6

หลังจากที่หมดคาบเรียนแล้ว อาจารย์ภีมสั่งงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว นักศึกษาทุกคนก็พากันแยกย้าย บางคนรีบเก็บของกลับบ้าน บางคนก็เดินไปจับกลุ่มคุยกันต่อที่หน้าตึก ทว่าร่างเล็กกลับยังนั่งนิ่งอยู่กับที่ เหมือนสมองยังประมวลผลไม่เสร็จจากสิ่งที่เกิดขึ้น

“มึงไหวปะเนี่ย” ลินเอ่ยถามพลางเก็บดินสอกับไอแพดใส่กระเป๋า

“ไหว” ปิ่นตอบเสียงเบา พยายามยิ้ม ทั้งที่ในใจมันยังวนเวียนอยู่กับใบหน้าของคนที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่

“ไม่มีอะไรหรอก เฮียภีมคงแกล้งมึงไปงั้นแหละ อย่าคิดมาก”

“อืม”

“งั้นวันนี้กูกลับก่อนนะ วันนี้แม่เรียกให้กลับบ้านไปกินข้าว เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกัน” ลินเอ่ยพูด

“เรียกไปกินข้าวหรือเรียกไปทำโทษ ฮ่า ๆ”

“ระวังกูจะฟ้องแม่มึง” ลินเอ่ยขึ้น พร้อมกับโบกมือให้กับปิ่น แล้วเดินออกจากห้องไปทันที เพราะเฮียเลย์คงมารอรับอยู่ข้างล่างแล้ว

บนห้องเหลือแค่เธอที่นิ่งอยู่ในห้องเงียบ ๆ กับอาการปวดหัวตุบ ๆ ที่ยังไม่หายดีจากเมื่อคืน ร่างเล็กคว้าขวดน้ำขึ้นมาจิบเล็กน้อย พลางถอนหายใจยาว ๆ

“เลิกสักที อยากกลับไปนอนจะแย่แล้ว”

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ลุกขึ้น เสียงทุ้มก็ดังขึ้นจากประตูหลังห้อง

“ยังไม่กลับเหรอ”

เสียงนั้นทำให้เธอชะงักทันที ร่างเล็กหันกลับไปมองก็เจอกับชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นครึ่งหนึ่ง เขาเปลี่ยนชุดแล้ว เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาช้า ๆ

“อาจารย์” เธอเอ่ยเรียกเขาเสียงเบาเหมือนกลัวใครจะได้ยิน ทั้งที่ในห้องไม่มีใครแล้ว

“เรียกธรรมดาก็ได้ ตอนนี้เลิกเรียนแล้ว ไม่ต้องเกร็ง” เขาเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้มบาง ๆ พร้อมวางแฟ้มลงบนโต๊ะ

“เอ่อ..หนูจะกลับแล้วค่ะ” ปิ่นรีบคว้ากระเป๋า ทำท่าจะเดินผ่านเขาไป ทว่าชายหนุ่มกลับพูดขึ้นเสียก่อน

“เดี๋ยวก่อน!” เขาเอ่ยเรียกเธอไว้ “ฝากซื้อของหน่อยได้ไหม”

คำขอนั้นทำให้เธอชะงักค้าง หันกลับไปมองที่เขาด้วยความงุนงง ของอะไร? แล้วทำไมไม่ไปซื้อเอง?

“ของอะไรเหรอคะ”

“กาแฟ” เขาตอบพลางหยิบแบงก์ร้อยพันส่งมาให้เธอ “ร้านข้างตึกนะ ปกติผมไปซื้อเอง แต่วันนี้อยากลองใช้นักศึกษาดูหน่อย”

“อาจารย์ใช้หนูไปซื้อกาแฟเหรอคะ?” น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ

“ครับ! ถือว่าเป็นการขอบคุณผมในเรื่องเมื่อคืน...ก็ได้มั้ง”

คำว่า...เมื่อคืน ทำให้หัวใจของเธอสะดุดทันที

“เรื่องเมื่อคืนอะไรเหรอคะ?” เธอแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ ทว่าปลายหูกลับแดงอย่างห้ามไม่อยู่

ภีมยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยตอบเรียบ ๆ

“ก็เรื่องที่คุณจูบผม... จำไม่ได้เหรอครับ”

“อาจารย์!” ปิ่นแทบอยากเอาหนังสือฟาดหน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

“หึ!” เขาหัวเราะในลำคอ “กาแฟหวานน้อยนะครับ”

“ค่ะ” เธอเอ่ยตอบอย่างจำใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่แม้แต่จะรับเงินจากภีมเลยด้วยซ้ำ

ภีมมองตามร่างเล็กที่รีบเดินออกไปจนแทบจะชนประตู ก่อนจะหลุดยิ้มบาง ๆ ออกมา

“ไม่รับเงินด้วยแฮะ”

สิบห้านาทีต่อมา..

ร่างเล็กเดินกลับเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟเย็นในมือ เธอวางมันลงบนโต๊ะเขาโดยไม่สบตาเขาแม้แต่น้อย

“กาแฟค่ะ”

“ขอบคุณครับ” เขารับแก้วมาพร้อมรอยยิ้ม แล้วพูดต่อเบา ๆ “ทำเหมือนว่ากำลังหนีอะไรอยู่”

“ค่ะ”

“กำลังหนีอะไรอยู่เหรอ”

“หนีอาจารย์นี้แหละค่ะ หนูกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” ปิ่นเอ่ยตอบทันควัน แล้วรีบเดินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง เธอได้ยินเสียงของเขาเอ่ยพูดตามหลังมาเบา ๆ

“ไว้จะฝากซื้อของบ่อย ๆ นะ”

เธอก้าวเท้าเร็ว ๆ ออกจากห้องไป รีบลงบันไดอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่กลัวสักนิดว่าตัวเองจะหกล้ม พอลงมาแล้วทุกอย่างในใจก็โล่งขึ้นมาทันที

เหมือนเธอได้ยกภูเขาทั้งลูกออกจากอก ทุกอย่างมันดูโล่งไปหมด

วันนี้โชคดีที่มีเรียนแค่ช่วงเช้า ถ้ามีเรียนทั้งวันเธอคงทนไม่ไหวแน่ เพราะตลอดทั้งวันอาจารย์ภีมคงเอาแต่จ้องมองเธอแน่นอน

คอนโดTy.

เสียงประตูลิฟต์ดัง ติ๊ง! ก่อนที่บานประตูจะค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นโถงทางเดินเงียบสงบของชั้นยี่สิบ เป็นชั้นที่ปิ่นอาศัยอยู่

ร่างเล็กก้าวออกจากลิฟต์อย่างเหนื่อยล้า มือหนึ่งถือกระเป๋าเรียน อีกมือก็หิ้วถุงขนมที่แวะซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อด้านล่าง หัวก็ยังเต้นตุบ ๆ ไม่เลิกเพราะเหล้าที่เธอดื่มเข้าไปเมื่อคืน

แถมยังมีเรื่องอาจารย์ภีมเข้ามาเพิ่มอีกด้วย

“ฝากซื้อของบ่อย ๆ บ้าบออะไรกันเนี่ย...” เธอเอ่ยบ่นพึมพำกับตัวเองพลางไขกุญแจเข้าห้อง

ห้อง401

เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น มือเล็กก็ผลักประตูเข้าไปทันที ตามด้วยกลิ่นหอมสะอาดของห้องที่คุ้นเคย ปิ่นโยนกระเป๋าไว้บนโซฟา ก่อนจะถอดรองเท้าแล้วเดินเปลือยเท้าเข้าไปใกล้โซฟาตัวใหญ่ที่เธอเพิ่งโยนกระเป๋าไปเมื่อครู่

คอนโดของเธอตกแต่งเรียบง่าย เฟอร์นิเจอร์สีเทาตัดกับสีผนังสีขาว มีกรอบรูปวาดแนวอาร์ตแขวนเรียงไว้บนผนัง และต้นไม้เล็ก ๆ วางอยู่ริมหน้าต่างที่สามารถมองเห็นวิวเมืองกรุงในยามเย็น

ปิ่นทิ้งตัวลงบนโซฟา หยิบหมอนมากอดเอาไว้แน่น เธอหลับตาแน่น พยายามสะบัดภาพรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของภีมออกจากหัว แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งจำได้ชัดขึ้นกว่าเดิม เธอในเวลานี้ลืมเรื่องของต้นแฟนเก่าไปเสียสนิท ในหัวเธอตอนนี้มีแค่เรื่องของอาจารย์ภีม ที่สามารถทำให้เธอว้าวุ่นใจได้

เสียงทุ้ม ๆ นั่น ดวงตาคมที่เหมือนอ่านใจคนได้ และคำพูดที่ฟังแล้วเหมือนตั้งใจกวนเธอให้โมโห

“อาจารย์บ้า!” เธอพึมพำพลางยกหมอนมาปิดหน้า ก่อนที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้นมาพอดี

คนตัวเล็กรีบคว้ากระเป๋าสะพายมาทันที หยิบโทรศัพท์ที่มันส่งเสียงดังอยู่ออกมาดูว่าปลายสายเป็นใคร

หน้าจอโทรศัพท์มือถือปรากฏชื่อของ 'แม่'

“ฮัลโหลค่ะ คนสวยรับสายค่ะ” เสียงของปิ่นสดใสขึ้นมาทันที

(หนูอยู่ไหน เลิกเรียนหรือยัง)

“หนูอยู่คอนโดค่ะ เลิกเรียนแล้วค่ะแม่”

(วันนี้เลิกเที่ยงเหรอลูก)

“ค่ะ วันนี้มีเรียนแค่ช่วงเช้าค่ะ ตอนบ่ายอาจารย์ไม่อยู่ค่ะ”

(อ๋อ)

“แม่คิดถึงหนูใช่ไหม ถึงโทรหาหนูเร็วแบบนี้”

(ฮ่า ๆ อย่าทำเป็นรู้มาก)

(แล้วกินข้าวหรือยัง)

“ยังเลยค่ะ กะว่าจะอาบน้ำก่อนแล้วค่อยสั่งอะไรขึ้นมากินเอาค่ะแม่”

(อย่ากินแต่ของทอดนะลูก กินข้าวด้วยล่ะ แม่ไม่อยู่ใกล้ ๆ แม่เป็นห่วง)

“ค่า ๆ แม่” ปิ่นหัวเราะ แล้วเอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างสบายใจ “แม่ไม่ต้องห่วง หนูอยู่ได้สบายมากเลย”

(งั้นดีแล้ว แม่กับพ่อคิดถึงนะ)

เสียงปลายสายหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะวางสายไป ปิ่นยิ้มออกมาทันที ความเหนื่อยล้าทั้งวันค่อย ๆ คลายลง

เธอลุกขึ้น เดินไปเปิดม่านกระจกมองออกไปยังวิวเมืองด้านนอก แสงแดดในยามเที่ยงส่องสว่างไปทั่วกรุงเทพ ถึงแดดข้างนอกจะแรง แต่ภาพรวม ๆ ทุกอย่างมันก็สวยดี แต่ก็ยังทำให้เธอรู้สึกว่างเปล่าไปนิด คิด ๆ แล้วก็คิดถึงบ้าน