Semua Bab ยั่วเล่น...แต่รักจริง: Bab 1 - Bab 10

"อืม..."จูบแบบนี้แหละที่อยากได้ เราแลกลิ้นกันจนเริ่มหายใจไม่ทัน มือเขาเลื่อนขึ้นมาจับหน้าอกฉันไว้ ร่างกายฉันสั่นไปหมดนิ้วเขาเกี่ยวสายเดี่ยวให้หลุดจากไหล่ ก่อนจะละริมฝีปากลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอ ลมหายใจร้อน ๆ ที่รดลงมาทำให้ฉันขนลุกไปทั้งตัวฉันเกาะไหล่เขาแน่น ปลายเล็บจิกผ่านเสื้อเชิ้ต พลางแอ่นตัวรับมือเขาที่เริ่มขยำแรงขึ้นจนแทบหายใจไม่ทันหัวใจฉันเต้นแรงตอนที่มือเขาเลื่อนต่ำลง สอดผ่านชายกระโปรงขึ้นมาตามต้นขาด้านใน ปลายนิ้วลากผ่านผิวช้า แล้วล้วงลึกเข้าไปเรื่อย ๆ"อืม..." เขาครางออกมาในลำคอความรู้สึกวูบวาบทำให้ฉันเริ่มคุมตัวเองไม่อยู่ เผลอเรียกชื่อเขาเสียงสั่น"...พี่ภัทร..."วินาทีนั้นเอง มือเขาก็ชะงักไป ทุกอย่างหยุดลงดื้อ ๆ ฉันลืมตามองคนที่ผละตัวออกไปอย่างไม่เข้าใจ"บอส... เป็นอะไรคะ?"เขามองหน้าฉัน สายตายังเห็นชัดว่าต้องการ แต่กลับเลือกที่จะถอยหลังออกไป ลมหายใจเขายังหอบตอนที่พูดออกมา"เคท... ผมไม่อยากให้เรื่องของเรามาพังงานนี้"น้ำเสียงสุภาพ นิ่งสนิท แต่ตัดบทได้เจ็บที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา….เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะ ดึงสติฉันกลับมาที่ปัจจุบัน"ค่ะ บอส"ฉันตอบรับด้วยน้ำเสียงปกติ รีบเดินไปบอกแ

งานแต่งถูกจัดขึ้นแบบไพรเวทในสวน แขกไม่เยอะแต่มีแต่พวกชนชั้นนำ แสงไฟ ดอกไม้ ทุกอย่างดูแพงและเสแสร้งไปหมดฉันเลือกเดรสยาวปาดไหล่สีกรมท่า ผ่าหลังลึกจนถึงเอว ด้านหน้าดันทรงจนเนินอกคัพดีล้นออกมาพอดีกับขอบผ้า ไม่ได้กะมาแย่งซีนเจ้าสาวหรอก... แต่ฉันแค่ไม่เคยคิดจะลดทอนความมั่นใจของตัวเองเพื่อใครฉันยืนจิบไวน์มองไปรอบๆ จนกระทั่งเสียงพิธีกรประกาศเปิดตัวบ่าวสาว จังหวะที่ไฟส่องไปที่ทางเดิน... สายตาฉันก็หยุดนิ่งภัทรเดินออกมาในชุดทักซิโด้สีดำสนิท ไหล่กว้าง หลังตรง สูทคัตติ้งเนี้ยบรับกับช่วงขาและสะโพก ผมเซตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นสันกรามคมชัด หน้าตาเขาดูนิ่ง สุขุม... แต่มันกลับโคตรมีเสน่ห์ หล่อจนคนทั้งงานต้องหันไปมองภาพความทรงจำวันที่เราเกือบจะมีอะไรกันลอยวาบเข้ามาในหัว รสจูบดิบๆ ฝ่ามือร้อนที่เคยบีบเคล้นหน้าอกฉันจนแทบหายใจไม่ทัน…‘ให้ตายดิแม่ง... ผู้ชายคนนี้กำลังจะเป็นของยัยปูเป้จริงดิ?’ฉันยืนมองผู้หญิงในชุดเจ้าสาวสีขาวฟูฟ่องข้างตัวเขา ยัยนั่นเกาะแขนภัทรแน่น ยิ้มหวานเหมือนผู้ชนะ... เห็นแล้วทั้งหมั่นไส้ทั้งหงุดหงิดจนแทบอยากจะคว่ำแก้วไวน์ในมือทิ้ง"เคท! มานานยังมึง" เสียงนิสาทักขึ้นข้างตัว ดึงสายตาฉันก

"...แต่ตัวพี่ยังเบียดผมไม่หยุดเลยนะเคท"เขาเลิกเรียกฉันว่าพี่หน้าตาเฉย ฉันชะงักไปนิดกับท่าทีที่เริ่มเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่ยอมถอย มือที่คล้องคอเขาอยู่เลื่อนขึ้นไปสอดนิ้วเข้าท้ายทอย ขยุ้มผมสั้นของเขา บังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา"ก็ตัวนายแน่นดีนี่..." ฉันยิ้มมุมปาก "ไม่ชอบเหรอ?"ปราณจ้องตาฉันนิ่ง สายตาดูเอาเรื่องขึ้นมาทันที เขาไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เลื่อนมืออีกข้างขึ้นมารวบเอวฉันไว้แน่น แล้วหมุนตัวสลับที่จังหวะที่ปราณหมุนตัวฉัน หลังฉันก็เซไปชนเข้ากับอกใครบางคนด้านหลังเต็มแรงกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยแตะจมูกทันที... บอสมือภัทรคว้าต้นแขนฉันไว้เพื่อพยุง แต่แรงบีบหนักจนเจ็บ ฉันหันกลับไปสบตาเขาตรง ๆ สายตาดุในความมืดดูหงุดหงิดชัดเจน"เล่นอะไรกัน"ฉันเลิกคิ้ว ยิ้มรับหน้าตาเฉย"เต้นค่ะ... นึกว่าบอสติดคุยกับผู้ใหญ่อยู่ซะอีก""ปราณ!"เสียงแหลมดังแทรกขึ้นมาทันที ปูเป้เดินฝ่าคนเข้ามายืนข้างบอส ยิ้มฝืน ๆ ที่พยายามคุมไว้หลุดทันทีที่เห็นมือน้องชายยังวางคาอยู่ตรงสะโพกฉัน"มาทำอะไรตรงนี้ เมาแล้วเหรอ ถึงได้มายุ่งไม่เลือก?" ปูเป้พูดรัวเร็วเสียงห้วน สายตามองฉันตั้งแต่หัวจดเท้า "ปล่อยเลขาพี่ภัทรได้แล้ว เสียมารยาท"ปราณ

ปราณหัวเราะในลำคอ จ้องตาฉันนิ่ง"ปากดีจังนะ"เขาไม่รอช้า มือข้างที่จับสะโพกเลื่อนเข้าไปใต้กระโปรง ลากนิ้วขึ้นตามต้นขาด้านใน บีบขาฉันจนรู้สึกตึง ส่วนมืออีกข้างเอื้อมมาจับคางฉันไว้ บังคับให้หันหน้าไปมองข้างล่างจากมุมนี้ มองผ่านกระจกกั้นจะเห็นคนเบียดกันอยู่ข้างล่างชัดเจน"มองลงไปสิครับ..."เขาพูดชิดหู ลมหายใจร้อนผ่าวรดลงมาตรงคอ ก่อนจะใช้ฟันกัดติ่งหูฉันเบา ๆ"...คิดว่าถ้าเปิดกระโปรงพี่ตรงนี้ จะมีกี่คนที่เงยหน้าขึ้นมาดู?"ฉันขนลุกไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะกลัว แต่ความเสี่ยงมันยิ่งทำให้อารมณ์พุ่ง ฉันสูดหายใจเข้าลึก ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยเขาแล้วดึงลงมาใกล้"ก็ลองดูสิ..." ฉันจ้องตาเขานิ่ง"...ถ้ากล้าทำ พี่ก็กล้าครางให้ได้ยินทั้งผับ"ปราณชะงักไปนิดหนึ่ง สายตาเขาเอาเรื่องจัด เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะก้มลงมาจูบฉันหนักๆ ทันที เขาแลกลิ้นดุดันจนได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ฟันเขากัดดึงปากฉันแบบไม่ออมแรง มือใต้กระโปรงขยับเลื่อนขึ้น นิ้วสอดผ่านขอบกางเกงใน แตะโดนตรงนั้นที่เปียกชุ่ม"อื้อ...!"ฉันสะดุ้ง จิกเล็บลงบนไหล่เขาผ่านเสื้อเชิ้ตทันทีปราณถอนจูบออก ลมหายใจหอบแรง เขายิ้มเหมือนสะใจ นิ้วยังคงบดขยี้ตรงนั้นเน้น ๆ ไม่ยอม

น้ำเย็นจากฝักบัวไหลผ่านตัว ฉันหลับตาลง กะจะให้ความเย็นช่วยคลายความล้า แต่รอยกัดรอยดูดตามคอยังระบมไม่หาย ตอกย้ำเรื่องเมื่อคืนไม่หยุดจังหวะนั้นเอง แขนหนัก ๆ ก็เข้ามารวบเอวฉันจากข้างหลัง ตัวอุ่นจัดแนบชิดกับหลังฉัน ปราณเดินเข้ามาใต้ฝักบัวด้วยกันหน้าตาเฉย เขาเกยคางไว้บนไหล่ฉัน สองมือลูบผ่านหน้าท้องขึ้นมาขยำหน้าอกทันที"พี่สาวว่าไงบ้างล่ะ?" ฉันเอียงหน้าถาม แกล้งพิงหลังกับอกเขา"ช่างแม่งเหอะ..." เสียงเขาทุ้มอยู่ข้างหู ก่อนจะก้มลงมากดจมูกกับคอฉัน "สนใจเรื่องของเราดีกว่า"เขาจับฉันหมุนตัว ดันหลังฉันไปชิดผนังกระเบื้องเย็น ๆ สองมือล็อกสะโพกฉันไว้แน่น สายตามองหยดน้ำที่ไหลผ่านหน้าอกลงไปถึงหน้าท้อง"เข้ามารังแกคนแก่แต่เช้าแบบนี้ นิสัยไม่ดีเลยนะ" ฉันยกสองมือยันอกเปียกน้ำของเขาไว้ สายตายังจ้องสู้"แก่ตรงไหน..."ปราณยิ้มมุมปาก ก้าวเข้ามาแทรกตรงขาฉันจนชิดกัน ของเขาเริ่มตื่นตัวจนดันโดนขาฉันชัดเจน"...แรงดีขนาดนี้""ปราณ... พอก่อน" ฉันขมวดคิ้ว เริ่มพูดเสียงแข็งขึ้นมานิดหนึ่งตอนที่มือเขาบีบสะโพกฉันแรงขึ้น "ยังเจ็บอยู่เลย ไม่เอาแล้ว"เขาชะงักไปนิด แต่สายตากลับยิ่งมองมานิ่งกว่าเดิม ปราณไม่ได้ถอยออก แต่ก้