7

ปิ่นยืนพิงขอบหน้าต่าง มองรถที่แล่นผ่านไปผ่านมาในเมืองหลวงที่ทอดยาวสุดสายตาอยู่เงียบ ๆ เธอถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า ความคิดในหัวเริ่มว่างเปล่าจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมด

หลังจากที่ยืนนิ่งอยู่นานหลายนาที เธอก็รอบถอนหายใจเบา ๆ อีกครั้ง ก่อนจะละสายตาจากทิวทัศน์ด้านนอก แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนทันที ร่างเล็กเปิดตู้เสื้อผ้าออกช้า ๆ หยิบผ้าขนหนูผืนสีขาวออกมาอย่างเคยชิน แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำทันที

สิบนาทีต่อมา..

เสียงน้ำหยุดลง พร้อมกับเสียงเปิดประตูห้องน้ำเบา ๆ ไออุ่นจากไอน้ำยังคลุ้งอยู่ทั่วห้องน้ำ ปิ่นเดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูพันเรือนร่าง ผมยาวสลวยแนบกับแผ่นหลังขาวเนียน น้ำหยดจากปลายผมไหลลงมาตามลำคอขาวจนถึงไหปลาร้า

เธอเดินไปหยุดอยู่ที่กระจกบานใหญ่หน้าตู้เสื้อผ้า มองเงาตัวเองนิ่ง ๆ ดวงตาคู่สวยยังดูอ่อนล้า แม้จะอาบน้ำแล้วก็ตาม ความสดชื่นจากน้ำก็ไม่ได้ช่วยอะไรเธอได้เลย

“ทำใจสงบไว้ปิ่น ทำใจสงบไว้” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

ร่างเล็กหยิบไดร์เป่าผมขึ้นมา เสียงลมเบา ๆ ดังคลอในห้องนอน เธอเป่าผมไปเรื่อย ๆ พลางปล่อยให้ความอบอุ่นของลมช่วยคลายความคิดที่พันกันยุ่งอยู่ในหัว

พอผมแห้งดีแล้ว ปิ่นก็เดินไปนั่งลงที่เตียงนอน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ข้อความจากเพื่อนในไลน์เด้งรัว ๆ เต็มหน้าจอ ส่วนใหญ่จะเป็นสติกเกอร์กวน ๆ เสียมากกว่า

Lin : มึงถึงห้องหรือยัง?

Lin : อย่าลืมคิดถึงอาจารย์ภีมด้วยนะคะเพื่อนสาว

ปิ่นกลอกตาใส่โทรศัพท์มือถือทันทีที่เธออ่านข้อความจากเพื่อนสนิทที่ส่งมาให้เธอ ก่อนที่เธอจะพิมพ์ตอบกลับไป

Pin : ถึงแล้ว เพิ่งอาบน้ำเสร็จ

Pin : มึงถึงบ้านหรือยัง?

Lin : ใกล้ถึงแล้ว รถโคตรเยอะ

Pin : เฮียดุอะไรไหม

Lin : คำพูดเดียวกันกับที่มึงโดนเมื่อเช้าเลย 555

Pin : 555 โชคดีเพื่อนรัก

Pin : กินข้าวกับแม่ให้อร่อยน๊าา

Lin : 555 คิดถึงอาจารย์ด้วยนะเพื่อน

Pin : อี... เติมคำในช่องว่างเอานะคะสาว

ปิ่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหัวเตียง เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงอก สายตาจับจ้องเพดานเงียบ ๆ

“เห้อ... เอ้า! ลืมใส่เสื้อผ้า”

เธอขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนลายน่ารัก ๆ ออกมาสวมใส่ ก่อนจะเดินกลับไปที่เตียงนอน

“ขอนอนเอาแรงก่อนแล้วกัน เดี๋ยวค่อยตื่นขึ้นมาหาอะไรกินที่หลัง”

ปิ่นเอ่ยจบประโยค เธอก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงที่แสนนุ่มของเธอทันที ดวงตาคู่สวยจับจ้องมองเพดานอยู่เงียบ ๆ เธอพยายามที่จะข่มตาหลับ

ทว่าภาพใบหน้าคมเข้มของอาจารย์ภีมกลับแทรกเข้ามาในหัวอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาคมลึก ริมฝีปากหยักที่เคยแตะกับของเธอในคืนนั้น เสียงทุ้มที่พูดกับเธอในห้องเรียน

หัวใจดวงน้อยเผลอเต้นแรงขึ้นโดยไม่ทันรู้ตัว

“บ้าจริง...” เธอกระซิบกับตัวเอง พลิกตัวหนีแสงแดดที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง

สุดท้ายร่างเล็กก็ค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง ปล่อยให้เสียงแผ่วเบาของเครื่องปรับอากาศและแสงแดดเมืองหลวงข้างนอกเป็นเพื่อนกล่อมให้เธอหลับไป พร้อมกับภาพใบหน้าของชายคนนั้นที่ยังไม่ยอมจางหายจากความคิดเลยแม้แต่นิดเดียว

18:45 น.

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเบา ๆ ทำให้ร่างเล็กที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มค่อย ๆ ขยับตัว ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ลืมขึ้นทีละนิด เธอกะพริบตาปรับแสงก่อนจะพลิกตัวมองนาฬิกาบนหัวเตียง

“เกือบหนึ่งทุ่มแล้วเหรอ...” เสียงแผ่วเบาพึมพำออกมา ปิ่นยกมือขยี้ผมยุ่งเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง หัวตายังมึน ๆ จากการงีบยาว

เสียงท้องร้องดังขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจเจ้าของร่างเลยสักนิด

“โอเค ๆ เข้าใจแล้ว จะไปหาอะไรกินก็ได้” ปิ่นพูดกับท้องตัวเองเบา ๆ พลางลุกจากเตียง เดินลากเท้าไปหยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง

เธอมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง ชุดนอนลายการ์ตูนน่ารัก สีชมพูอ่อน ขาสั้นเหนือเข่า ผมเผ้ายุ่งหน่อยแต่ไม่ถึงกับรับไม่ได้

“ขี้เกียจแต่งตัว... แค่ลงไปข้างล่างเองเนาะ ชุดนี้ก็น่ารักดีออก” เธอบ่นเบา ๆ แล้วคว้ากุญแจห้อง เดินออกจากห้องทันที

ร่างเล็กเดินลงมาที่ชั้นล่างสุด เดินออกจากตัวอาคารคอนโด สายลมเย็นยามค่ำพัดมาแตะผิว เสียงจราจรของเมืองยังไม่เงียบ แสงไฟถนนส่องลอดผ่านเสาไฟเป็นระยะ ๆ ปิ่นเดินไปตามทางเท้าหน้าคอนโด ร้านอาหารเจ้าประจำปิดไฟเงียบไปหมด

“ปิดหมดเลย?” เธอบ่นพลางเดินต่อไปอีกสองซอย... สามซอย... จนสุดท้ายก็เดินเลยออกมาเกือบสี่ถึงห้าซอย

ในที่สุดสายตาก็เห็นร้านอาหารตามสั่งเล็ก ๆ อยู่หัวมุมถนน มีป้ายไฟเขียนว่า 'ตามสั่งเจ๊นิด' แสงไฟสีส้มจากหลอดเก่าทำให้ร้านดูอบอุ่นกว่าร้านอื่นรอบข้าง

“ขอราดหน้าหมี่กรอบถุงหนึ่งค่ะ” ปิ่นพูดกับแม่ค้าเสียงใส

“ได้เลยจ้า รอแป๊บหนึ่งนะคนสวย คิวอีกสี่คนเลย” แม่ค้าตอบพร้อมรอยยิ้ม

ปิ่นพยักหน้ารับ เธอยืนรอพลางมองไปรอบ ๆ คนในร้านแน่นแทบไม่มีที่นั่ง บางคนยืนรอห่อกลับเหมือนเธอ เธอกอดแขนตัวเองเบา ๆ เพราะลมเริ่มเย็นเริ่มแรงขึ้นมาเรื่อย ๆ

สายตาเธอหันไปเห็นฝั่งตรงข้ามของถนนพอดีป้ายไฟสีเขียวสว่างของร้านสะดวกซื้อสะดุดตา

“ไปซื้อขนมรอดีกว่า” เธอบ่นเบา ๆ แล้วหันไปบอกแม่ค้า “เดี๋ยวกลับมาเอานะคะ”

“ได้จ้า” แม่ค้าตอบกลับ

แสงไฟริมทางสาดส่องเป็นเส้นยาวทอดไปสุดสายตา เสียงรถยนต์ที่แล่นผ่านถนนดังแผ่ว ๆ คลออยู่เป็นฉากหลัง บรรยากาศค่ำนี้อบอ้าวปนกลิ่นฝุ่น

ปิ่นยืนอยู่ริมฟุตปาธ ฝั่งตรงข้ามเป็นร้านสะดวกซื้อที่เปิดไฟสว่างจ้า ท่ามกลางความมืดรอบข้าง ป้ายไฟสีเขียวขาวเด่นชัดจนกลายเป็นจุดสว่างเพียงไม่กี่แห่งของย่านนี้

เธอกอดแขนตัวเองเบา ๆ ก่อนจะมองซ้ายมองขวา รถยังพอมีวิ่งผ่านบ้างเป็นระยะ ไฟหน้ารถตัดกับแสงไฟถนนสะท้อนในดวงตาเธอวับ ๆ ทันทีที่รถหมด ถนนว่าง เธอก็รีบวิ่งข้ามถนนทันที

เสียงประตูอัตโนมัติดัง ติ๊ง! เมื่อเธอเดินเข้าไป

เธอหยิบตะกร้าสีส้มแล้วเดินเลือกของเพลิน ๆ ขนมปังแท่ง มันฝรั่งทอด ช็อกโกแลตแท่งเล็ก ๆ และนมกล่องรสหวาน เธอใส่ลงตะกร้าไปเรื่อย ๆ จนเต็ม

“พอแล้วมั้ง...” เธอหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง ก่อนจะเดินมาที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน

ขณะที่พนักงานกำลังหยิบของจากตะกร้ามาคิดเงิน จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งเอาขวดน้ำเปล่ามาวางรวมกับของของเธอ ปิ่นหันไปมองตามสัญชาตญาณ และก็ต้องชะงักทันทีที่เห็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเธอ

“อาจารย์ภีม..” เธอเผลอพูดชื่อเขาออกมาเสียงเบา

ภีมยังคงอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำ แขนเสื้อถูกพับขึ้นจนถึงข้อศอกบวกกับกางเกงสีดำเข้ม เขายืนคลี่ยิ้มอยู่ด้านหลังของปิ่น ดวงตาคมมองเธออย่างขบขัน

“ใส่ชุดอะไรของเธอ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก

“เอ่อ.. คือ.. หนูแค่ลงมาซื้อของแป๊บเดียวค่ะ เลยไม่ได้เปลี่ยนชุด” เธอเอ่ยตอบเสียงเบา ทั้งอายทั้งเขิน

“หึ!” ภีมหัวเราะในลำคอเล็กน้อย เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันไปบอกพนักงานที่เคาน์เตอร์ “คิดรวมกันเลยครับ”

“เอ่อ... ไม่ต้องก็ได้ค่ะอาจารย์ หนู..”

“ถือว่าเลี้ยงลูกศิษย์” เขาพูดขัดทันที ไม่รอให้ปิ่นได้เอ่ยพูดจบ

เธอเงยหน้ามองเขาอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนที่จะหันกลับมาที่เคาน์เตอร์คิดเงิน เธอได้แต่ยืนก้มหน้าก้มตา พอพนักงานคิดเงินเสร็จก็ยืนถุงให้กับเธอ ปิ่นรับถุงสินค้ามาไว้ในมือ พอภีมจ่ายเงินเสร็จแล้ว ทั้งคู่ก็เดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อพร้อมกัน

“น้ำค่ะอาจารย์” ปิ่นพูดพลางค้นหาขวดน้ำเปล่าของภีมที่อยู่ในถุงที่เธอถือเอาไว้ แล้วก็หยิบขวดน้ำออกมายื่นให้กับภีมทันที

“ขอบใจ” ภีมรับขวดน้ำไว้ สายตาคมยังไม่ละจากใบหน้าของเธอแม้แต่น้อย

“ขอบคุณอาจารย์มากนะคะ สำหรับขนม” ปิ่นยกมือไหว้ขอบคุณเขา พร้อมกับรอยยิ้มสดใส

ภีมพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่รถที่จอดอยู่ตรงหน้าร้านสะดวกซื้อ ขณะที่ปิ่นเองก็เดินไปอีกทาง เตรียมตัวจะข้ามถนนกลับไปฝั่งร้านอาหารที่ตัวเองสั่งอาหารไว้

ทว่ายังไม่ทันจะพ้นทางเท้า ฟ้าก็ครึ้มอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ฝนเม็ดใหญ่จะเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“เห้ย! อะไรเนี่ย!!” ร่างเล็กร้องออกมาเบา ๆ แล้วรีบวิ่งกลับมาหลบฝนที่หน้าร้านสะดวกซื้ออย่างทุลักทุเล

เส้นผมด้านหน้าเปียกชุ่ม น้ำฝนกระเด็นใส่ขาจนเย็นเฉียบ เธอกอดแขนตัวเองไว้แน่น พยายามหลบลมที่พัดเข้ามาอย่างแรง เธอทำได้แค่ยืนหลบฝนที่หน้าร้านสะดวกซื้อเท่านั้น เพราะถ้าจะให้เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเธอคงไม่กล้า เพราะตอนนี้เนื้อตัวเธอเปียกไปหมด แถมแอร์ข้างในก็เย็นอีกด้วย

ปี๊น!

เสียงแตรรถดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้งตกใจทันที คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมอง รถคันนั้นจอดอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก กระจกฝั่งคนขับลดลงช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มของภีมที่กำลังมองมาทางเธอ

“ขึ้นรถ เดี๋ยวไม่สบาย” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะชนกันอยู่แล้ว

ร่างเล็กนิ่งไปครู่หนึ่ง ใจเต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ ก่อนที่สายฝนจะกระหน่ำแรงขึ้นกว่าเดิมจนแทบมองไม่เห็นทาง

สุดท้าย... เธอก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตัดสินใจก้าวเท้าออกจากที่กำบัง วิ่งฝ่าสายฝนไปยังรถของเขา ท่ามกลางแสงไฟถนนและเสียงฝนที่ตกกระทบพื้นอย่างต่อเนื่อง

ยิ่งไม่อยากเห็นหน้า ก็ยิ่งได้เห็นหน้ากัน

เหมือนโดนแกล้งจากฟ้ายังไงก็ไม่รู้ว่ะ!

หนีจากมหาลัย ยังมาเจอกันข้างนอกอีก