ยัยแก้มกลมของนายวิศวะสุดร้าย ( So & JaoGaem )

SA BANYO, maririnig ang tuluy-tuloy na lagaslas ng tubig. Si Vincent iyon, naliligo. Ala-tres na ng madaling-araw at kakauwi lang niya. Nakatayo si Kate sa tapat ng pinto ng banyo. May gusto sana siyang pag-usapan nila.. May kaba sa dibdib niya, and she wasn’t sure kung papayag ba ito sa sasabihin niya.

Iniisip pa niya kung paano magsisimula, nang bigla siyang makarinig ng kakaibang tunog mula sa loob. She listened more carefully at saka niya lang naunawaan kung ano ang tunog na iyon.

Ginagawa niya iyon mag-isa…Nagsasarili ang asawa niyang si Vincent sa loob ng banyo. Ang bawat hingal at pigil na ungol ay parang paulit-ulit na mabibigat na hampas sa kanyang dibdib. Ang sakit ay ganun na lamang. The pain came in waves, slowly spreading, drowning her, pulling her under until she could barely breathe.

Samantalang ngayon ang mismong araw ng kanilang anniversary. Five years mula nang siya ay ikasal kay Vincent, at sa loob ng limang taon na iyon, ni minsan ay wala silang naging tunay na relasyon bilang mag-asawa. Ibig sabihin ba nito, mas pipiliin pa niyang gawin iyon mag-isa kaysa ang hawakan siya? Hindi niya maintindihan si Vincent.

Habang lalong bumibilis ang paghinga nito, bigla narinig ni Kate ang pangalan na sinabi ng kanyang asawa na kanyang ikinagulat.

“Mitch!!”

Ang pangalang iyon ang ay parang kutsilyo na bumaon sa kanyang puso. Parang may sumabog sa loob ng kanyang dibdib. Parang may isang bagay na nadurog hanggang maging alikabok. Hindi niya kayang matanggap. Tinakpan niya ang kanyang bibig upang hindi makalabas ang iyak, tumalikod at tumakbo palayo sa pinto ng banyo ngunit sa unang hakbang pa lang ay nadapa siya, bumangga sa lababo, at tuluyang bumagsak sa sahig.

“Kate?”

Narinig pa rin ang boses ni Vincent mula sa loob ang kalabog, medyo humupa na ang kanyang ginagawa, pero halatang pilit niyang kinokontrol ang paghinga.

“Ahhh… um… I’m fine…I just wanted to use the bathroom. Hindi ko alam na naliligo ka,” nauutal na sagot ni Kate.

Isang kapos at halatang-halatang kasinungalingan, habang pilit siyang kumakapit sa lababo para makatayo. Ngunit habang mas nagmamadali siya, lalo siyang nagiging kawawa.

Basang-basa ang sahig at ang lababo.

Nakatayo na sana siya nang tuluyan nang biglang lumabas si Vincent. Naka-puting bathrobe ito, hindi maayos ang pagkakasuot sa pagmamadali, pero mahigpit ang pagkakatali ng sinturon sa baywang.

“Nadapa ka ba? Let me help you.”

Akmang hihilahin siya ng asawa ngunit itinulak niya palayo ang kamay ng asawa. Masakit pa rin ang katawan niya dahil sa pagkakadapa, namumuo ang luha sa kanyang mga mata pero mas masakit ang kanyang mga narinig.

“Hindi na. Kaya ko,” tanggi niya sa alok na tulong ni Vincent. Muli siyang muntik madulas, saka siya paika-ikang tumakas pabalik sa kwarto.

Tumakas. Eksaktong salita iyon. Sa limang taon na pagsasama nila ni Vincent, palagi siyang tumatakas. Tumatakas sa mundo sa labas. Tumatakas sa mga mapanghusgang tingin ng mga tao. At tumatakas sa awa at habag ni Vincent—Dahil siya…ay isang pilay.

Paano nga ba babagay ang isang pilay sa isang lalaking perpekto, matagumpay, at hinahangaan ng lahat? Malinaw pa sa sikat ng araw na hindi siya nababagay sa kanyang asawa, pero noon ay maayos pa ang mga binti niya, binago lang naman ng isang aksidente ang lahat.

Sumunod si Vincent sa kanya, malumanay ang tinig at puno ng pag-aalala. “Masakit ba? Let me see.”

“Hindi… okay lang,” sagot niya.

Mahigpit niyang hinigpitan ang kumot, itinago sa ilalim nito ang sarili kasama ang kanyang kahihiyan.

“Talaga bang okay ka lang?” Totoo ang pag-aalala nito.

“Oo,” sagot niya. Nakaharap siya palayo, mariing tumango.

“Matutulog ka na? Hindi ba’t gusto mong gumamit ng banyo?”

“Hindi na… let’s just sleep,” mahina niyang sabi.

“Sige. Ah—by the way, anniversary natin ngayon. I bought you a gift. Buksan mo bukas, see if you like it.”

“Sige,” walang gana niyang sagot.

Nasa tabi ng kama ang regalo. Kahit hindi niya pa buksan, alam na niya kung ano ang laman. Pare-pareho ang laki ng kahon taon-taon. Pare-pareho rin ang laman—isang relo. Sa drawer niya, kasama ng mga regalo kapag birthday niya, may siyam na magkakaparehong relo na. Ito ang ikasampu. Hindi na nagbago ang ibinibigay nito. Paulit-ulit nalang.

Doon na natapos ang usapan nila. Pinatay niya ang ilaw at humiga.

Kumalat sa hangin ang amoy ng basang sabon mula sa pagligo ni Vincent, ngunit halos hindi niya maramdaman ang paglubog ng kama dahil sa dalawang metrong lapad nito, nakahiga siya sa isang gilid, si Vincent naman sa pinakadulo ng kabilang gilid.

May pagitan pa, sapat para sa tatlong tao. Ganun sila kung matulog noon pa man…Hindi niya na binanggit ang narinig niya sa banyo at lalong hindi niya binanggit ang tungkol sa tinatawag nitong pangalan, para bang walang anumang nangyari.

Matigas siyang nakahiga, nanlalabo ang paningin sa hapdi ng mga mata. Pigil na pigil niya ang pag-iyak…

Mitch. Ang buong pangalan niya—Michelle Calderon. Kaklase niya sa kolehiyo. Unang pag-ibig at babaeng iniingatan ni Vincent sa kanyang puso. Pagkatapos ng kolehiyo, nagpunta si Mitch sa ibang bansa, kaya nagkahiwalay ang mga ito. Dahil sa nangyari ay labis na nalugmok si Vincent noon. Hindi niya natanggap na umalis ang babaeng mahal na mahal niya. Every day, he drank.

Magkaklase sila ni Vincent noong high school. Aminado siyang noon pa man, lihim na niya itong nagustuhan. Ito ang campus crush, top student, cold aura. Si Kate naman ay isang art student, maganda rin, pero sa high school ang sukatan ay grades.

Hindi kapansin-pansin ang mga artist students. Hindi rin napapansin si Kate ng lalaki. Kaya nanatili iyong isang lihim na pag-ibig. Ni minsan, hindi niya inisip na makakalapit siya rito at magiging mag-asawa sila..

Hanggang sa isang araw pagkauwi niya sa dance academy ay nadatnan niya itong miserable sa gitna ng daan…Gabi na. Lasing na lasing ito, pasuray-suray maglakad, tumatawid ng kalsada nang hindi tumitingin sa ilaw. Nang may napansin siyang paparating na sasakyan at mabilis na nagmamaneho ang driver, hindi na ito nakapagpreno dahil si Vincent ay tila walang pakialam. At dahil sinusundan niya ito at nag-aalala, itinulak niya ito palayo upang makaiwas sa sasakyan at siya ang nasagasaan na dapat ay ito.

Isa siyang dancer. Gusto niya sanang mag-aral pa ng sayaw, ang maging isang sikat ng dancer balang araw ngunit dahil sa aksidente, napilay ang kanyang binti. She could never dance again.

Pagkatapos ng aksidente ay tumigil na si Vincent sa pag-inom. At pinakasalan siya. Habambuhay na may utang na loob. Habambuhay na may pasasalamat. Laging mahinahon. Laging malamig na parang tubig. Laging nagbibigay ng regalo. Laging nagbibigay ng pera. Ngunit hindi siya minahal.

Inakala niya na kayang painitin ng panahon ang lahat. Na kayang palamigin ng panahon ang lahat at kaya siyang mahalin ni Vincent at maging tunay silang mag-asawa…Ngunit hindi niya inakalang matapos ang five years, ganito pa rin kalalim ang pagkakatatak ng pangalang “Mitch.”

Na kahit sa sandaling iyon, iyon pa rin ang binibigkas niya.

Sa huli…siya ang masyadong naging tanga at inosente. Nagpakasal sa lalaking iba pa rin ang laman ng puso.

Hindi siya nakatulog buong gabi. Nakatitig lang sa email sa kanyang cellphone, mahigit isang daang beses niyang binasa. Isang offer letter mula sa University of Cambridge. Ito sana ang balak niyang sabihin kay Vincent ngayong gabi— that she wanted to study abroad.

Ngunit ngayon, malinaw na hindi na kailangan ipaalam pa. Limang taong kasal. Hindi mabilang na mga gabing walang tulog. Mula sa sandaling ito, the countdown to the end had begun.

NANG bumangon siya kinabukasan, nagpapanggap pa rin siyang tulog. Narinig niyang kausap ni Vincent si Ate Nova, ang kasambahay.

“May lakad ako mamaya. Sabihin mo kay Kate na huwag na niya akong hintayin. Matulog na siya ng maaga.”

Pagkatapos noon, bumalik pa ito sa kwarto para silipin siya.

Naka-kumot siya. Basang-basa na ng luha ang unan. Dati, siya ang naghahanda ng mga damit nito bago pumasok sa trabaho. Ngayon ay hindi na niya ginawa. Mag-isa itong nagbihis at umalis.

Doon pa lang siya tuluyang nagmulat ng mga mata, namamaga sa kakaiyak.

Tumunog ang alarm ng cellphone. Time to study.

Simula nang ikasal siya, dahil sa kanyang binti, 90% ng oras niya ay nakakulong lang sa bahay. Hinahati niya ang araw sa maliliit na bahagi para may magawa. Pinatay niya ang alarm at nag-scroll sa iba’t ibang app, walang direksyon kung saan siya pupunta.. Her mind was a mess.

Hanggang sa biglang may lumabas na video. Napakapamilyar ng mukha sa screen. Tiningnan niya ang username.. Mitch C..

Kagabi lang ito na-post. Pag-click niya, tumunog ang masayang music.

May narinig siyang sumisigaw.. “One, two, three—welcome back, Mitch! Cheers!”

Ang boses na iyon ay hindi siya pwedeng magkamali. Boses iyon ng asawa niya--- ni Vincent.