INICIAR SESIÓNCompartir
5
Última actualización:
2026-01-07 14:37:57'ขายหน้าฉิบหาย...' คำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของปิ่น ตั้งแต่วินาทีที่สายตาคมของเขากวาดมาสบตาเธอพอดี
หัวใจเธอกระตุกแรงจนแทบหลุดออกมาเต้นอยู่ข้างนอก มือเล็กเย็นเฉียบเหมือนถูกจับได้ว่าทำผิดอะไรสักอย่าง ทั้ง ๆ ที่มันก็แค่จูบเพียงครั้งเดียว แถมยังเป็นเธอที่เริ่มก่อนอีกด้วย โคตรขายหน้าเลย ปิ่นแทบอยากจะแทรกโต๊ะมุดพื้นหนีให้พ้นจากสายตาคมแบบนั้น แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะชอบแกล้ง เพราะที่นั่งของเธออยู่แถมหน้า และเขา... ก็ดันยืนอยู่ตรงกระดานพอดี “โอเคครับ งั้นวันนี้เราจะเริ่มกันที่พื้นฐานของการเล่าเรื่องด้วยภาพ” อาจารย์ภีมเอ่ยพูดเสียงนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอาการใด ๆ เลย “เดี๋ยวผมขอชื่อคนในคลาสก่อนนะครับ จะได้จำได้ว่าใครเป็นใครบ้าง” ตายแน่กู!... ร่างเล็กกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน พยายามก้มหน้าจดอะไรสักอย่างลงในสมุด ทั้งที่สมองก็ว่างเปล่า “ลลินดาใช่ไหมครับ?” อาจารย์ภีมเอ่ยขึ้น สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ลิน ก่อนจะเลื่อนสายตามาทางเธอ “แล้ว..คนข้าง ๆ ล่ะครับ” “ปิ่นค่ะ” เธอพยายามไม่สบตาเขา ทว่าเหมือนอีกฝ่ายจงใจมอง “ขอชื่อจริงครับ” “ปิยาพรค่ะ” “อ๋อ.. ปิ่น” อาจารย์ภีมทวนชื่อเล่นของเธอน้ำเสียงเรียบ ทว่าสายตาที่มองมานั้นกลับทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ในหัวมีแต่เสียงตัวเองกรีดร้อง เขาจำได้แน่ ๆ เขาจำได้แน่เลยยย! “ชื่อเพราะดีนะครับ” อาจารย์ภีมพูดต่ออย่างสุภาพ แต่รอยยิ้มตรงมุมปากกลับเหมือนแฝงความหมายบางอย่างที่มีแค่เธอเท่านั้นที่เข้าใจ “เริ่มเรียนกันต่อนะครับ” “ค่ะ/ครับ” อาจารย์ภีมเลิกสนใจที่เธอ แล้วหันกลับไปเริ่มสอนทันที การเรียนไม่มีเข้าหัวเธอสักนิดเดียว ตอนนี้ในหัวเธอคิดแค่ว่าจะทำยังไงดีให้ออกจากตรงนี้ได้ ทำยังไงถึงจะไม่ต้องเจอหน้าเขาอีก “มึงรู้จักอาจารย์ภีมเหรอ ทำไมเขามองมึงบ่อยจัง” ลินหันมาเอ่ยถามเพื่อนทันที หลังจากที่ลินเงียบอยู่นาน “บ้าเหรอ! กูจะไปรู้จักได้ไง” ปิ่นรีบตอบกลับเสียงสูง พลางทำท่าก้มหน้าก้มตาดูงานในมือของตัวเอง ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามลินกลับ “กูควรถามมึงมากกว่า ว่ามึงรู้จักอาจารย์เหรอ” ปิ่นเอ่ยถามทั้ง ๆ ที่ก็มีคำตอบอยู่ในใจแล้ว คำตอบก็ได้มาจากเฮียเลย์พี่ชายของลินตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว เฮียเลย์เป็นเพื่อนกับอาจารย์ภีม เป็นไปไม่ได้แน่ที่ไอ้ลินจะไม่รู้จักอาจารย์เลย์ “รู้จัก เฮียภีม เพื่อนเฮียเลย์ เพื่อนสนิทเลยแหละ” ลินเอ่ยตอบ “อ๋อ...” ปิ่นเอ่ยตอบน้ำเสียงมีพิรุธสุด ๆ น้ำเธอยิ่งทำให้คนข้างกายอดสงสัยไม่ได้จริง ๆ “มีอะไรที่กูต้องรู้ป่ะ” ลินหันมามองหน้าเพื่อนอย่างจริงจัง จ้องมองปิ่นอย่างต้องการคำตอบ ต่อให้มึงไม่อยากจะตอบ มึงก็ต้องตอบอยู่ดี.. “...” ปิ่นมองหน้าเพื่อน เม้มริมฝีปากเข้าหากันจนแน่น ในใจก็ไม่อยากพูดหรือบอกออกไป เพราะมันน่าอายสุด ๆ แต่ถ้ามันมารู้ที่หลัง มันคงโกรธแน่ที่มีอะไรไม่บอกมัน “เมื่อคืน...” “เมื่อคืนทำไม?” ลินเบิกตาโพลงทันทีที่ได้ยินคำว่าเมื่อคืน “กู...” ร่างเล็กเว้นระหว่างของการพูดเล็กน้อย “กูจูบอาจารย์ภีม” “ห๊ะ!!!” ลินร้องตกใจเสียงดัง ทำให้ทุกสายตาหันมาจับจ้องมองที่ลินเป็นตาเดียว รวมถึงอาจารย์ภีมด้วยเช่นกัน “นักศึกษา!” อาจารย์กดเสียงต่ำ เหมือนจะตำหนิเล็กน้อย ก่อนที่จะหันกลับไปสอนต่อเช่นเดิม “ถามจริง” “อืม เรื่องจริง” “เรื่องเป็นไงมาไง เล่าหน่อย” ลินเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม แววตาดูสนใจในเรื่องนี้สุด ๆ “เลิกเรียนกูเล่าให้ฟัง ตอนนี้เรียนก่อนเดี๋ยวก็โดนดุอีก” ปิ่นเอ่ยพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองกระดาน ส่วนลินก็พยักหน้ารับเบา ๆ ระหว่างคาบเรียน อาจารย์ภีมเดินวนไปวนมาอยู่หน้ากระดาน เสียงเรียบนิ่งอธิบายเนื้อหาการเรียนอย่างจริงจัง ในมือถือปากกาเขียนเส้นกราฟฟิกลงบนกระดานอย่างชำนาญ ทว่าทุกครั้งที่เขาหันมา ดวงตาคมคู่นั้นก็มักจะมองเธออยู่ตลอด หลายนาทีผ่านไป.. นักศึกษาทุกคนใจจดใจจ่ออยู่แต่บนกระดาน เพราะถ้าไม่ตั้งใจเรียนหรือตั้งใจฟัง อาจจะเรียนไม่รู้เรื่องแน่ ๆ “งานเมื่อวานยังไม่ส่งใช่ไหมครับ? เห็นอาจารย์ชินบอกไว้” เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ชิดริมหู ทำให้ปิ่นสะดุ้งสุดตัว เธอเผลอขีดเส้นบนสมุดจนเป็นรอยลากยาว “เอ่อ.. ค่ะ เดี๋ยวหนูส่งพรุ่งนี้นะคะ” ร่างเล็กเอ่ยตอบเสียงเบา “ไม่ต้องรีบก็ได้ครับ ผมรอได้” อาจารย์ภีมก้มลงพูดช้า ๆ ริมฝีปากแทบจะเฉียดข้างแก้มเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเขาแตะปลายจมูกเธอ ทำให้เธอกลั้นหายใจแทบไม่ทัน ก่อนจะรีบขยับตัวหนีแล้วทำเป็นตั้งใจฟังเขาอธิบายต่อ “หน้าแดงเลยเหรอ” ลินกระซิบทันทีที่อาจารย์เดินไปอีกฝั่ง “อย่าบอกนะว่ามึงเขิน หรือว่ามึงแอบปิ๊งอาจารย์” “แอบตีนสิไม่ว่า!” ปิ่นกัดฟันตอบเบา ๆ “มึงอย่ากวนตีนกูได้ป่ะ” คาบเรียนผ่านไปอย่างเชื่องช้า เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมตรงขมับของเธอ ทั้งจากความร้อนในห้องและความอึดอัดในอก จนกระทั่งอาจารย์ปิดคลาสด้วยประโยคสั้น ๆ “วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวสัปดาห์หน้าผมจะให้ทำโปรเจกต์คู่... แล้วจะเป็นผมที่เลือกจับคู่ให้เอง” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีในห้องเรียน ทว่าเธอกลับนิ่งสนิท รู้สึกเหมือนว่าลางร้ายกำลังจะมาเยือน และเมื่ออาจารย์ภีมกวาดสายตาช้า ๆ มาทางเธอ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากนิด ๆ หัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น อย่านะ... อย่าจับคู่กูกับเขานะ.. แต่สายตาคมคู่นั้นบอกชัดว่า เขาตั้งใจไว้แล้ว เพราะยังไงก็ต้องมีหนึ่งคนที่เป็นเศษ เพราะนักศึกษาภายในห้องเรียนนี้มีแค่สามสิบเอ็ดคนเท่านั้น แล้วต้องมีหนึ่งคนที่เป็นเศษ ที่ไม่มีคู่ กูแน่นอน!
Último capítulo
ยั่วรักอาจารย์เถื่อน 43
ภีมพาปิ่นกลับมาถึงคอนโดอย่างปลอดภัย ปิ่นได้รับการดูแลจากทีมแพทย์ส่วนตัวของภูมิอย่างละเอียดถี่ถ้วน โชคดีที่เธอปลอดภัยดีทั้งแม่และลูก แต่มีอาการอ่อนเพลียและได้บาดแผลที่คอเล็กน้อยภีมนั่งอยู่ข้างเตียงปิ่นตลอดเวลา จนกระทั่งปิ่นหลับไป ภีมจึงเดินออกมาคุยกับภูมิที่ห้องนั่งเล่น“ขอบใจมึงมาก” ภีมเอ่ยขึ้น พลางเดินไปทิ้งตัวนั่งลงของพี่ชาย“กูไม่ได้ทำอะไรเลย กูแค่โทรหาพ่อ ทุกอย่างก็จบเลย”“ทุกอย่างจบแล้วจริง ๆ”“ทำไมมึงถึงไม่ให้พ่อช่วยตั้งแต่แรก” ภูมิเลิกคิ้วสูงเอ่ยถามน้องชายตัวเอง“กูรู้ไงว่าถ้าพ่อมาเอง แม่จะไม่เหลืออะไรเลยสักอย่าง” ภีมเอ่ยน้ำเสียงเรียบ น้ำตาเอ่อคลอ “กูแค่อยากให้คิดได้ แล้วรีบแก้ไขมัน แต่กูคงโลกในแง่บวกไปหน่อย”“พอมีความรัก แล้วโง่สัส ๆ”“มึงอย่าโง่แล้วกันไอ้ภูมิ”“ไม่มีวัน ไม่มีวันได้แดกกูหรอก ความรักอะไร กูไม่ต้องการ”ภีมพิงหลังกับโซฟาอย่างหมดแรง มือหนายกขึ้นนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ ด้วยความเครียดสะสมตลอดหลายวันที่ผ่านมา“กูไม่ได้แค่อยากให้แม่สำนึก...” ภีมถอนหายใจยาว ๆ “กูอยากให้ท่านเห็นว่า... ความรักของกูมันมีค่ามากกว่าธุรกิจหรืออำนาจที่ท่านยึดถือ”ภูมิเอนตัวพิงโซฟาอีกตัว พลางมองภี
ยั่วรักอาจารย์เถื่อน 42
“ปิ่นเงียบ!” ภีมสั่งเสียงเด็ดขาด เขาไม่ต้องการให้ปิ่นมาเป็นจุดอ่อนในสถานการณ์นี้ เขาต้องทำให้แม่เห็นว่าเขาได้ตัดสินใจที่เด็ดขาดและไม่มีวันเปลี่ยนใจแล้ว“ตายแทนมันเหรอ?” คุณหญิงพิมภาเอ่ยถามซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ท่านมองใบหน้าลูกชายที่เคยมีความรักหนักแน่นขนาดนี้มาก่อน แต่ตอนนี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว“ใช่ครับแม่!” ภีมตอบเสียงหนักแน่น “ชีวิตของผมแลกกับชีวิตของปิ่นและหลานของแม่! แม่ปล่อยพวกเขาสองคนไป!” ใบหน้าคมเข้มแสดงสีหน้าจริงจัง “แต่ถ้าแม่แตะต้องปิ่น แม้แต่ปลายเส้นผม! ผมสาบานได้เลยว่าผมจะทำลายทุกอย่างที่แม่พยายามสร้างมาตลอดชีวิต! ทั้งธุรกิจ ชื่อเสียง ผมจะทำลายมันจนไม่เหลือซาก!”คำพูดของภีมไม่ใช่แค่คำขู่ แต่เป็นคำมั่นสัญญาที่มาพร้อมกับความเด็ดขาดที่ยากเกินจะคาดเดา คุณหญิงพิมภาถึงกับชะงักมือที่ถือมีดไว้ ท่านรู้ดีว่าลูกชายคนนี้มีความฉลาดและอำนาจพอที่จะทำได้จริงความเงียบเข้าปกคลุมโกดัง มีเพียงเสียงหอบหายใจของปิ่นและภีมที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจเต้นรัวคุณหญิงพิมภาเหลือบมองชายชุดดำที่ยืนเฝ้าอยู่ พวกเขาต่างแสดงสีหน้าที่ประหลาดใจกับฉากการเดิมพันชีวิตที่อยู่ตร
ยั่วรักอาจารย์เถื่อน 41
ชายหนุ่มพยายามคิดว่าแม่จะพาปิ่นไปที่ไหนได้บ้าง ทว่าคิดยังไงก็คิดไม่ออก ทุกอย่างมันมืดไปหมด แค่รู้ว่าลูกกับเมียตกอยู่ในมือแม่ ใจเขาก็เริ่มสั่นไหว เริ่มรู้สึกประหม่าอยู่ในใจ พร้อมกับความกลัวที่แท้จริงภีมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกหาไอ้ภูมิทันที คนที่ช่วยเขาได้ตลอดนี้ มีแค่มันจริง ๆเพราะมันรู้ใจแม่มากว่าเขา(ว่า) ปลายสายเอ่ยขึ้นทันทีที่รับสาย“ไอ้ภูมิแม่พาปิ่นไปแล้ว” ภีมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน(ห๊ะ!!)(มึงดูยังไงให้แม่เอาน้องไปได้ไอ้ภีม!)“กูออกไปทำธุระข้างนอกแค่แป๊บเดียว แค่แป๊บเดียวจริง ๆ”(ไอ้สัสเอ้ย!) ภูมิสบถออกมาอย่างหัวเสีย เพราะนั้นก็น้องสะใภ้ แถมยังมีหลานมันพ่วงมาด้วยอีก“มึงอย่าเพิ่งด่ากูไอ้ภูมิ ช่วยกูคิดก่อนว่าแม่จะพาปิ่นไปที่ไหนได้บ้าง” ภีมพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นมากนัก(ก็จะมีบ้านใหญ่... แต่มันโจ่งแจ้งไป แม่ไม่น่าเสี่ยง) ภูมิวิเคราะห์ทันทีด้วยน้ำเสียงเครียดจัด (บ้านพักตากอากาศที่หัวหิน?) (ไม่ๆ)(หัวหินใช้เวลาเดินทางมากเกินไป กูว่าแม่ต้องเลือกที่ที่ใกล้ที่สุด)“...” ภีมเงียบ เขาพยายามใช้ความคิดให้ได้มากที่สุด“โกดังร้าง!” ภีมเอ่ย จู่ ๆ ความคิดนี้ก็แล่นเข้ามาในหั
ยั่วรักอาจารย์เถื่อน 40
ภีมนั่งนิ่งมองร่างเล็กที่หลับตาพริ้มอยู่แบบนั้นอยู่นานหลายนาที แสงแดดเข้ม ๆ จากนอกห้องเล็ดลอดผ่านม่านบาง ๆ มาตกกระทบใบหน้าหวานของเธอ ทำให้เขามองเห็นเค้าโครงหน้าของเธอได้อย่างชัดเจนเขาใช้ปลายนิ้วไล้เบา ๆ ไปตามกรอบหน้าของปิ่น ก่อนจะเลื่อนลงไปหยุดที่แหวนเพชรเม็ดงามที่เพิ่งสวมให้ ความรู้สึกตื้นตันใจถาโถมเข้ามาจนจุกแน่นในอก เขารักผู้หญิงคนนี้และรักลูกมากถึงขนาดที่พร้อมจะทำสงครามกับโลกของแม่ทั้งใบเพื่อปกป้องเธอไว้“พี่จะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายหนูได้หรอกครับ” ภีมกระซิบแผ่วเบาเขามั่นใจแล้วว่าการตัดสินใจที่รวดเร็วและเด็ดขาดของเขาเป็นสิ่งที่ถูกต้อง การเตรียมการแต่งงานอย่างลับ ๆ การลาเรียนของปิ่น และการมีทีมคุ้มกันที่ไว้ใจได้ คือสิ่งที่จำเป็นที่สุดในตอนนี้ภีมรู้ดีว่าปิ่นกับลูกคือชีวิตของเขาแล้ว เขาไม่สามารถจินตนาการถึงชีวิตที่ไม่มีเธออยู่เคียงข้างได้เลยเขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินออกมาที่ห้องทำงานที่อยู่ติดกับห้องนอน เพื่อเปิดคอมพิวเตอร์และจัดการงานบางอย่างที่ค้างคาอยู่ เพื่อไม่ให้มีผลกระทบกับงาน กับอาชีพอาจารย์ของเขาภีมนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานอยู่สักพักใหญ่ ๆ ก่อนที่เขาจะเผลอห
ยั่วรักอาจารย์เถื่อน 39
หลังจากที่อยู่พูดคุยกับหมอภูมิได้สักพัก แล้วก็ได้ยาบำรุงครรภ์มาแล้ว ภีมก็พาปิ่นเดินออกมาจากโรงพยาบาลทันที เขายังคงจับมือเธอไว้แน่นตลอดทางจนกระทั่งถึงรถสปอร์ตคันหรูของเขา ภีมเปิดประตูรถแล้วให้เธอเข้าไปนั่งอย่างนุ่มนวลที่สุด พร้อมคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธออย่างระมัดระวังภีมเดินกลับมาขึ้นฝั่งคนขับ แล้วก็สตาร์ทรถออกไปทันที โดยมุ่งหน้ากลับไปยังคอนโดของเขา บรรยากาศภายในรถไม่ได้เต็มไปด้วยความตึงเครียดอีกต่อไปแล้วเมื่อรถแล่นออกจากบริเวณโรงพยาบาลได้สักพัก ภีมก็ลดความเร็วลง แล้วเอื้อมมือมาจับมือปิ่นไว้แน่น สายตาของเขาจับจ้องที่ถนน ทว่าในใจเขากลับไม่ได้สนใจถนนเลยแม้แต่วินาทีเดียว“เรามีลูกแล้วนะครับ” ภีมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มทุ้มและสั่นเครือด้วยความดีใจอย่างที่สุดภีมดีใจมาก เขายกมือปิ่นขึ้นมาจูบที่แหวนเพชรที่เพิ่งซื้อมาอย่างรักใคร่“พี่มีความสุขที่สุดในโลกเลยครับ” เขาพึมพำ “พี่กำลังจะเป็นพ่อคนแล้วนะ”ปิ่นมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของภีม แล้วน้ำตาแห่งความสุขก็ไหลออกมาอีกครั้ง ความกังวลที่เกิดจากคำเตือนของหมอภูมิเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่ท่วมท้นจากความปีติยินดีของภีม“หนูก็ดีใจค่ะพี่ภีม” ป
ยั่วรักอาจารย์เถื่อน 38
หลายอาทิตย์ผ่านไป...ความสัมพันธ์ระหว่างปิ่นและภีมก็ยิ่งทวีความแนบแน่นมากขึ้นเรื่อย ๆ ภีมทำตามคำพูดอย่างเคร่งครัด เขามักจะขับรถไปส่งปิ่นที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเองในตอนเช้า และวันไหนที่เขาไม่มีคลาสสอน เขาก็จะมารอรับเธอที่ลานจอดรถเหมือนอย่างเคย ชุดนักศึกษาใหม่ที่ภีมเลือกให้ก็ทำให้ปิ่นดูเรียบร้อยและเซฟขึ้นมากตามความต้องการของเขา ส่วนแหวนทองคำขาววงเล็กที่นิ้วนางข้างซ้ายของปิ่นก็เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยถอดเลยแม้แต่วินาทีเดียววันนี้เป็นวันจันทร์ ปิ่นมีคลาสเรียนแต่เช้าตรู่ ภีมขับรถมาส่งเธอที่ลานจอดรถตามปกติ แต่ในระหว่างที่เธอกำลังจะก้าวเท้าลงจากรถ ปิ่นก็เริ่มรู้สึกไม่สบายตัวความรู้สึกแปลก ๆ และอาการเริ่มต้น“อึก…” ปิ่นยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที สีหน้าของเธอซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด“หนูเป็นอะไรครับ?” ภีมถามเสียงห่วงใย“อึก... พี่ภีมคะ หนู... เวียนหัว” ปิ่นตอบเสียงแผ่ว “แล้วก็คลื่นไส้มากเลยค่ะ”ภีมรีบปลดเข็มขัดนิรภัยของเธอออก แล้วใช้มือประคองศีรษะของเธอไว้“เดี๋ยวครับใจเย็น ๆ หายใจเข้าลึก ๆ”ปิ่นพยายามควบคุมอาการ แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้อง เธอรีบคว้าถุงกระดาษที่วางอยู่ข้างเบาะ ก่
También te puede gustar
บทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋85.5K vistasCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI74.9K vistasเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat37.7K vistasคลั่งรักอันธพาล NC20+
ฅนบนดอย38.5K vistasพิศวาสทาสคนเถื่อน
อัญญาณี700 vistasแค้นรักแฟนเก่ามาเฟีย
Milady399 vistasพันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว
Duangkwan32 vistasท่านประธานขาหนูท้อง
เฮียกังฟู166 vistas
