ตอนที่ 30 กลับมาทำไม

สุดท้าย... ฉันก็เลือกทางที่เซฟที่สุดเรื่องเงินกับหน้าที่การงาน ฉันตัดสินใจตอบตกลงย้ายตามบอสไปเป็นเลขาฯ ที่บริษัทพ่อปูเป้

คนอย่างเคทไม่เคยรอโชคชะตา และไม่เสียเวลามานั่งร้องไห้ให้สิ่งที่เสียไปแล้ว ในเมื่อความรักเป็นเรื่องที่คุมไม่ได้ ฉันก็แค่ตัดทิ้ง ฉันเริ่มจัดระเบียบชีวิตตัวเองใหม่ ตัดขาดทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา ลบแอปที่เคยใช้คุย ปิดการแจ้งเตือนทั้งหมดที่จะทำให้ฟุ้งซ่านจนเสียงาน

การไม่เอาความรู้สึกมาปน คือวิธีป้องกันตัวเองที่ดีที่สุด

วันแรกของการทำงานในตึกใหม่ที่ใหญ่และหรูหรากว่าเดิม ฉันใส่สูทสีเข้มเรียบกริบ แต่งหน้าจัดเต็มจนดูนิ่งสนิทเหมือนเดิม แต่พอเปิดประตูเข้าไปในที่ทำงานใหม่ บรรยากาศรอบตัวก็กดดันจนแทบหายใจไม่ออก

บอสในฐานะซีอีโอคนใหม่เริ่มใช้งานฉันหนักกว่าเดิม เขาเรียกใช้ฉันแทบทุกสิบนาทีเพื่อโชว์คนอื่นในบอร์ด ส่วนปูเป้ก็ขยันเดินมาที่โต๊ะฉันบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ คอยสั่งงานจุกจิกที่ไม่ใช่หน้าที่ฉัน ทั้งหมดก็แค่ตั้งใจจะบอกให้รู้ว่าที่นี่คือที่ของเธอ

"คุณเคทคะ ช่วยสรุปยอดค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเป้ให้หน่อยนะคะ พอดีเป้ยุ่งมาก"

ปูเป้วางกองบิลลงบนโต๊ะฉัน แล้วยิ้มเยาะ

"อ้อ ลืมไป ที่นี่เราทำงานกันแบบครอบครัวค่ะ คุณเคทคงต้องปรับตัวหน่อยนะ"

ฉันก้มมองกองกระดาษตรงหน้าด้วยสายตานิ่ง ๆ ความรู้สึกแย่ที่มีอยู่มันกลายเป็นความอึดอัดที่กดทับอยู่ในใจ เป็นช่วงที่ฉันรู้สึกดิ่งที่สุดแล้ว

ไม่ใช่เพราะงานเยอะ และไม่ใช่เพราะคำพูดจิกกัดของปูเป้... แต่เป็นเพราะฉันรู้ตัวดีว่ากำลังเดินกลับมาติดกับดักเดิม วงจรอุบาทว์ที่เกิดจากความอยากได้อยากมี วงจรที่ต้องคอยก้มหัวให้เงิน และที่แย่ที่สุดคือ คราวนี้มันแย่และเหงากว่าเดิมมาก เพราะไม่มีปราณคอยอยู่ข้าง ๆ อีกแล้ว

หลายสัปดาห์ในที่ทำงานใหม่... มันไม่ใช่ออฟฟิศ แต่มันคือนรกที่สูบพลังฉันไปจนเกลี้ยง งานที่รุมเข้ามาบวกกับความกดดันจากทั้งภัทรและปูเป้ ทำให้ฉันหมดแรงจนไม่อยากไปเบียดคนบนบีทีเอสเหมือนเดิม

ฉันลงจากแท็กซี่หน้าคอนโด ขาสองข้างที่ยืนบนส้นสูงมาทั้งวันสั่นจนแทบก้าวไม่ไหว เท้าชาไปหมด ได้แต่ฝืนลากตัวเองเดินเข้าล็อบบี้ช้า ๆ ในหัวมีแต่งานที่ต้องส่งบอร์ดพรุ่งนี้ ไม่มีกระจิตกระใจจะคิดเรื่องอื่นแล้ว

จนกระทั่ง...

"สภาพดูไม่จืดเลยนะพี่..."

เสียงห้วน ๆ ที่คุ้นหูแต่ไม่ได้ยินมาเกือบสองเดือนดังขึ้นตรงโซฟา

ฉันชะงัก ลมหายใจสะดุด ใจหล่นวูบจนจุก ค่อย ๆ หันไปมอง...

ปราณยืนกอดอกพิงเสาอยู่ตรงนั้น เสื้อยืดดำตัวเดิม ยีนส์เข้ม ผ้าใบ เขายืนมองฉันนิ่ง ๆ ไม่มีรอยยิ้ม มีแต่สายตาที่มองหน้าโทรม ๆ ใต้เมคอัพหนาเตอะของฉัน

สายตาของคนที่รู้ทันว่าฉันไปเจออะไรมา ฉันพยายามดึงสติตัดอารมณ์ออกทันที ทรงตัวบนส้นสูงให้นิ่งที่สุด ตีหน้านิ่งมองหน้าเขากลับเหมือนไม่รู้สึกอะไร

"มาทำไม" ฉันถามเสียงแข็ง นิ่งจนเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน

ปราณไม่ตอบ เขาเลิกคิ้วนิดหน่อยก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมกับกลิ่นตัวอุ่น ๆ ของเขาลอยมาแตะจมูกจนฉันเกือบหลุดโฟกัส

หมับ!

เขาเอื้อมมือมาดึงถุงเอกสารพะรุงพะรังกับกระเป๋าโน้ตบุ๊กจากมือฉันไปถือหน้าตาเฉย ปลายนิ้วอุ่น ๆ โดนหลังมือฉันจนสะดุ้ง

"กินข้าวยัง?"

เขาถามสั้น ๆ มองหน้าฉัน สายตาคู่นั้นยังดื้อรั้นเหมือนเดิม เหมือนพร้อมจะจับผิดฉันตลอดเวลา

"เดินไม่ไหวแล้วยังจะทำเป็นเก่งอีก... ไป ขึ้นห้อง"

พอประตูปิดลง ห้องก็เงียบจนอึดอัด ฉันเดินเลี่ยงไปที่โต๊ะทำงานทันที วางกระเป๋าแล้วเปิดโน้ตบุ๊ก แกล้งทำเป็นเช็กตารางงานเพื่อหนีจากเขาที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่กลิ่นน้ำหอมของเขาเริ่มกวนสมาธิฉันจนหงุดหงิด

พรึ่บ!

มือเขาเอื้อมมากดพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลง

"ทำบ้าอะไรเนี่ย!" ฉันเงยหน้าขึ้นมาทันที

ปราณไม่สนใจ เขายืนค้ำโต๊ะ วางมือสองข้างลงบนที่วางแขนเก้าอี้ แล้วก้มมองหน้านิ่ง ๆ

"กินข้าวก่อน" เขาพูดเสียงจริงจัง 

"งานมันไม่หนีไปไหนหรอก แต่สภาพพี่ตอนนี้ อีกนิดก็จะวูบแล้ว"

เขาไม่รอให้ฉันเถียง คว้าข้อมือฉันแล้วดึงให้ลุกขึ้น กึ่งลากกึ่งพาเดินมาที่โต๊ะกินข้าว กับข้าวแกะใส่จานวางไว้พร้อมแล้ว เขาเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่ง ก่อนจะไปนั่งฝั่งตรงข้าม กอดอกมองฉัน

ฉันหยิบช้อนตักข้าวเข้าปากได้แค่คำเดียว ก็ฝืนกลืนแทบไม่ลง ยิ่งเห็นเขานั่งนิ่ง คอยดันจานกับข้าวมาให้โดยไม่พูดอะไร ฉันยิ่งอารมณ์เสีย

ความนิ่งของเขาไม่ได้ดูน่าสงสาร... แต่มันกำลังทำให้ฉันอึดอัดจนแทบบ้า

เคร้ง!

ฉันวางช้อนกระทบจานเสียงดัง หมดอารมณ์จะฝืนกินต่อ

"กลับมาทำไม" ฉันมองหน้าเขาตรง ๆ พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น 

"นึกว่าติดใจสาวที่แอลเอจนลืมทางกลับแล้วซะอีก"

ปราณจ้องตากลับ หน้านิ่ง ไม่สะทกสะท้านกับคำประชด

"ผมมีเรื่องต้องไปจัดการ... แต่ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว กลับมาหาพี่"

ฉันหัวเราะในคอ ยิ้มสมเพชทั้งตัวเองทั้งเขา

"กลับมาหาพี่?" ฉันเอียงคอ กอดอกพิงพนักเก้าอี้ 

"มาในฐานะอะไรล่ะปราณ? น้องชายเจ้าของบริษัทที่พี่ต้องคอยเอาใจ?" หรือแค่อยากกลับมาดูว่าของเล่นเก่ายังอยู่ดีไหม?"

ตาปราณแข็งขึ้นมาทันที เขากัดฟันแน่น

"พี่เคท..." เขาพูดเสียงต่ำเหมือนเตือน