Share

ตอนที่ 2

last update Tanggal publikasi: 2025-03-23 12:16:56

มหาวิทยาลัย M  คณะวิศวะกรรมศาสตร์

" หมอบลงไป!!! " เสียงร้องตะโกนดังลั่นบริเวณลานเกียร์แห่งนี้ พร้อมกับเหล่ารุ่นน้องปีหนึ่งที่พร้อมใจกันนอนราบลงไปกับพื้นตามคำสั่งของ โซ่ เฮดว๊ากสุดโหดของคณะวิศวะกรรมศาสตร์แห่งนี้

" ผมจะพูดกับพวกคุณเป็นครั้งสุดท้าย อยากได้ไหมรุ่นน่ะ! " โซ่ร้องตะโกนขึ้นอีกครั้ง 

" อยากครับ / ค่ะ " ซึ่งรุ่นน้องปีหนึ่งที่นอนหมอบกันอยู่ก็พร้อมใจกันตอบมาเสียงดัง

" ผมให้เวลาพวกคุณอีกวันเดียว ล่าลายเซ็นรุ่นพี่มาให้ครบ ไม่อย่างนั้นรับน้องมหาลัย วิศวะก็ไม่ต้องเข้าร่วม! "

" เข้าใจที่พูดกันไหม? " ลีออน พี่ว๊ากอีกคนตะโกนถามขึ้นหลังจากที่โซ่พูดจบแล้ว

" เข้าใจครับ / ค่ะ "

" ดี ตั้งใจทำกิจกรรม อย่าทำให้พวกผมผิดหวังล่ะ " ไลอ้อน แฝดพี่ของลีออนพูดทิ้งท้ายไว้แล้วก็เดินออกไป ตามด้วยกลุ่มพี่ว๊ากอีก 4 คนที่เดินตามไป

" มีอะไรก็ไปบอกกูที่ห้องกิจการ " โซ่เดินมาที่หน้าประตูแล้วแวะบอกหัวหน้าสตาฟที่ยืนรอคุมน้องกิจกรรมอยู่

" ครับพี่ "

เมื่อคุยกับรุ่นน้องเสร็จแล้วโซ่ก็เดินออกมาสมทบกับกลุ่มเพื่อนของเขาที่กำลังยืนรออยู่ที่ด้านข้างลานเกียร์

" ไปไหนต่อว่ะ? " เรย์ เอ่ยถามขึ้น ทำให้เพื่อนทุกคนหันไปมองที่โซ่เป็นตาเดียว

" กูมีงานที่ห้องกิจการ " โซ่เห็นสายตาของเพื่อนมองมาจึงเอ่ยปากขึ้น

" งานอะไร? "

" สรุปการรับน้องก่อนจะขอจัดวันชิงธงไง " เป็นลีออนที่ตอบแทนโซ่ เพราะเขาเองก็มีงานที่ต้องดูช่วยโซ่เช่นกัน

" อ๋อ " เมื่อได้ยินอย่างนั้น เพื่อนอีก 3 คนก็พยักหน้าเข้าใจ

" ถ้าอย่างนั้นกูไปนั่งเล่นที่ห้องกิจการก็แล้วกัน " ไลอ้อนพูดขึ้น เพราะแม้ว่าเขาจะไม่มีงานอะไรต้องทำ แต่เมื่อเช้านี้เขามาพร้อมกับลีออน น้องชายฝาแฝดของเขา ยังไงก็ต้องรอกลับพร้อมกับลีออนอยู่แล้ว

" เออ รอไอ้โซ่ทำงานเสร็จแล้วค่อยไปหาอะไรกิน " เวคิณจึงสรุปให้แล้วหันไปถามโซ่

" ตกลงไหม? " 

" อื้ม " โซ่พยักหน้ารับแล้วก็เดินนำเพื่อนไปที่ห้องกิจการ

โซ่ ศิรวิทย์ ไพศาลกุล ทายาทเจ้าของบริษัทนำเข้ารถยนต์และอะไหล่ อายุ 21 ปี เรียนคณะวิศวะกรรมศาสตร์ สาขาวิศวะกรรมยานยนต์ ปี 3 เฮดว๊ากสุดโหดของคณะ และยังเป็นถึงหลานเจ้าของมหาวิทยาลัย โซ่มีเพื่อน 4 คน

ไลอ้อน ลีออน แฝดนรกรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งนิสัยทั้งคู่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ไลอ้อนจะเจ้าชู้ และขี้เล่น ส่วนลีออนจะนิ่งๆ นิสัยคล้ายๆ กับโซ่ จึงทำให้ทั้งคู่สนิทกันมาก

ต่อมาคือพายัพ รู้จักกันตอนมาเรียนที่นี่ นิสัยจะคล้ายๆ กับไลอ้อน ทั้งคู่จึงค่อนข้างจะสนิทกัน

อีกคนคือเรย์ ลูกครึ่งไทย - เกาหลี นิสัยจะค่อนข้างกลางๆ ไม่นิ่งและขี้เล่นจนเกินไป มารู้จักกับกลุ่มโซ่ตอนมาเรียนที่นี่เหมือนกันกับพายัพ

ห้องกิจการนักศึกษา

ทั้ง 5 คนเดินเข้ามานั่งตามมุมของตนเอง โซ่และลีออนก็นั่งอ่านเอกสารกันอยู่ ส่วนไลอ้อนและพายัพก็สุ่มหัวกันหาส่องรุ่นน้องเฟรชชี่ของปีนี้

" ปีหนึ่งบัญชีแม่งมีแต่คนเด็ด ๆ " ไลอ้อนพูดขึ้นในขณะที่กำลังส่องเพจปีหนึ่งงานดี ซึ่งเป็นเพจที่รวมรุ่นน้องปีหนึ่งที่น่ารักๆ เอาไว้

" ไหนวะ? " พายัพจึงหันมาหยิบเอาโทรศัพท์ในมือของไลอ้อนไปดูอย่างถือวิสาสะ

" เออ น้องมีนา แม่งสวยชิปหาย " เมื่อเห็นรูปแล้วก็เห็นด้วยกับเพื่อนสนิท เขาเลื่อนดูชื่อของรุ่นน้องแล้วก็พูดขึ้น

" เบา ๆ หน่อย " เรย์หันมามองสองคนที่สุ่มหัวกันส่องสาวอยู่แล้วปรามเบาๆ เพราะเพื่อนอีกสองคนกำลังทำงานกันอยู่

" ไอ้โซ่ " ลีออนลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินมาหาโซ่ที่นั่งทำงานอยู่

" ??? " โซ่เงยหน้าขึ้นมองลีออนอย่างตั้งคำถาม ซึ่งลีออนไม่ได้ตอบ แต่ยื่นเอกสารไปตรงหน้าของเพื่อนสนิทแทน

โซ่อ่านเอกสารแล้วขมวดคิ้วงุ่น

" มีอะไรวะ? " ทำให้เรย์สงสัย ลุกขึ้นมาแล้วชะโงกไปดูเอกสารในมือของโซ่

" ทำไมได้มาแค่นี้? " โซ่เงยหน้าขึ้นถามลีออน

" ไม่รู้ "

" เดี๋ยวกูมา " เมื่อได้รับคำตอบแบบนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินออกจากห้องไป

ไลอ้อนและพายัพเห็นว่าสถานการณ์ไม่ปกติจึงเดินไปหยิบเอกสารที่โซ่วางทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมาดู

" งบอะไร? อย่าบอกนะว่างบกิจกรรมวันชิงธง " เมื่อเห็นแล้วไลอ้อนก็เงยหน้าขึ้นมาถามน้องชายตนเองทันที

" ไม่ใช่ " ลีออนส่ายหน้านิ่ง

" มึงคงไม่ได้หมายความว่านี่คืองบกิจกรรมรับน้องรวมนะ " เรย์จึงพูดขึ้นบ้าง

" ไม่ใช่แค่กิจกรรมรับน้องรวม แต่รวมทุกกิจกรรมที่คณะเราทำ "

เมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้น ไลอ้อน พายัพ และเรย์จึงหันมามองหน้ากันทันที

" ไอ้ชิปหาย ตามไปเร็ว " ไลอ้อนพูดขึ้นแล้วรีบวิ่งตามโซ่ไป โดยถือเอกสารงบประมาณติดมือไปด้วย

" โซ่ ๆ มึงใจเย็น ๆ ก่อนเพื่อน " เมื่อวิ่งตามมาทันโซ่ที่กำลังเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสาม ซึ่งเป็นชั้นห้องทำงานของอาจารย์ในคณะ ไลอ้อนก็พยายามพูดให้เพื่อนของตนใจเย็น

" หลีกไป " โซ่เอ่ยขึ้นเสียงนิ่ง

" ใจเย็น ๆ มีอะไรค่อยพูดกัน " พายัพจึงเข้ามาดักหน้าด้วย

" กูก็จะไปพูดนี่ไง "

" หลบ! " โซ่ผลักเพื่อนทั้งสองออกแล้วเดินต่อ

" เอาไงดีว่ะ? " ไลอ้อนหันมาถามความเห็นของเพื่อนที่เหลือ

" ตามสิไอ้สัส " ลีออนจึงพูดขึ้นแล้วเดินตามโซ่ไปเงียบๆ 

โซ่เดินหน้านิ่งมาที่หน้าห้องของอาจารย์ที่รับผิดชอบกิจกรรมนับน้องของคณะแล้วเปิดประตูเข้าไปทันที

พรึบ

" นี่!! " ทำให้อาจารย์ชัยวัฒน์ที่กำลังนั่งดูหนังอยู่เงยหน้าขึ้นมามองอย่างไม่พอใจ เพราะโซ่เข้ามาโดยที่ไม่ได้เคาะประตู

" อ้าว ศิรวิทย์มีอะไร? " เขาพยายามปล่อยผ่านไปแล้วถามขึ้น

" ผมจะมาคุยกับอาจารย์เรื่องงบประมาณรับน้องครับ " โซ่จึงเดินมาที่ด้านหน้าโต๊ะทำงานของอาจารย์แล้วเอ่ยเข้าเรื่องทันที

" อ๋อ ว่ามาสิ " อาจารย์จึงพยักหน้ารับแล้วถามขึ้น

" อาจารย์ไม่คิดว่ามันน้อยไปเหรอครับ? งบที่อาจารย์จัดสรรมา "

" อาจารย์ไม่ได้เป็นคนจัดสรรเอง แต่เป็นทางคณะบดีและกรรมการให้มาเท่านี้ " อาจารย์ไม่ได้สนใจสีหน้าของโซ่ที่กำลังหงุดหงิดอยู่ เขาตอบไปอย่างสบายๆ เหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไร

" ให้มาเท่านี้? " คนอื่นๆ ที่ตามมาได้ยินอย่างนั้นก็พูดขึ้นพร้อมกันทันที

" ใช่ อาจารย์แย้งแล้วนะว่ามันน้อยไป แต่ทางนั้นบอกว่ากิจกรรมรับน้อง ทำไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร " อาจารย์จึงพูดขึ้นแล้วทำหน้าจนใจ

" เหรอครับ? " โซ่กัดฟันแล้วถามขึ้นเสียงนิ่ง

" ใช่น่ะสิ " อาจารย์ก็พยักหน้ายืนยัน

" ถ้าอย่างนั้นผมจะไปร้องเรียนเรื่องนี้กับอธิการบดีเองครับ " โซ่จึงพูดขึ้นบ้าง

" อะไรนะ! " ทำให้อาจารย์ร้องขึ้นอย่างตกใจ

" ถ้าอาจารย์ยืนยันว่าทางคณะบดีให้งบมาเท่านี้ เดี๋ยวผมจะไปคุยกับอธิการบดีเองครับ " โซ่ปรายตามองอาจารย์ตรงหน้าเล็กน้อยแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไป โดยเขาหยิบเอกสารในมือของไลอ้อนไปด้วย

" ดะ เดี๋ยว " ทำเอาอาจารย์ร้องห้ามไว้ไม่ทัน

" ไม่ต้องห่วงนะครับอาจารย์ พอดีไอ้โซ่มันเป็นหลานท่านอธิการน่ะครับ " ไลอ้อนมองสีหน้าซีดของอาจารย์และแสยะยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็พูดขึ้นเพื่อให้อาจารย์สบายใจ

" วะ ว่าไงนะ!! " แต่ไม่รู้ทำไม อาจารย์ถึงได้ดูช็อคยิ่งกว่าเดิม

" นี่อาจารย์ไม่รู้เรื่องนี้เหรอครับ? ก็คงไม่แปลกหรอกครับ เพราะว่าอาจารย์พึ่งย้ายมานี่นา " พายักจึงพูดเสริมและมองอจารย์ด้วยความสะใจ เพราะไม่แปลกที่คนตรงหน้าจะไม่รู้ว่าโซ่คือหลานชายของท่านอธิการบดี เพราะอาจารย์คนนี้พึ่งย้ายมา และก็ได้มารับผิดชอบตรงนี้เลย

" ปะ ไปตามศิรวิทย์มา! " อาจารย์พยายามตั้งสติและสั่งให้เพื่อนของโซ่ไปตามโซ่กลับมา

" คงไม่ทันแล้วล่ะครับ ป่านนี้มันคงเดินไปถึงรถแล้วมั้ง " 

" มะ ไม่ได้นะ " ได้ยินิิย่างนั้นก็ทำให้อาจารย์รู้สึกแข้งขาอ่อนขึ้นมาทันที

จากนั้นเขาก็พยายามตั้งสติแล้ววิ่งออกจากห้องไปเพื่อห้ามโซ่

" มาถึงก็เหยียบหางเจ้าถิ่นเลยว่ะ " พายัพพูดขึ้นแล้วหัวเราะอย่างสะใจ

" มึงว่าไอ้โซ่เป็นหมาเหรอ? " ไลอ้อนยินอย่างนั้นจึงหันขวับมามองพายัพทันที

" กูไม่ได้พูดนะ มึงพูดเอง " พายัพยักไหล่แล้วก็โยนงานให้ไลอ้อน

" เออ มึงพูด เดี๋ยวไอ้โซ่มากูจะฟ้องมัน " เรยจึงพูดขึ้นเสริม

" อะ อ้าว ไอ้ลีนช่วยกูด้วย ไอ้พายมันใส่ร้ายกู " เมื่อโดนรุม ไลอ้อนจึงหันไปหาน้องชายตนเองแล้วพูดขึ้นเสียงอ้อน

" ปัญญาอ่อน " ลีออนปรายตามองพี่ชายตนเองอย่างเอือมระอา เขาพูดขึ้นเสียงนิ่งแล้วเดินนำออกไป ตามด้วยเรย์

" ถามจริงนะ ชีวิตนี้มึงมีคนรักบ้างไหมว่ะ? " พายัพหันมากอดคอไลอ้อนแล้วถามขึ้นติดตลก

" ไอ้สัส "

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ยัยแก้มกลมของนายวิศวะสุดร้าย ( So & JaoGaem )    ตอนที่ 95

    “คะ?” เจ้าแก้มชะงักไปทันที แล้วหันมามองโซ่อย่างตั้งคำถามอีกครั้ง“...” เพียงแต่โซ่ไม่ตอบอะไร เขามองเธอนิ่ง “เจ้าแก้มไม่ได้โกรธค่ะ” เจ้าแก้มส่ายหน้าเบา ๆ และขบคิดด้วยความสับสน“แล้วเป็นอะไร?” โซ่จึงจี้ถาม แม้จะมั่นใจแล้วก็ตามว่าเธอเป็นอะไร“เจ้าแก้มก็ไม่รู้” เจ้าแก้มส่ายหน้าตอบกลับมา เพราะเธอไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองเป็นอะไร มันอธิบายความรู้สึกไม่ได้ในตอนนี้“เห็นรูปนั้นใช่ไหม?” “ค่ะ” เมื่อถูกถามอย่างนั้น เจ้าแก้มยอมรับไปตรง ๆ แล้วก้มหน้าลงทันที“พี่ไม่รู้เรื่องด้วย ไม่รู้จัก ไม่เคยคุยกันเลยด้วยซ้ำ” โซ่อธิบายให้เธอฟังอย่างใจเย็น เขาไม่รู้จักรุ่นน้องคนนั้นมาก่อน และไม่มีความคิดที่จะนอกใจเจ้าแก้มเลยสักครั้ง“อีกอย่างรูปนั้นพี่สั่งให้ไอ้ลีนไปลบให้แล้ว” แล้วก็บอกเล่าว่าเขาสั่งให้เพื่อนไปลบรูปนั้นแล้ว“พี่ดีใจนะ”“ดีใจอะไรเหรอคะ?” เจ้าแก้มเงยหน้าขึ้นแล้วมองโซ่อย่างแปลกใจ ที่จู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่าดีใจ“ก็ดีใจที่เจ้าแก้มหึงพี่” โซ่กล่าวแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มออกมาอย่างอารมณ์ดี“บ้า ใครหึงกัน ไม่มีนะ” ทำให้เจ้าแก้มหน้าร้อนขึ้นมาแล้วรีบปฏิเสธทันที เธอไม่ได้หึงเขาเสียหน่อย แค่ไม่พอใจที่เห็นเขากับคนอื่นก็เ

  • ยัยแก้มกลมของนายวิศวะสุดร้าย ( So & JaoGaem )    ตอนที่ 94

    เจ้าแก้มมึนตึงกับโซ่เป็นอย่างมาก จนกลายเป็นความอึดอัดใจ“วันนี้พี่ไปส่งนะ” เขาอาสาไปส่งเธอที่บ้านด้วยตัวเอง เพื่อที่จะได้คุยกัน“พี่กราฟจะมารับค่ะ” แต่เจ้าแก้มกลับปฏิเสธมาเสียอย่างนั้น“เดี๋ยวพี่จะโทรบอกพี่กราฟเอง” โซ่จึงอาสาโทรหากราฟเอง เพราะอย่างไรวันนี้ต้องได้คุยกันก่อนทำให้เจ้าแก้มไม่สามารถปฏิเสธได้“พี่ไปนะ” โซ่จำใจต้องลาเจ้าแก้ม เพื่อไปเรียน แต่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่ไม่น้อย“แกตึงใส่เขาเกินไปหรือเปล่า?” เมื่อโซ่เดินออกไปแล้ว ชิงชิงก็หันมาถามเจ้าแก้มทันที“นั่นสิ” หนูดีเองก็เห็นด้วย ว่าเจ้าแก้มเฉยชากับแฟนหนุ่มของเธอมากไปจริง ๆ“เจ้าแก้มไม่รู้” คำพูดของเพื่อนทั้งสองทำให้เจ้าแก้มรู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดีในตอนนี้“ถ้าแกไม่รู้ แกควรจะถาม หรือพูดคุยกับเขาไปนะเจ้าแก้ม ไม่ควรทำแบบนี้” ชิงชิงจึงค่อย ๆ พูดให้เจ้าแก้มคิด และเข้าใจ“เจ้าแก้มงี่เง่าไปเหรอ?” เข้าแก้มจึงถามกลับมา เธอไม่อยากเป็นอย่างนี้เลย เพียงแต่จัดการกับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้จริง ๆ“ไม่ใช่หรอก แต่แกก็รู้ว่าพี่โซ่เขารักแกแค่ไหน”“ใช่ ตึงใส่เขาไปแบบนั้นจะเรียนรู้เรื่องไหมน่ะ” คำพูดของหนูดีทำให้เจ้าแก้มชะงัก แล

  • ยัยแก้มกลมของนายวิศวะสุดร้าย ( So & JaoGaem )    ตอนที่ 93

    “พี่ไลอ้อน” เจ้าแก้มหยุดชะงักแล้วยกมือไหว้เพื่อนสนิทของแฟนหนุ่ม“ไม่เห็นไอ้โซ่บอกเลยว่าเราจะมา?” ไลอ้อนรับไหว้แล้วพึมพำขึ้น เพราะก่อนหน้านี้โซ่ไม่เห็นจะบอกพวกเขาเลยว่าเจ้าแก้มจะมากินข้าวที่โรงอาหารของพวกเขา“เจ้าแก้มไม่ได้บอกพี่โซ่น่ะค่ะ” เจ้าแก้มบอกกับเขาไปเสียงนิ่ง“อ้าว” นั่นทำให้ไลอ้อนขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ และไหนจะอาการมึนตึงของเจ้าแก้มอีก เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่“ขอตัวไปสั่งข้าวก่อนนะคะ” เจ้าแก้มตัดบทแล้วขอตัวไปสั่งข้าวทันทีไลอ้อนมองตามหลังของเธอไปด้วยความงงงัน“น้องชิงชิง?” จากนั้นก็หันมามองชิงชิงอย่างตั้งคำถาม“ขอตัวนะคะ” แต่ชิงชิงไม่สามารถพูดอะไรได้เช่นกัน จึงค้อมหัวให้รุ่นพี่เล็กน้อย จากนั้นก็วิ่งตามหลังเจ้าแก้มไปติด ๆทิ้งให้ไลอ้อนได้แต่เกาหัวแกรก ๆ มองตามหลังไปทางด้านของโซ่ ในตอนนี้เขากำลังรอเจ้าแก้มตอบกลับข้อความ หลังจากที่เขาส่งไปหาเธอตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว“มึงเห็นนี่ยัง?” แล้วจู่ ๆ พายัพก็ยื่นโทรศัพท์ของเขาไปให้กับโซ่ซึ่งโซ่ก็มองด้วยความแปลกใจ และรับไปดูก็เห็นว่าเป็นรูปตอนที่เขาไปทำบุญเมื่อเช้านี้ และมีรุ่นน้องคนหนึ่ง มาอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเขาไม่ได้รู้จัก หร

  • ยัยแก้มกลมของนายวิศวะสุดร้าย ( So & JaoGaem )    ตอนที่ 92

    เช้าวันต่อมา ในวันนี้เจ้าแก้มมาเรียนโดยมีพี่ชายมาส่ง เพราะโซ่มีนัดกับรุ่นน้องแต่เช้า เพื่อมาทำบุญคณะกัน เจ้าแก้มจึงไม่ได้รบกวนเขาในขณะที่นั่งรอเรียนอยู่นั้น ก็มีเสียงฮือฮาดังขึ้นเป็นระยะ และเจ้าแก้มเองก็รู้สึกว่ามีสายตาของหลายคนมองมาที่เธอแปลก ๆเจ้าแก้มจึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงงงัน จนหันมาเห็นสายตาของเพื่อนสนิททั้งสองนี่แหละ“มีอะไรเหรอ?” เจ้าแก้มถามขึ้นด้วยความสงสัย“ดูนี่สิ”“หือ?” เจ้าแก้มขมวดคิ้วด้วยความสงสัย จากนั้นก็รับโทรศัพท์จากมือของหนูดีมาดูซึ่งบนหน้าจอกำลังโชว์ภาพของโซ่และผู้หญิงคนหนึ่งกำลังทำบุญอยู่ข้างกัน พร้อมกับแคปชันหวานซึ้งเจ้าแก้มเลื่อนอ่านเม้นก็มีแต่คนพูดว่าเหมาะสมกัน และถามถึงเธอด้วย“โอเคนะ?” ชิงชิงถามขึ้นแล้วมองเจ้าแก้มด้วยสายตาเป็นกังวลเพราะสีหน้าเจ้าแก้มมีความเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังกำโทรศัพท์ในมือแน่นเจ้าแก้มได้สติเงยหน้าขึ้นมาเพื่อนสนิททั้งสองแล้วถามขึ้น“ใครเหรอ?”“เห็นบอกว่าเป็นรุ่นน้องปีหนึ่งน่ะ” หนูดีเป็นฝ่ายตอบ เพราะเธอได้ถามมาแล้วก่อนที่จะเอารูปให้เจ้าแก้มดู คนรู้จักของเธอบอกว่าเป็นรุ่นน้องปีหนึ่ง“อื้ม” เจ้าแก้มพยักหน้ารับรู้แล้วทำเป็น

  • ยัยแก้มกลมของนายวิศวะสุดร้าย ( So & JaoGaem )    ตอนที่ 91

    โซ่เองก็ให้เจ้าแก้มมานั่งข้าง ๆ เขาเช่นกัน แล้วหยิบน้ำมาเปิดฝาให้เธอ“ขอบคุณค่ะ” เจ้าแก้มรับน้ำมาแล้วเอ่ยขอบคุณโซ่“หิวไหม?” โซ่จึงถามอย่างใส่ใจ เพราะทุกครั้งเวลานี้เจ้าแก้มจะต้องได้กินของว่าง แต่เขาติดธุระ ไม่มีเวลาไปรับเธอเลย คิดแล้วก็มีสีหน้ารู้สึกผิดขึ้นมาทันที“ไม่ค่อยหิวค่ะ” เจ้าแก้มรู้สึกหิวเล็กน้อย เพราะความเคยชินที่ได้กินอาหารเวลานี้ แต่ก็ไม่อยากรบกวนโซ่ จึงตอบกลับไป“แสดงว่าหิว?” แต่คำว่า ไม่ค่อย ของเธอนั้นทำให้โซ่ขมวดคิ้วแล้วหรี่ตามองเธอ“แฮ่ ๆ” เจ้าแก้มไม่อยากโกหกว่าไม่หิวจึงยิ้มแหยให้เขาไป“รอก่อนนะ เดี๋ยวพี่พาไปหาอะไรกิน” โซ่จึงพูดขึ้นแล้วหันไปมองตามรับน้องของคณะตัวเองด้วยความหงุดหงิด ใจเขาอยากจะเข้าไปปล่อยรุ่นน้องและพาเจ้าแก้มกลับตอนนี้เลย แต่ไม่สามารถทำได้อย่างที่คิด“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้ากินตอนนี้ กลับบ้านไปคงกินข้าวไม่ได้” เจ้าแก้มเห็นสีหน้าโซ่จึงรีบบอกกับเขาไป เพราะเวลานี้เธอคงกินอะไรไม่ได้แล้ว เพราะว่าต้องกลับไปกินข้าวกับที่บ้านต่อด้วย“อื้ม” โซ่เองก็พึ่งนึกขึ้นได้จึงพยักหน้าเข้าใจรอไม่นานกลุ่มพี่ว้ากก็มีการปล่อยรุ่นน้องให้กลับบ้านทำให้โซ่เองก็พาเจ้าแก้มกลับได้เช่นก

  • ยัยแก้มกลมของนายวิศวะสุดร้าย ( So & JaoGaem )    ตอนที่ 90

    เวลาผ่านไป หลังจากวันนั้นที่โซ่ง้อเจ้าแก้มได้สำเร็จ ทั้งสองก็ตัวติดกันตลอด ไม่ห่างไปไหนช่วงปิดเทอมบ้านของเจ้าแก้มก็มีโซ่ไปเป็นแขกประจำ จนคุ้นเคยกับทุกคนในบ้านพี่ชายทั้งสองของเจ้าแก้ม เห็นโซ่ดูแลน้องสาวของพวกเขาเป็นอย่างดีก็อ่อนให้โซ่แล้ว ไม่มีจิกกัดเหมือนแต่ก่อนจวบจนเปิดเทอม เจ้าแก้มขึ้นปี 3 ส่วนโซ่ก็เป็นรุ่นพี่ปี 4 แล้วในวันนี้เจ้าแก้มมาที่มหาวิทยาลัยโดยมีโซ่มาส่ง ส่วนตัวเขานั้นยังไม่ได้มีการเรียนอะไร มีเพียงคอยดูแลเรื่องการรับน้องในคณะก็เท่านั้นซึ่งโซ่ได้รับเลือกเป็นประธานสภาของมหาวิทยาลัย เขาจึงวุ่นวายเป็นอย่างมากส่วนเจ้าแก้มนั้นขึ้นปีสาม เป็นปีของพี่ว้าก ที่ไม่ต้องไปวุ่นวายการรับมากนัก แต่วันนี้เธอถูกเพื่อนสนิทลากมาดูพี่ว๊าก ซึ่งก็คือเพื่อนปีเดียวกันกับเธอลงว้ากเป็นครั้งแรก“เงียบ!!”เสียงว๊ากที่ดังขึ้นทำให้น้อง ๆ ที่กำลังฮือฮากันอยู่เงียบเสียงลงทันทีบรรยากาศโดยรอบกำลังเกิดเดดแอร์ ไม่เว้นแม้แต่เจ้าแก้มที่เผลอเกร็งไปกับน้อง ๆ ด้วย“ดุชะมัด” ชิงชิงหันไปกระซิบกับหนูดีเพราะพี่ว้ากปีของพวกเธอ มาจากกลุ่มผู้ชายที่ดูจะนุ่มนวลที่สุดแล้ว ทุกคนจึงไม่เชื่อนักว่าพวกเขาจะว้ากได้จริง จึ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status