ตอนที่ 24 โบ้ขู่เผาชุด

ฉันพูดดักทาง ยิ้มมุมปากให้ดูว่ายังคุมเกมอยู่ แต่ปราณไม่สะเทือนเลย เขายิ้มขำ สายตาที่มองมาเหมือนคนที่มั่นใจว่าฉันหนีไม่รอดแน่ ๆ

"ลองเลิกดูสิครับ..." เขาพูดเสียงเบาลง ได้ยินกันแค่สองคน

"...ถ้าคิดว่ามีคนอื่นทำได้ถึงใจเท่าผม... ก็ลองไปดูสิครับ"

คำขู่หน้าด้าน ๆ กับสายตาเอาจริงทำเอาฉันขนลุกไปทั้งตัว ลมหายใจสะดุด ความมั่นใจที่พยายามคุมไว้เกือบหลุดเพราะเด็กนี่คนเดียว

ฉันรีบมองไปทางอื่น หยิบมือถือขึ้นมาดูแก้เขิน

"เพ้อเจ้อ... ไปจ่ายเงินได้แล้วไป หิวของหวาน"

ปราณยิ้มอย่างสะใจที่เห็นฉันหลบตา เขายอมลุกขึ้น แต่ก่อนจะเดินไปจ่ายเงิน เขาก็เอื้อมมือมาขยี้หัวฉันเบา ๆ จนผมยุ่ง

"จะกินอะไรต่อ คิดไว้เลยครับ... วันนี้ผมเลี้ยงเอง แต่คืนนี้... พี่จ่ายคืนเป็นอย่างอื่นนะ"

"ไอ้เด็กเวร... หน้าด้านไม่มีใครเกิน" 

ฉันมองค้อนตามหลังเขาตาขวาง พลางยกมือจัดผมที่โดนขยี้จนยุ่งไม่เป็นทรง

เราแวะซื้อเจลาโต้ร้านดังแถวนิมมาน แล้วปราณก็ขับรถพาเข้ามาจอดริมอ่างแก้ว มช.

ท้องฟ้ามืดแล้ว แสงไฟตามทางเดินสะท้อนกับผิวน้ำ ลมหนาวพัดมาจนเริ่มหนาวสั่น

ฉันนั่งหย่อนขาตรงริมอ่างแก้ว ถือถ้วยไอติมรสเลมอนเบอร์รี่ กินไปได้ไม่กี่คำก็เริ่มขนลุก เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ผ้าบางที่ปลดกระดุมหน้ากับกางเกงยีนส์ขาสั้นที่ใส่อยู่ เริ่มเอาอากาศตอนนี้ไม่อยู่

"หนาวชิบหาย..." ฉันบ่นพึมพำคนเดียว ปากเริ่มสั่น แต่ก็ยังทนตักไอติมกินต่อ

พรึ่บ!

"ว๊ายย…"

เสื้อฮู้ดตัวใหญ่ลอยมาคลุมหัวฉันเต็ม ๆ ก่อนจะตกลงมาอยู่บนตัก ได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยทันที... เสื้อของปราณ

ฉันวางถ้วยไอติมข้างตัว แล้วหันไปมองขวางใส่คนที่เพิ่งเดินกลับมาจากท้ายรถ ปราณยืนกอดอกขมวดคิ้ว มองตั้งแต่คอเสื้อที่แหวกลงมาจนถึงขาฉันที่กำลังนั่งสั่น

"ใส่ดิ" เขาพูดเสียงห้วน 

"สั่นเป็นลูกหมาขนาดนี้ แล้วยังจะกินอยู่อีก"

"นั่นปากเหรอ..." ฉันด่ากลับ แต่ก็รีบหยิบเสื้อฮู้ดมันมาใส่ทันที เสื้อตัวหนาช่วยกันลมหนาวไปได้เยอะ 

"โยนมาได้ เจ็บนะเว้ย"

ปราณทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ จงใจเอาไหล่มาเบียด เขาไม่สนใจที่ฉันบ่นเรื่องเสื้อ แต่ใช้หลังมือเคาะขาฉันเบา ๆ ทีหนึ่ง

"ชอบใส่จังนะ ไอ้กางเกงสั้นเสมอหูเนี่ย..." ปราณพูดเสียงขุ่น มองคอเสื้อฉันอย่างหงุดหงิด 

"...เสื้อนี่อีก กะจะปลดกระดุมโชว์ถึงสะดือเลยไหมล่ะ"

ฉันกลืนไอติมลงคอ ก่อนจะหันไปยักคิ้วกวนตีนใส่มัน

"ทำไม มีของดีก็ต้องโชว์ป่ะวะ จะให้กูใส่คอเต่าแขนยาวเป็นป้าหรือไง"

"โชว์ใคร?"

ปราณขยับตัวเข้ามาใกล้ทันที วางแขนพาดไว้ข้างหลังฉัน สายตาเอาเรื่องขึ้นมาทันที

"โชว์พวกผู้ชายแถวนี้เหรอ?"

"แล้วมันหนักหัวนายตรงไหนคะ ท่านประธาน?" ฉันลอยหน้าลอยตาเถียง 

"ตัวก็ตัวพี่ เสื้อผ้าก็เงินพี่ซื้อ"

"เออ ตอนนี้ยังไม่หนักหัวหรอก"

ปราณยิ้มมุมปากทำเอาฉันขนลุก เขาใช้นิ้วสะกิดคางฉันเบา ๆ

"แต่กลับถึงกรุงเทพฯ เมื่อไหร่... ตู้เสื้อผ้าพี่โดนผมรื้อตู้แน่"

ฉันเลิกคิ้ว 

"รื้อทำไม?"

"รื้อเอาไอ้พวกเสื้อผ้าแบบนี้ไปเผาทิ้งให้หมดไง"

เขายื่นหน้าเข้ามากระซิบชิดปาก ลมหายใจร้อน ๆ รดหน้าฉันจนรู้สึกอุ่น

"ถ้าพี่ยังดื้อจะใส่อีก... วันไหนที่กล้าแต่งแบบนี้ออกจากห้อง ผมจะไม่ให้ก้าวขาลงจากเตียงเลยคอยดู"

ฉันชักสีหน้าทันทีที่ได้ยินคำขู่นั้น ตักไอติมเข้าปากคำโตแล้วหันหน้าหนีไปมองน้ำ ไม่ยอมมองหน้ากวนของคนที่นั่งข้าง ๆ อีก

"น่ารำคาญชิบหาย..."

ฉันพึมพำ พลางเอาช้อนทิ่มไอติมในถ้วยระบายอารมณ์

"เพิ่งเป็นแฟนได้แค่วันเดียว ทำทรงจะเผาตู้เสื้อผ้า... ถ้าคบเป็นปี มึงไม่เอาโซ่มาล่ามกูไว้กับเตียงเลยเหรอไอ้เด็กเวร"

ปราณไม่ได้สะท้านกับคำด่าสักนิด เขาไม่เถียง แต่เอื้อมมือมาจับข้อมือฉันไว้หน้าตาเฉย แล้วยื่นหน้าเข้ามากินไอติมจากช้อนที่ฉันตักค้างไว้จนเกลี้ยง ฉันหันไปมองตาขวางทันที

"เฮ้ย! แย่งทำไมวะ!"

ฉันชักมือกลับแล้วยกถ้วยไอติมหนี ปราณยังคงนั่งกินหน้าตาเฉย เอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มเหมือนกวนประสาท ก่อนจะหันมายักคิ้วให้ทีหนึ่ง

"เปรี้ยวชิบหาย..." เขาพึมพำ ทำหน้ากวนตีน 

"แต่ก็ดี... ดับปากจัด ๆ ของพี่ได้หน่อย"

"ไอ้ปราณ!"

ฉันตีแขนมันเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้ แต่ปราณกลับแค่หัวเราะในคอ ทำให้ฉันหงุดหงิดกว่าเดิม

"คืนนี้เตรียมตัวไว้เลยนะพี่เคท..."

เขาก้มลงมากระซิบชิดคอฉัน

"...จะด่าอะไรก็ด่าให้หมดตอนนี้ เพราะกลับถึงห้องเมื่อไหร่ ผมจะไม่ให้พี่มีแรงด่าได้สักคำเดียว"

ฉันใช้นิ้วจิ้มหน้าผากดันเขาออกไปให้พ้นหน้า

"มั่นหน้า... คิดว่าตัวเองเป็นใคร มีสิทธิ์มาสั่งกูตั้งแต่เมื่อไหร่?" 

ฉันยัดถ้วยไอติมที่หมดแล้วใส่มือเขา ก่อนจะลุกขึ้นยืนปัดกางเกง 

"ลุกดิ... กลับโรงแรมได้แล้ว หนาว"

พูดจบก็เดินตรงไปที่รถทันที