ตอนที่ 32 ชีวิตใหม่

"คุณปราณไม่ได้มาวุ่นวายครับ... เขาคือตัวแทนที่มีอำนาจตัดสินใจคนเดียวของกองทุนเราในดีลนี้"มิสเตอร์แอนเดอร์สันพูดแทรกขึ้นมา

ทั้งห้องเงียบกริบขึ้นมาทันที

ภัทรหน้าซีดเผือด เขามองสลับไปมาระหว่างตัวแทนกองทุนกับเด็กหนุ่มวัยยี่สิบสี่ที่เขาเคยมองข้ามมาตลอด

ปราณไม่ได้มีท่าทีตกใจอะไร เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเบาๆ ขยับตัวนั่งหลังตรง ประสานมือไว้บนโต๊ะ สายตามองหน้าพี่เขยที่กำลังเหวออย่างใจเย็น

"พี่คิดว่าบอร์ดที่อเมริกาจะยอมปล่อยเงินร้อยล้านให้โปรเจกต์พี่ง่ายๆ โดยไม่มีคนการันตีเหรอครับ?" เสียงของปราณนิ่งมาก ไม่ได้เยาะเย้ย แต่กดดันจนอีกฝ่ายแทบพูดไม่ออก

"เงินลงทุนก้อนนี้... มันเป็นกองทุนส่วนตัวในชื่อผม"

ภัทรยืนนิ่งไปเลย เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นมา หายใจติดขัดเหมือนคนพูดอะไรไม่ออก

"เป็นไปไม่ได้... ทำไมฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้" ภัทรเค้นเสียงออกมา

ปราณกระตุกยิ้มมุมปากนิดเดียว สายตาเรียบเฉยจนดูเย็นชา

"พี่ก็ลองกลับไปถามเมียพี่ดูสิครับ..."

เขาเว้นจังหวะ แล้วเลื่อนสายตามามองฉันที่ยืนอยู่ข้างหลังภัทรแวบหนึ่ง 

ปราณเคาะนิ้วลงบนแฟ้มเอกสาร หันไปพยักหน้าให้คุณแอนเดอร์สันนิดเดียว

"คุณแอนเดอร์สันกับผมดูตัวเลขทั้งหมดแล้วครับ... เราเห็นตรงกันว่าโปรเจกต์นี้ไม่คุ้มที่จะเสี่ยง"

แอนเดอร์สันพยักหน้าเห็นด้วยทันที ก่อนจะปิดแฟ้มลงเงียบๆ ไม่เถียงสักคำ ท่าทีเชื่อฟังของฝรั่งที่บอสพยายามประจบมาเป็นเดือน ทำเอาบอสช็อกจนหน้าชาไปเลย

ปราณหันกลับมามองหน้าภัทรตรงๆ เสียงเขานิ่งมาก ไม่ได้ขึ้นเสียง ไม่ได้ตะคอก แต่มันคือน้ำเสียงของคนที่คุมเกมเหนือกว่าเห็นๆ

"เงินร้อยล้านของผม... ไม่ได้มีไว้ให้พี่เอาไปผลาญสร้างภาพ"

ภัทรยืนนิ่งไปเลย กัดฟันแน่นจนหน้าซีดเผือด หายใจติดขัด สายตาที่เคยมองปราณแบบเหยียดๆ ตอนนี้เหลือแค่อาการเลิ่กลั่กและจนมุม

"ปราณ... แกคิดว่าถือเงินแค่นี้ แล้วจะมาสั่งฉันได้เหรอ?" ภัทรเค้นเสียง พยายามพูดด้วยอีโก้สุดท้ายที่เหลืออยู่

"ผมไม่ได้สั่ง..." ปราณยิ้มมุมปากนิดเดียว สายตานิ่งสนิทจนดูเย็นชา

"แต่กองทุนของเรามีสิทธิ์ระงับ และถอนเงินลงทุนทั้งหมดได้ทันทีถ้าเจอความเสี่ยงเรื่องคน... พี่เป็นผู้บริหาร ก็น่าจะคิดเลขออกนะ ว่าถ้าเงินร้อยล้านนี้หายไปในยี่สิบสี่ชั่วโมง บริษัทจะเหลืออะไรไปคุยกับบอร์ด"

ภัทรชะงักไปทันที หน้าที่ซีดอยู่แล้วยิ่งเผือดลงไปอีก ท่าทีเหนือกว่าที่เขาเคยใช้คุมฉันพังไม่เป็นท่า เหลือแค่สภาพของคนที่เพิ่งรู้ตัวว่าติดกับดักเกมการเงินที่ตัวเองไม่ได้คุม

ปราณหันมามองฉัน แววตาเปลี่ยนไป อ่อนลงชัดเจน

"คุณเคทครับ..."

เขาเรียกชื่อฉันอย่างเป็นทางการเพื่อให้เกียรติในที่ประชุม

"บริษัทใหม่ของผม กำลังต้องการผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการ... พี่อยู่จะไปกับผม หรือจะอยู่ที่นี่ต่อ"

วินาทีนั้น ความอึดอัดที่ทนมาตลอดสี่ปีหายไปหมด ปราณไม่ได้สั่งปลดฉัน ไม่ได้คิดจะเอาเปรียบหรือบังคับฉัน... แต่เขายื่นข้อเสนอที่ดีกว่ามาให้ฉันเลือกเอง

ฉันหันไปมองภัทร เขาจ้องฉันด้วยสายตาอ้อนวอนปนช็อก รู้ตัวแล้วว่าหมดทางรั้งฉันไว้

ฉันยิ้มออกมานิดหนึ่ง ก่อนจะถอดสายคล้องบัตรพนักงานออกจากคอ วางลงบนโต๊ะตรงหน้าภัทรพร้อมกับแฟ้มงาน

"ขอบคุณสำหรับสี่ปีที่ผ่านมานะคะบอส... ใบลาออก เคทส่งเข้าเมลเรียบร้อยแล้วค่ะ"

ภัทรอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกสักคำ

ปราณลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดข้างฉัน เขาแตะหลังฉันเบาๆ เพื่อเปิดทางให้เดินไปด้วยกัน

เราสองคนเดินออกจากห้องประชุมโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลังอีก เสียงส้นสูงของฉันดังเป็นจังหวะไปพร้อมกับก้าวเดินนิ่งๆ ของปราณ

พอพ้นประตูบริษัทออกมา ฉันรู้สึกโล่งไปหมด ชีวิตหลังจากนี้เป็นของฉันแล้ว และจะไม่มีใครมาบงการฉันได้อีก….

ปราณขับรถพาฉันออกจากกรุงเทพฯ ทันทีโดยไม่ยอมบอกว่าจะพาไปไหน กว่าฉันจะรู้ตัวว่าวิวสองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงเป็นภูเขา รถก็เลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านพักสไตล์โมเดิร์นลอฟต์หลังใหญ่แล้ว

อากาศที่เขาใหญ่ตอนหัวค่ำเย็นจนฉันต้องกอดอกไว้ ปราณดับเครื่อง หันมามองฉันที่ยังนั่งงงๆ มองไปรอบตัว

"พามาที่นี่ทำไมเนี่ย?" ฉันหันไปถาม

"พามาล้างสมอง..."

ปราณตอบหน้าตาเฉย เขาเอื้อมไปหยิบเสื้อแจ็กเก็ตตัวโคร่งจากเบาะหลังมาคลุมไหล่ให้ฉัน กลิ่นน้ำหอมประจำตัวเขาที่ติดอยู่บนเสื้อทำให้รู้สึกอุ่นขึ้นมาทันที

เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้ แล้วจับมือฉันพาเดินเข้าไปในบ้าน

ปราณไม่ได้เปิดไฟทั่วทั้งหลัง แต่เปิดแค่ไฟสีส้มตรงระเบียงไม้ที่มองออกไปเห็นวิวภูเขา เขาเดินหายเข้าไปในครัวแป๊บเดียว แล้วกลับออกมาพร้อมเบียร์สองกระป๋องกับจานสเต๊กเนื้อที่คงสั่งแม่บ้านเตรียมไว้ล่วงหน้า

ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนบีนแบ็กตัวใหญ่ริมระเบียง ถอดส้นสูงที่ใส่มาทั้งวันเหวี่ยงทิ้งไป ลมพัดมาวูบหนึ่งจนผมปลิว

ปราณเปิดกระป๋องเบียร์แล้วยื่นมาตรงหน้าฉัน

"ฉลองให้กับการตกงานอย่างเป็นทางการครับ คุณอดีตเลขา"

ฉันรับมากระทบกับของเขาเบาๆ

"ตกงานที่ไหน ได้งานใหม่แล้วย่ะ"

ฉันยกเบียร์ดื่ม ความสดชื่นทำเอาโล่งไปทั้งตัว ก่อนจะหันไปมองคนข้างๆ ที่กำลังมองฉันอยู่ด้วยสายตากวน

"บอกไว้ก่อนนะ ถ้าไปอยู่อเมริกากับนาย... งานหนักแล้วเงินไม่ถึง พี่บินกลับไทยนะคะคุณปราณ"

ปราณหัวเราะในคอ เขาทิ้งตัวลงมานั่งเบียดบนบีนแบ็กตัวเดียวกับฉัน แล้วคว้าเอวฉันดึงขึ้นไปนั่งบนตักหน้าตาเฉย หลังฉันแนบชิดกับอกเขา