรไหม น้องสาวต่างแม่ของเธอ โตมาพร้อมทุกอย่างที่ลินไม่มี เข้าใจได้ แต่ยอมรับไม่เคยได้เลย

นวลขวัญหันไปส่งให้ด้วยอาการไม่เสียดายแม้แต่นิดเดียว

“เอาไปลูก เงินนังลินนั่นแหละ มีเท่าไหร่เอาไปได้หมดเลยนะลูกฉัน”

เหมือนไม่ใช่คำพูด แต่เป็นการตอกย้ำว่าลินมีค่าแค่แรงงานหาเงิน

แพรไหมรับไปแบบไม่แม้แต่จะสบตาเธอ

“ขอบคุณค่ะแม่”

แล้วสะบัดผมเดินออกไปขึ้นมอเตอร์ไซค์เพื่อนทันที เสียงเครื่องยนต์ดังลั่นก่อนเคลื่อนหายไปตามทาง

ในลานหน้าบ้านมีเพียงลินกับแม่เลี้ยง ความเงียบที่ตามมาทำให้ลินมองพื้นไม้อย่างว่างเปล่า

เธอเก็บความผิดหวังไว้หลังดวงตาคู่ใหญ่ แต่พูดอะไรไม่ได้ เพราะเมื่อเธอพูด นวลขวัญก็จะมีข้ออ้างว่าเธอ “อกตัญญู”

“เอาล่ะ ฉันไปบ้านพี่เดือนก่อนนะ เห็นว่ามีวงมา” น้ำเสียงแม่เลี้ยงฟังแค่ประโยคก็รู้เลยว่าจะไปทำอะไร

วงไพ่

วงไฮโล

วงน้ำแดง

วงอะไรสักอย่างที่ทำให้หมดเงินในพริบตา

นวลขวัญลุกขึ้น ยัดเงินทั้งหมดลงกระเป๋าแล้วหันมากล่าว

“ทำกับข้าวเผื่อฉันด้วยล่ะ ถ้าฉันกลับมาแล้วของไม่พร้อม อย่าหาว่าไม่เตือน”

ทิ้งประโยคไว้อย่างนั้น แล้วเดินจากไป…รองเท้าส้นเตี้ยของเธอสีกะปิ เสียงพื้นกระทบฟังแล้วหนวกหูจนลินไม่อยากได้ยินอีก

ลินยืนอยู่หน้าประตูบ้านที่ตนไม่มีสิทธิ์จะอ้างว่าเป็น "บ้านของตัวเอง"

แม้ว่า… มันเป็นบ้านของพ่อแท้ ๆ ที่เสียไปตั้งแต่เธอยังเล็ก

เธอหายใจเข้าไปลึก ๆ กลิ่นฝุ่น กลิ่นไม้ กลิ่นความโดดเดี่ยวปะทะเข้ามาเต็มปอด

ตอนนี้เธออยู่คนเดียวแล้ว

ไม่มีเสียงด่า

ไม่มีเสียงตำหนิ

ไม่มีคำสั่ง

ไม่มีคำเหยียด

เหลือแค่ความเงียบและหัวใจที่เหมือนถูกลมพัดจนวูบไหวไปหมด

ลินวางถุงของลงและเดินเข้าบ้านไปอย่างช้า ๆ เธอเปิดไฟห้องครัว หยิบข้าวสารออกมาซาว น้ำเย็นไหลผ่านปลายนิ้ว

ทุกขั้นตอนทำอย่างเงียบและระวังเหมือนกลัวจะทำให้บ้านที่เคยเป็นบ้าน…

ระหว่างที่ยืนต้มข้าวต้มอยู่ เธอก็เอนตัวพิงเคาน์เตอร์ไม้ผุ ๆ ความเหนื่อยสุมเข้ามาจนอยากนั่งลงบนพื้นทันที

เธอคิดถึงพ่อ

คิดถึงคำอวยพรที่เคยได้ในตอนเด็ก

คิดถึงกอดอุ่น ๆ ที่ไม่รู้สึกมานานจนเกือบลืมไปแล้วว่ามันเป็นยังไงและคิดถึงคำที่แม่เลี้ยงมักจะพูดใส่หน้าเธอเสมอ

“อยู่ไปก็ไร้ค่า… ถ้าพ่อแกไม่ยกบ้านให้แก แกคงไม่มีที่ซุกหัวนอนด้วยซ้ำ”

ความฝันที่อยากย้ายออกไปอยู่ที่ไหนสักที่ยังคงชัดเจนในหัว

ที่เงียบกว่า… ที่ยิ้มได้จริง

ที่ไม่มีใครด่าว่า

ไม่มีใครดึงเงินไปใช้

ไม่มีใครบอกว่าเธอ “เป็นภาระ”

แต่ลินรู้ดี การจะออกไปให้ได้ ต้องใช้เงินมากกว่าที่เธอมีตอนนี้ เธอมีเป้าหมาย มีความหวังแต่มีเพียงหัวใจดื้อรั้นเท่านั้นที่พอจะควบคุมได้

เสียงต้มเดือดดังปุด ๆ กลิ่นข้าวต้มลอยคลุ้งเธอตักใส่ชามไว้ แล้วเพิ่งสังเกตว่าบ้านเงียบเกินไปจริง ๆ

ลินเดินออกไปหน้าบ้าน นั่งลงบนขั้นบันไดไม้ ลมเย็นพัดมากระทบแก้ม ฟ้าสีดำสนิท เหลือแค่แสงไฟส้ม ๆ จากหลอดที่กระพริบบ่อยครั้ง

เธอยิ้มบาง ๆ ออกมา ยิ้มที่จริงใจและไม่ต้องกลัวถูกมองว่าเสแสร้ง เธอหยิบสมุดเก่า ๆ เล่มหนึ่งขึ้นมาจากใต้บันได หน้าปกสีครีมหมอง ๆ มีแค่ประโยคที่เธอเขียนไว้ว่า

“ความฝันของลิน”

เธอเปิดหน้าที่คั่นด้วยดอกเข็มแห้ง ข้างในมีลายมือหวัด ๆ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ

=เก็บเงินให้ได้เดือนละ 2,000

=ซื้อมือถือสักเครื่อง

=หาห้องเช่าราคาถูก

=มีงานมั่นคงทำ

=ออกไปจากบ้านนี้ให้ได้

ลินมองตัวหนังสือพวกนั้นด้วยความรู้สึกทั้งเจ็บและฮึดสู้ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจที่เหนื่อยล้ากลับลุกขึ้นมายืนอีกครั้ง