4

หลังจากที่สายตัดไป เธอก็ยืนงงอยู่ที่หน้าคลับสักพักใหญ่ ๆ คนที่เธอจูบเมื่อคืนคือเพื่อนเฮียเลย์ แล้วก็ชื่อภีมเหรอ...

อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้ ปิ่นเองก็ไม่ได้ประชดประชันด้วยการจูบคนที่ไม่รู้จัก ทว่าวินาทีนั้นเธอเองก็คิดอะไรออกจริง ๆ คิดแค่ว่า..

มึงจูบได้ กูก็จูบได้เหมือนกัน

ร่างเล็กเรียกรถแล้วตรงกลับคอนโดทันที เธอกลับมาอาบน้ำชำระล้างร่างกายแล้วเปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษาให้เรียบร้อย ในเวลาแค่ไม่กี้นาที ก่อนที่จะตรงไปที่มหาลัยทันที

มหาวิทยาลัย..

ตึกคณะศิลปกรรม

บรรยากาศรอบ ๆ แตกต่างจากคณะอื่นอย่างเห็นได้ชัด มีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยสีสันตั้งแต่ประตูทางเข้าไปจนถึงระเบียงชั้นบนสุด

ผนังตึกถูกแต่งแต้มด้วยงานเพนต์จากรุ่นพี่ในแต่ละปี สีสันสดใสตั้งแต่โทนพาสเทลไปจนถึงแนวกราฟฟิตี้จัดจ้าน มีลายเส้นของศิลปินมากหน้าหลายตาแสดงฝีมือไว้เป็นเหมือนลายเซ็นของแต่ละรุ่น

สนามหญ้าหน้าตึกถูกใช้เป็นพื้นที่ซ้อมเต้น วาดรูป หรือถ่ายแบบอยู่เสมอ ทุกมุมเต็มไปด้วยอุปกรณ์ศิลปะ ขาตั้งภาพเปื้อนสี ถังพู่กัน กระดาษสเก็ตช์ที่ปลิวตามลม และกลิ่นสีอะคริลิกเจือจางปะปนกับกลิ่นกาแฟจากคาเฟ่เล็ก ๆ ข้างตึก

“ปวดหัวฉิบหายเลย” ปิ่นเอ่ยบ่นน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะยืนพิงราวบันไดหน้าตึกศิลปกรรม ดวงตาหรี่ปรือจากอาการมึนงงหลังที่เมื่อคืนไปดื่มหนักไปหน่อย

เธอยกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ พยายามรวบรวมสติที่ยังไม่กลับมาทั้งหมด

“มะม่วงหน่อยไหม” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับชิ้นมะม่วงแช่เย็นที่ถูกยื่นมาจากทางด้านหลัง

ทำให้ปิ่นชะงัก แล้วหันกลับไปตามเสียงนั้นโดยอัตโนมัติ แต่เพียงเสี้ยววินาทีที่สายตาสบกับใบหน้าของคนพูด เธอก็เบนหน้าหนีแทบจะทันที

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามไม่ให้อาการสะเทือนใจปรากฏออกทางสีหน้า ก่อนที่จะก้าวเท้าเดินเข้าตึกโดยไม่แม่แต่จะพูดอะไรสักคำ

คนที่ยื่นมะม่วงให้.. ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็ต้นแฟนเก่าของเธอนั่นแหละ

ร่างเล็กเดินขึ้นบันไดคณะด้วยหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งจากอาการมึนเมาที่ตกค้าง และจากความวุ่นวายที่ยังวนเวียนอยู่ในหัวตั้งแต่เมื่อคืน

เสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวของเพื่อนร่วมคณะดังคลอเป็นฉากหลัง กลิ่นสีอะคริลิกและกาแฟจากร้านข้างล่างยังแตะจมูก แต่ปิ่นกลับรู้สึกเหมือนเสียงรอบข้างมันห่างออกไปทุกที

สิ่งที่เธอกำลังพยายามคิดอยู่ในหัวตลอดมัน..ไม่ใช่เรื่องของต้นแฟนเก่าเธอเลยสักนิดเดียว

ทว่า..มันเป็นเรื่องจูบของคนแปลกหน้าเมื่อคืนตั้งหาก

ภาพใบหน้าของผู้ชายคนนั้น เด่นชัดอยู่ในหัวเธอ ดวงตาคมจัด จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากแข็งกร้าวที่ตอนนั้นแนบชิดกับริมฝีปากของเธอจนแทบหายใจไม่ออก

“ปิ่น!” เสียงเรียกใส ๆ ดังขึ้นจากทางด้านข้างของร่างเล็ก เรียกให้คนที่กำลังเหม่อสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่คนเหม่อลอยจะได้สติแล้วหันไปมองตามเสียงเรียกนั้นทันที

“เอ้า! มึงมาตั้งแต่เมื่อไหร่” ปิ่นเอ่ยถามขึ้นทันที น้ำเสียงปนตกใจนิด ๆ

คนที่ยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่ใครอื่นเลย ก็ลินเพื่อนสนิทตัวดีของเธอนั่นแหละ มืออีกข้างถือแก้วกาแฟไว้ พร้อมทำหน้าทะเล้น

“กูมาตั้งนานแล้ว มึงเป็นอะไร ยืนเหม่ออยู่ตั้งนาน กูเรียกตั้งสองสามรอบก็ยังไม่หัน” ลินพูดพลางเลิกคิ้วอย่างสงสัย

“ไม่มีอะไร แค่..ปวดหัวนิดหน่อย” ร่างเล็กรีบหลบสายตา ยิ้มกลบเกลื่อน

“ปวดหัวเพราะเหล้าหรือเพราะคน?” ลินถามพลางหัวเราะในลำคอ

“มึงไม่ต้องพูดถึงมันเลยนะ” ปิ่นกลอกตาใส่ทันที

“โอเค ๆ ไม่พูดก็ได้ แต่ถ้ามึงลืมมันได้ก็จะดีมาก ๆ”

“หลังจากนี้มันจะไม่มีผลกับชีวิตกูอีก” ปิ่นเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง

ลินหัวเราะร่าทันที แล้วเดินมาคล้องแขนปิ่นเข้าไปในห้องเรียนอย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้เลยว่า สิ่งที่เพื่อนกำลังคิดอยู่ตอนนี้ มันไม่ใช่เรื่องของแฟนเก่าปิ่น แต่มันเป็นเรื่องของจูบเมื่อคืน จูบของคนแปลกหน้า

ภายในห้องเรียนศิลปกรรม กลิ่นสีและกระดาษยังอบอวลอยู่ในอากาศเหมือนทุกวัน เสียงเพื่อน ๆ พูดคุยหัวเราะ และเปิดเพลงเบา ๆ ระหว่างจัดอุปกรณ์เตรียมวาดรูปดังคลออยู่รอบ ๆ

ปิ่นวางกระเป๋าลงบนโต๊ะไม้ตัวเดิม ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงอย่างหมดแรง เธอก้มมองพู่กันกับสีน้ำที่วางอยู่ตรงหน้าแต่กลับไม่มีสมาธิจะจับมันขึ้นมา มือเรียวเล็กกุมแก้มไว้ข้างหนึ่ง ดวงตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

ภาพเมื่อคืนยังวนกลับมาฉายซ้ำไม่หยุด แสงไฟสลัวในคลับ กลิ่นแอลกอฮอล์ เสียงหัวใจของเธอที่เต้นแรงตอนริมฝีปากของเขาแนบชิดกับของเธอ แค่คิดถึงตอนนั้น ร่างกายเธอก็ร้อนวูบขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ

“มึงจะเหม่ออีกนานไหม” เสียงลินดังแทรกความคิดจนปิ่นสะดุ้ง หันไปมองเพื่อนที่ตอนนี้กำลังนั่งระบายสีอย่างเพลิน

“กูแค่คิดงานอยู่” ปิ่นตอบเสียงเรียบ

“คิดงานหรือคิดอะไร?”

“ไอ้ลิน!” ปิ่นหันไปมองค้อนใส่ทันที ทำเอาลินหัวเราะเสียงดัง

“โอเค ๆ ไม่ล้อแล้วจ้า แต่เอาจริง ๆ นะ มึงดูเหม่อผิดปกติมาก มีอะไรที่กูยังไม่รู้อีกไหม” ลินหรี่ตามองอย่างจับผิด

ร่างเล็กเม้มปากแน่น พยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้เผยความลับในใจ แต่ในหัวกลับแว๊บภาพริมฝีปากของผู้ชายคนนั้นขึ้นมาอีก

“ไม่มีอะไร...” เธอตอบเสียงเบาเกินกว่าจะน่าเชื่อ

“เหรอ?” ลินเลิกคิ้วสูงมองหน้าเพื่อน “โอเค กูจะพยายามเชื่อให้ก็ได้นะ” ลินพูดกลั้วหัวเราะแล้วหันกลับไปสนใจภาพตรงหน้า ทิ้งให้ปิ่นนั่งกัดริมฝีปากแน่น

เธอพยายามจะปัดความคิดออกจากหัว แต่ไม่ทันไรเสียงประตูห้องเรียนก็ถูกเปิดออก ทุกสายตาในห้องเรียนหันไปมองพร้อมกัน รวมถึงปิ่นด้วยเช่นกัน

ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ใบหน้าเรียบนิ่งและสายตาคมเข้มที่จ้องตรงมาข้างหน้าอย่างจริงจัง

หัวใจของปิ่นกระตุกวูบในทันทีที่เห็นเขา

นั่นมัน... เขา คนที่เธอจูบเมื่อคืน

“สวัสดีครับนักศึกษาทุก ผมชื่อภีม... วันนี้จะมาสอนแทนอาจารย์ชินนะครับ พอดีอาจารย์ชินป่วย” เสียงทุ้มต่ำของคนพูดนั้น ทำให้ปิ่นขนลุกซู่ทั้งตัว เธอเผลอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว

“หน้าคุ้น ๆ” ลินเอ่ยขึ้นเสียงเบา “เฮียภีม!”

“...” แต่ปิ่นกลับนั่งนิ่ง ร่างเล็กนั่งตัวแข็งเหมือนถูกสะกดเอาไว้