ยัยแก้มกลมของนายวิศวะสุดร้าย ( So & JaoGaem )

ยัยแก้มกลมของนายวิศวะสุดร้าย ( So & JaoGaem )

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-26
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
95Bab
6.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อเฮดว๊ากสุดโหดของวิศวะ มาตกหลุมรักเด็กน้อยแก้มกลมคณะเภสัช

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1

{ Isabella }

Once upon a time, I used to have it all.

I used to be envied and admired, even feared sometimes.

Just one year ago, I was THAT girl. The girl everyone wants to be, the girl everyone gets compared to. I had everything I wanted in the palm of my hand, but after a few consecutive mistakes… I lost it.

I lost everything. I lost everyone. And I was publicly humiliated in the process.

It was so bad, I had to retract and start over. That’s why I’m currently sitting in the middle of the jungle, surrounded by a tribe, trying to heal in some kind of way. Any way possible.

So… I'm about to do some hippie drugs like a low class citizen. How deeply embarrassing. I cannot believe this is really my life now.

But if this is what I have to do to go back to the girl I used to be, I’ll do it. I’m that desperate.

"Are you ready?" Shaman Halix asks once we're done with the breathing exercises. I swallow nervously, but nod anyway, "Okay, drink this."

I drink it quickly so I don't have the taste in my mouth for too long and squeeze my eyes shut.

"Breathe through your nose, Isabella," Halix instructs me and once I do, I feel calmer, "Now, just relax. The journey is about to begin. There's absolutely nothing to be afraid of, I'll be with you every step of the way."

"Okay. I don't feel anything yet," I say, but as soon as I stop talking, my vision gets a little blurry, "Oh... I think..."

"Shh, be quiet. Let what needs to happen, happen. Stop taking note of everything," he scolds me lightly, “Keep breathing, like I taught you.”

I nod and try to keep focusing on my breathing, but a few seconds later, the colors around me start to blend together.

My heart races with fear and I turn to look everywhere, but it's all the same. The trees around me are no longer green, they're a different color I've never seen before.

"Holy shit," I blurt out and get up from the ground. I can feel Halix get up and follow me silently, "Holy shit."

Everything looks different. Reality itself is different. I hold up my hands and in them are shifting patterns that have never been there before, obviously.

What am I?

What the fuck is going on?

"Am I ever going to get back to normal?" I ask out loud as the panic inside of me starts to grow even more. Halix replies that of course I am, that this is momentary... but I suddenly realize he’s far, far away from me and I’m all alone.

I am all alone, actually. Not just here, but in general. I don’t have anyone, they all hate me.

A few seconds later, I’m lying on the ground with the grass under me. When I look to the left, I see a black wolf slowly approaching me. A black wolf with blue eyes, it looks very much like mine.

"Are you... my wolf?" I ask. Everything looks different except for her, she’s exactly the same. It brings me a little comfort.

"Yes," she replies inside my head, sitting her butt next to me and looking down at me. She feels so disappointed in me, "Why are you doing this?"

"I don't know. I don’t know anything anymore," I answer with a laugh that turns hysterical very quickly and becomes a cry in a matter of seconds... or maybe it's hours, "Do you hate me, too?”

"Yes," she answers easily, with absolute sincerity.

Surprisingly, I don’t feel too bad about her hating me because it’s nothing new, she has hated me for months. Actually, she has been my biggest enemy for a year now.

"You shouldn't hate me, Wolf. We're all we have."

"It's your fault we don't have anyone else. You made me walk away from my mate and my pup," she reminds me, causing a wave of nausea to form inside me, "It's all your fault."

She's right.

It’s my fault we lost Liam. It’s my fault we never got to have him the way we should’ve. And my pup… god, I can’t even think about her or I’ll go insane again.

I move my gaze upward, to the sky, letting my self-loathing take over for a moment.

The truth of the matter is… I’m worthless, I fully deserve everyone’s hate. I’m nothing but a horrible person, horrible daughter, horrible girlfriend, horrible mate, horrible mother and I could keep going forever, but the wind begins to communicate with me.

Every time it makes my hair fly, it tells me something different that I can't put into words, but it makes me feel peace and tranquility.

It tells me that nothing is irreparable. It tells me that bonds are forever, especially fated bonds.

It tells me that I'm not just someone horrible who deserves hate but I'm a complex human like everyone else. And then it fills me with love.

For the first time in a year, I feel like there's a small light outside the tunnel. It feels so good, I want to chase that feeling. I need it.

Maybe I can get out of this shithole. Maybe not all is lost. Maybe the wind is right.

“Isabella?” Someone asks to my right. It’s Liam, looking down at me.

I know it’s just a hallucination thanks to the ayahuasca, but he looks extremely real. I can even pick up his wildly sensual manly scent, as if he’s actually here. As if he would ever care enough about me to come to the damn jungle and look for me.

Liam hates my guts.

I lift a hand to him, unable to stop myself because I do love this man, so fucking much.

But… is the wind right? Could I ever fix what I broke so tremendously?

{ A year ago }

{ Isabella }

As soon as I came back to the Greyhound pack, everything went back to the way it was four years ago when I left.

I'm under the complete control of my parents, I'm talking to my old friends, I'm sleeping in my old bed and feeling just as lost and bored as I did back then.

I graduated from a prestigious college with one of the best GPAs and good connections. I could be a successful business woman if I wanted to. But the reality is… I don't want that.

During the past four years I realized I don't like the fast pace of the city life. I wouldn't like to work in an office ten hours a day just to get money or power when I don't need it.

I was born having money and power, why would I spend my life trying to get more? It doesn't make any sense.

All I want now is to be true to the fifteen year old Isabella who just wanted to be Luna of her pack to boss everyone around, call the shots, have a pretty pack and a powerful Alpha under her thumb.

Now that Theodore Heiden has grown up to become one of the most handsome men I've ever seen, that idea sounds more tantalizing than ever.

I literally only look at him for two seconds and decide he must be mine.

I get up from the table where I'm sitting with my friends and I walk over to the bar where Theodore is ordering something.

As I walk past him, I twist my ankle on purpose and I gasp in fear when I actually start to go down. For a second I’m scared about this going completely wrong. Maybe Theodore is not the gentleman I expected.

But I have nothing to fear because strong hands grab me before I fall and he pulls me up.

"Are you okay?" Theodore asks, looking at me with worried black eyes. He smells of slight concern and... attraction, "Miss?"

"I’m okay, my ankle just buckled," I lie and lean against his chest to regain my footing. I raise my eyes to his, "Thank you so much… uh, sorry, what’s your name? I'm basically new to the pack."

"Theodore Heiden," he answers with a slight smile and the quiet confidence of a man who knows the power he has, "And yours?"

"Isabella Mihdi," I answer, recognizing the slight twitch of his eyebrows at the sound of my last name. He's not the only powerful person around here.

"I know your father, actually," he replies. Before I can say anything to that, Theodore opens a seat at the bar for me, “You should sit and rest your ankle for a bit, I’ll keep you company.”

"Sounds lovely," I reply, trying to stop my smile of triumph while I sit. Men are so damn easy, “You should buy me a drink, as well.”

Theodore gives me a smile, as if he likes me being forward, then he orders a bottle of wine for us.

This man is going to be my husband, I don’t care what I have to do to make it happen.

I will be Isabella Heiden, Luna of Greyhound.

And no one is going to get in the way of what I want.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
95 Bab
ตอนที่ 1
มหาวิทยาลัย M คณะเภสัชศาสตร์ร่างบางของสองสาวในชุดนักศึกษาเรียบร้อย ค่อยๆ ย่องเดินตรงไปยังโต๊ะหินอ่อนที่มีร่างเล็กของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งก้มหน้าอยู่" แก้ม!! " ทั้งสองคนก็นับหนึ่งถึงสามปากเปล่าแล้วก็ตะโกนขึ้นพร้อมกันที่ข้างหูของหญิงสาวคนนั้น" ฮือออ ชิงชิง หนูดี แก้มตกใจหมดเลย "ร่างเล็กของคนที่นั่งอยู่ก็สะดุ้งเฮือกทันที เธอหันมามองสองคนที่เข้ามาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง แถมยังมาแกล้งเธออีกด้วยสายตาเคืองๆ" ขวัญอ่อนซะจริง " หนูดีว่าขึ้นขำๆ แล้วเดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้าม" จริง แล้วนี่ทำอะไรอยู่? ทำไมก้มหน้าจริงจังขนาดนั้น "ชิงชิงเห็นด้วยและเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับอะไรไม่รู้ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองรอบๆ เอง จึงถูกพวกเธอแกล้งเข้าให้" อ่านข้อมูลเภสัชเวท นี่ถามอะไรหน่อยสิ อันนี้แก้มจำยังไงก็ไม่ค่อยได้ มีวิธีจำให้แก้มไหม? "เจ้าแก้ม เอ่ยขึ้นแล้วชี้มือไปที่บรรทัดหนึ่งเพื่อขอคำแนะนำจากเพื่อน เนื่องจากวันนี้คลาสของเธอมีสอบเก็บคะแนนวิชาเภสัชเวทในช่วงเช้า เธอจึงอ่านหนังสืออย่างหนัก แต่มีแค่ส่วนเดียวที่จำยังไงก็ไม่ได้สักทีหนูดีและชิงชิงหันไปมองหน้ากันอย่างงงๆ" นี่อย่าบอกนะว่าลืม? วันนี้
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-23
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2
มหาวิทยาลัย M คณะวิศวะกรรมศาสตร์" หมอบลงไป!!! " เสียงร้องตะโกนดังลั่นบริเวณลานเกียร์แห่งนี้ พร้อมกับเหล่ารุ่นน้องปีหนึ่งที่พร้อมใจกันนอนราบลงไปกับพื้นตามคำสั่งของ โซ่ เฮดว๊ากสุดโหดของคณะวิศวะกรรมศาสตร์แห่งนี้" ผมจะพูดกับพวกคุณเป็นครั้งสุดท้าย อยากได้ไหมรุ่นน่ะ! " โซ่ร้องตะโกนขึ้นอีกครั้ง " อยากครับ / ค่ะ " ซึ่งรุ่นน้องปีหนึ่งที่นอนหมอบกันอยู่ก็พร้อมใจกันตอบมาเสียงดัง" ผมให้เวลาพวกคุณอีกวันเดียว ล่าลายเซ็นรุ่นพี่มาให้ครบ ไม่อย่างนั้นรับน้องมหาลัย วิศวะก็ไม่ต้องเข้าร่วม! "" เข้าใจที่พูดกันไหม? " ลีออน พี่ว๊ากอีกคนตะโกนถามขึ้นหลังจากที่โซ่พูดจบแล้ว" เข้าใจครับ / ค่ะ "" ดี ตั้งใจทำกิจกรรม อย่าทำให้พวกผมผิดหวังล่ะ " ไลอ้อน แฝดพี่ของลีออนพูดทิ้งท้ายไว้แล้วก็เดินออกไป ตามด้วยกลุ่มพี่ว๊ากอีก 4 คนที่เดินตามไป" มีอะไรก็ไปบอกกูที่ห้องกิจการ " โซ่เดินมาที่หน้าประตูแล้วแวะบอกหัวหน้าสตาฟที่ยืนรอคุมน้องกิจกรรมอยู่" ครับพี่ "เมื่อคุยกับรุ่นน้องเสร็จแล้วโซ่ก็เดินออกมาสมทบกับกลุ่มเพื่อนของเขาที่กำลังยืนรออยู่ที่ด้านข้างลานเกียร์" ไปไหนต่อว่ะ? " เรย์ เอ่ยถามขึ้น ทำให้เพื่อนทุกคนหันไปมองที่โซ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-23
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3
ทางเดินหน้าตึกอธิการบดีมีร่างของสามสาวในชุดนักศึกษาเรียบร้อยกำลังเดินมาที่ด้านหน้าทางเข้าตึก" ไม่น่าออกจากห้องสอบคนสุดท้ายเลย " หนูดีบ่นขึ้น และในมือของเธอก็หอบกองเอกสารอยู่เต็มมือเลย" ใช่ เพราะแกคนเดียวเลยหนูดี แกก็เหมือนกันแก้ม บอกให้ขับรถมา นี่กว่าจะถึง เดินจนขาจะลากแล้วเนี่ย "ชิงชิงจึงพูดเสริมและโยนความผิดให้หนูดี ที่ออกจากห้องสอบช้า จนทำให้ถูกอาจารย์เรียกใช้ให้ถือเอกสารมาส่งให้ แล้วอาจารย์ที่มาสอนกลับเป็นอาจารย์ที่เป็นกรรมการมหาลัย จึงมีห้องทำงานที่ตีกอธิการบดี ห่างจากคณะเภสัชของพวกเธอไกลมาก แล้วเจ้าแก้มก็ยังบอกให้เดินมาเสียด้วย กว่าจะถึงก็เล่นเอาหอบกันเลยทีเดียว" เอาน่า ถือว่าออกกำลังกายไง ร่างกายจะได้แข็งแรง " เจ้าแก้มที่ถูกโยนความผิดให้ก็เถียงขึ้นด้วยรอยยิ้ม" ออกกำลังกายท่ามกลางอากาศ 40 องศาเนี่ยนะ? " ชิงชิงและหนูดีจึงหันขวับไปมองหน้าเจ้าแก้มแล้วเอ่ยถามเสียงต่ำ" ใช่ แฮ่ ๆ " เจ้าแก้มจึงตอบแล้วยิ้มแหยให้เพื่อนสนิททั้งสองทันทีและในขณะที่ทั้งสามคนจะก้าวขาเข้าไปด้านในตึก ก็มีรถขับเข้ามาจอดที่หน้าตึกอย่างเร็วเอี๊ยดดดดดดดเสียงล้อที่เบรกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังขึ้น ทำให้ทุกคนท
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-23
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4
ทางด้านเพื่อนสนิทของโซ่ก็รีบเดินมาหาเพื่อนที่ยืนนิ่งอยู่ แต่เมื่อมาถึงแล้วเห็นโซ่มองไปทางหนึ่งแล้วยิ้มอยู่ พายัพก็เอ่ยถามขึ้นทันที“มองอะไรวะ?”“เออ แล้วยิ้มด้วย มีอะไรดี ๆ บอกพวกกูมานะ?”ไลอ้อนเองก็สงสัยเช่นกัน เขาเดินไปสอดส่องหาสิ่งที่โซ่มองแล้วยิ้มทันที“ปัญญาอ่อน” โซ่หันหน้าหนีแล้วพูดขึ้นอย่างเอือมระอา“แล้วเป็นไงวะ?” เรย์ถามถึงสิ่งที่เพื่อนมาทำที่นี่แทน เป็นงานเป็นการมากกว่าสองคนแรกเป็นไหน ๆ“เดี๋ยวท่านจัดการให้” โซ่ตอบแล้วทำหน้าตาย ตามแบบฉบับของเขา“เออดี เล่นกับใครไม่เล่น” “กูไปทำงานต่อแล้ว” โซ่พูดขึ้นแล้วก็เดินออกไป เพื่อจะไปทำงานต่อให้เสร็จ โดยมีลีออนและเรย์เดินตามไป“ไอ้อ้อน มีอะไรวะ?” พายัพหันมาถามไลอ้อนที่ยังคงสอดส่องหาสิ่งผิดปกติอยู่“เปล่า กูแค่สงสัยว่ามันมองอะไร”ไลอ้อนมองไปทั่วแล้วไม่เจออะไรก็หันมาตอบเพื่อนอย่างเซ็ง ๆ นึกว่าจะมีอะไรดี ๆ เสียอีก“ไปเถอะ” พายัพจึงชวนเพื่อนตามไปทันที“อื้ม”เช้าวันต่อมาโซ่มาทำงานแต่เช้า เนื่องจากว่าเมื่อวานนี้ มีการเปลี่ยนแปลงในคณะ จึงทำให้อาเขยของเขาโยนงานมาให้มากมายเลยแกรกเสียงประตูที่เปิดออกตามด้วยร่างของสองแฝดที่เดินเข้ามา“มาเช้าจ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-25
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5
กึก“หยุดทำไมอ่ะ?” เจ้าแก้มที่เดินตามหลังเพื่อนสนิททั้งสองคนถามขึ้น เพราะจู่ ๆ ชิงชิงและหนูดีก็หยุดเดินไม่บอกไม่กล่าว นี่ถ้าเธอเดินเร็วกว่านี้คงชนเข้ากับทั้งคู่ไปแล้ว“มีอะไรเหรอ?”“แกได้ยินเหมือนฉันไหม? B1” ชิงชิงไม่ตอบคำถามของเจ้าแก้ม แต่หันไปสบตากับหนูดีแทน“ได้ยิน” ซึ่งหนูดีก็พยักหน้ารับด้วยแววตาเปล่งประกาย“กรี๊ดดดด” จากนั้นทั้งคู่ก็จับมือกันแล้วร้องกรี๊ดเบา ๆ“ว่าแต่ใช่โซ่เดียวกันไหม?” “โซ่ที่ฮอต ๆ ก็มีแค่คนเดียวนี่แหละ” หนูดีตอบแล้วผละออกไป“ ไหน ๆ” เธอเดินไปพูดคุยกับกลุ่มคนที่ยังคุยกันอยู่ โดยมีชิงชิงเดินตามไปติด ๆ“อะไรอ่ะ?” เจ้าแก้มได้แต่ยืนเกาหัวแกรก ๆ ด้วยความงงงัน“กรี๊ดดด” ไม่นานเพื่อนสนิททั้งสองก็เดินกลับมาหาเธอพร้อมกับร้องกรี๊ดด้วยความดีใจ“มีอะไร พวกแกเป็นอะไรนี่?” เจ้าแก้มถามขึ้นด้วยความสงสัย“เป็นคนสวยที่จะเจอผู้ชายหล่อ” หนูดีตอบแล้วเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่ง ๆ“ไปนั่งก่อน” ชิงชิงทำการลากเพื่อนทั้งสองให้เดินตามไป“อ้าว ไม่เรียนแล้วเหรอ?”“ยังไม่ถึงเวลาเลย ไปนั่งก่อน”หนูดีตอบแล้วบังคับให้เจ้าแก้มนั่งลงก่อน เพราะนี่ยังไม่ถึงเวลาเรียนเลย ทั้งที่ตอนแรกพวกเธอตั้งใจจะขึ้นไป
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-25
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6
รถหรูนำเข้าจากต่างประเทศค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาจอดลงที่หน้าคณะเภสัชศาสตร์ โดยมีคนขับคือ คุณหมอกราฟ หมอเฉพาะทางด้านกระดูก พี่ชายคนโตของเจ้าแก้มเป็นคนขับหมอกราฟหันมามองน้องสาวสุดหวงของตนเองที่นั่งอยู่ข้างคนขับและกำลังปลดสายเบลล์ออก“ดูแลตัวเองดี ๆ นะ” เขาเอ่ยบอกน้องสาวเสียงนุ่ม และย้ำเตือนให้เจ้าแก้มดูแลตัวเองให้ดี“ค่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เจ้าแก้มยิ้มรับแล้วยกมือไหว้พี่ชายด้วยความนอบน้อม“ครับ” หมอกราฟยกมือขึ้นมาลูบหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดูส่วนเจ้าแก้มก็ยิ้มแฉ่งให้พี่ชายอย่างน่ารักสองพี่น้องร่ำลากันไม่นาน เจ้าแก้มก็เปิดประตูรถลงมา แล้วยืนรอส่งจนพี่ชายของเธอขับรถไปแล้วจึงหมุนตัวเดินเข้าไปด้านในคณะ แต่ยังเดินไม่ถึงไหนก็มีเสียงเรียกทางด้านหนึ่งดังขึ้น“แก้ม!! ทางนี้”เมื่อหันไปมองก็เห็นว่าเป็นหนูดีและชิงชิงนั่นเอง ที่อยู่ในชุดเสื้อคณะและกางเกงยีนส์ขายาว เช่นเดียวกันกับเจ้าแก้ม ที่วันนี้ใส่เสื้อคณะมา ส่วนกางเกงคือยีนส์ขากระบอกสุดฮิต“มาเช้ากันจัง?” เจ้าแก้มเดินไปหาเพื่อนสนิทแล้วพูดขึ้นด้วยความแปลกใจ“จะไม่ให้เช้าได้ยังไงล่ะ ฉันล่ะตื่นเต้น จะได้เจอรุ่นน้องเอ๊าะ ๆ แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว”หนูดีตอ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-25
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7
“ชิงชิง! หนูดี!” เจ้าแก้มสะดุ้งกับเสียงกรี๊ดของเพื่อนสนิททั้งสอง จากนั้นก็รีบปรามทันทีทำให้ทั้งสองได้สติ หันไปก้มหัวให้กับรุ่นพี่ที่อยู่รอบ ๆ“อุ๊ย โทษ ๆ ขอโทษค่ะ”“แกพูดจริงไหม? นี่เราได้ไปที่นั่นจริงเหรอ” หนูดีก้มหัวให้ทุกคนแล้วหันมาถามย้ำชิงชิงอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ“จริงสิ แล้วที่แปลกคือ พี่เขาจัดให้เราไปอยู่วิศวะแต่แรกแล้ว” ชิงชิงพยักหน้ายืนยันแล้วพูดขึ้น พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย“ฮะ?” หนูดีทำหน้างงอย่างไม่เข้าใจ ทางด้านเจ้าแก้มนั้นก็ไม่เข้าใจแต่แรกแล้วเหมือนกัน“นี่ไง ป้ายชื่อพร้อม ไปกับรุ่นพี่คณะเราอีก 2 แพทย์อีก 3” ชิงชิงจึงยื่นป้ายที่เป็นชื่อของพวกเธอไปให้เพื่อนสนิท แล้วหยิบของตนเองมาคล้องคอไว้“เอ๊ะ ไหนดูซิ?” หนูดีรับป้ายมาดูด้วยความสงสัย“จริง ๆ ด้วย”“แก้มไม่ไปได้ไหม?” เจ้าแก้มยื่นหน้าไปดูเห็นว่าคณะที่เธอต้องไปคือวิศวะ ก็หันมาถามเพื่อนอย่างเกร็ง ๆ“ไม่ได้!!” สองสาวหันหน้ามาพร้อมกันแล้วปฏิเสธทันที“ทำไมอ่ะ ถ้าพี่กราฟกับพี่กลูมรู้เข้านะ...” เจ้าแก้มก้มหน้าลงแล้วพูดขึ้นเสียงอ่อน“ก็อย่าให้รู้สิ” “แกพูดเหมือนพี่ชายเจ้าแก้มไม่มีคนรู้จักที่นี่อย่างนั้นแหละ” ชิงชิงมองหนูดีที่พู
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-25
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8
ไม่นานร่างบางของเจ้าแก้มก็วิ่งกลับมา พร้อมกับรุ่นพี่คณะแพทย์ที่วิ่งตามมาติด ๆ“แฮ่ก นี่ค่ะพี่แพร” เจ้าแก้มยืนหอบแล้วชี้มือไปที่โซ่ทันที“โซ่เหรอ?”แพรวา รุ่นพี่ปี 4 คณะแพทยศาสตร์ที่ถูกตามตัวมากะทันหันมองคนที่รุ่นน้องต่างคณะบอกว่าป่วยด้วยความแปลกใจ“สวัสดีครับ” โซ่เอ่ยทักทายรุ่นพี่ที่รู้จักกันตอนเขาเข้ากิจกรรมรับน้องด้วยใบหน้านิ่ง ๆ“เห็นน้องบอกว่าโซ่ป่วยเหรอ?”แพรวาถามขึ้นด้วยความไม่แน่ใจ เพราะตอนแรกเจ้าแก้มวิ่งไปตามเธอบอกว่ามีคนใจเต้นแรงแล้วมาขอยา เธอเองก็ตกใจมาก รีบวิ่งมาดู แต่ดูจากท่าทางบองคนป่วยแล้วไม่น่าจะใช่“หึ” โซ่ไม่ตอบ แต่กระตุกยิ้มแล้วหันไปมองเจ้าแก้มที่ยืนหอบอยู่ด้วยเอ็นดู“อ๋อ พี่เข้าใจละ”เมื่อเห็นสายตาของรุ่นน้องหนุ่ม แพรวาก็เข้าใจในทันทีว่าอะไรเป็นอะไร แต่ก็ค่อนข้างหนักใจแทนเขาอยู่ เพราะเธอเองก็รู้จักเจ้าแก้ม และพี่ชายเจ้าแก้มเป็นอย่างดี“ดูแค่นี้ก็เข้าใจเลยเหรอคะ?”เจ้าแก้มหันมามองแพรวาแล้วทำตาโตอย่างน่ารัก เธอเอ่ยถามด้วยตะลึง เพราะรุ่นพี่แค่มองก็รู้เลยเหรอว่าอีกฝ่ายเป็นอะไรแล้วก็ทำหน้าครุ่นคิดว่ามีแบบนี้ด้วยเหรอ?“หึ ยากหน่อยนะ ซื่อ ๆ แบบนี้” แพรวายิ้มเอ็นดูแล้วหันไ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-25
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9
กึกขาที่กำลังจะก้าวเดินชะงักลง เนื่องจากว่าคนด้านหน้าได้หยุดชะงัก โซ่หันไปมองเพื่อนสนิทที่จู่ ๆ ก็หยุดเดินด้วยใบหน้านิ่ง ๆ “เชี้ยยยยย” แต่คนที่กำลังเป็นเป้าสายไม่ได้สนใจ เพราะตอนนี้สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ด้านข้างของเต็นท์คณะแล้วร้องขึ้นทันที“อะไรของมึง?” พายัพถามขึ้นด้วยความสงสัย“นั่นใครวะ? ทำไมน่ารักแบบนี้กูไม่เคยเห็น”ไลอ้อนชี้ไปที่กลุ่มของสามสาวที่กำลังจัดเตรียมของกันอยู่“ไหน?” พายัพหันไปมองตามมือของไลอ้อนที่ชี้ไปแล้วก็ตาลุกวาวทันที“เออว่ะ”“เด็กแพทย์หรือเปล่า?”เป็นเรย์ที่พูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เพราะดูจากการแต่งตัวและกล่องปฐมพยาบาลที่ถือแล้วก็คงจะเป็นอย่างที่เขาพูด“น่าจะใช่แหละ” ซึ่งคนอื่นก็เห็นด้วยกับคำพูดนั้น“แต่น่ารักว่ะ คนนั้นน่ะ ตัวเล็ก ๆ” ไลอ้อนชี้มือไปที่สาวน้อยน่ารักที่ตัวเล็กที่สุดในนั้นแล้วเอ่ยขึ้นโซ่หันไปมองตามแล้วเห็นว่าคนที่เพื่อนเขาพูดถึงคือใครก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ“มีอะไรวะ?” ลีออนเห็นสีหน้าของเพื่อนแล้วแปลกใจ จึงถามขึ้นทำให้เพื่อนทั้งสามหันมามอง โซ่จ้องหน้าไลอ้อนนิ่งแล้วเอ่ยปฏิเสธ“เปล่า”จากนั้นก็เดินหนีไปทันที ตามด้วยลีออนและเรย์“ทำไมกูรู้สึกขนลุกกับสา
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-26
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10
“เอ๊ะ ศิรวิทย์เหรอ? คุ้น ๆ นะชื่อนี้”ชิงชิงลุกขึ้นแล้วเดินมาดูชื่อที่ปักอยู่ตรงอก และมีปีที่เรียนด้วย “เสื้อวิศวะ!!” หนูดีจับเจ้าแก้มให้หันหลังแล้วเห็นเฟืองเกียร์ก็พูดขึ้นทันทีสองสาวยกมือขึ้นปิดปากตัวเองอย่างตกตะลึง“นะ นี่เสื้อพี่โซ่เหรอ?” ชิงชิงถามขึ้นแล้วจ้องหน้าเจ้าแก้มจนตาถลน“เจ้าแก้ม” แต่ยังไม่ทันที่เจ้าแก้มจะได้ตอบอะไรก็มีคนเรียกเธอเสียก่อน“ค่ะพี่แพร เดี๋ยวมานะ” เจ้าแก้มหันไปมองคนเรียกแล้วเดินไปหาทันที“แกคิดว่าไง B1” หนูดีหันไปถามชิงชิงแล้วยิ้มแหย“ฉันว่าไม่รอด” ชิงชิงส่ายหน้าปลง ๆ“จะไหวเหรอ?” หนูดีถามขึ้น“ต้องไหวสิ พี่โซ่ก็ไม่ใช่คนเจ้าชู้สักหน่อย พี่กราฟกับพี่กลูมคงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง”ชิงชิงขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้น เพราะเธอคิดว่าหนูดีคงจะหมายถึงครอบครัวเจ้าแก้มที่หวงน้องสาวมากแต่ว่าเท่าที่เธอได้ยินมา โซ่ก็ไม่ใช่คนไม่ดี พี่ชายทั้งสองคงไม่กีดกันอะไรถ้าหากทั้งคู่จะคบกันจริง ๆ“ไม่ พี่ชายเจ้าแก้มก็ส่วนหนึ่ง แต่พี่โซ่น่ะจะรับมือกับเพื่อนเราไหวไหม?”หนูดีส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นในสิ่งที่ตัวเองเป็นกังวล พี่ชายของเจ้าแก้มก็ส่วนหนึ่งที่เป็นห่วง แต่ที่ห่วงมากกว่าคืออีกฝ่ายจะรับมือกับเพื่
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-26
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status