ตอนที่ 28 วันที่ใจอ่อนแรง

จังหวะนั้นเอง ภัทรกับปูเป้ก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ภัทรดูเครียดจัด ส่วนปูเป้ยังคงพยายามยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ปราณไม่ยอมปล่อยมือฉัน เขาวางแก้วไวน์ลงโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนทันทีแบบไม่ไว้หน้าใคร

"อ้าว จะไปไหน" ปูเป้ถามขึ้นมา 

ปราณเหลือบมองพี่สาว ก่อนจะหันไปจ้องหน้าภัทรตรง ๆ สายตาคู่นั้นดูเอาเรื่องแบบไม่มีเกรงใจ

"ไม่อยู่แล้วครับ... แถวนี้กลิ่นไม่ค่อยดี"

เขายิ้มมุมปาก มองภัทรตั้งแต่หัวจดเท้าด้วยสายตาดูถูก

"กลิ่นพวกคนขี้แพ้ที่ชอบใช้กำลังลับหลัง..."

ภัทรหน้าตึงขึ้นทันที กำหมัดแน่นแต่ทำอะไรไม่ได้

ปราณไม่รอให้ใครพูดต่อ เขากุมมือฉันไว้แน่น ดึงให้ฉันลุกขึ้นยืนข้างเขา

"กลับเถอะเคท... อยู่นานกว่านี้เดี๋ยวมีเรื่อง"

หลังคืนที่มีเรื่องกันหน้าห้องน้ำ ทุกอย่างก็กลับมาเงียบ ต่างคนต่างอยู่เหมือนพักรบชั่วคราว แต่ฉันไม่ได้ชะล่าใจ พร้อมรับมือตลอดเวลา

ตลอดหนึ่งเดือนเต็มที่เชียงใหม่ ปราณดูแลฉันดีมาก เขาบินมาหาฉันทุกครั้งที่ว่างจากตรวจงานที่โรงงานหรือเข้าประชุมที่กรุงเทพฯ

ความอบอุ่น เซ็กส์ที่เข้ากันได้ดีจนน่ากลัว และการตามใจแบบกวน ๆ ของเขา ค่อย ๆ พังกำแพงที่ฉันตั้งไว้ทีละนิด... และมันเริ่มส่งผลกับสิ่งที่ฉันมั่นใจที่สุดในชีวิต

นั่นคือสมาธิในการทำงาน ปกติฉันเป็นเลขาฯ ที่ละเอียดมาก ไม่เคยมีอะไรหลุดตาไปได้ แต่ช่วงหลังมานี้ ฉันเริ่มรวน ในหัวชอบเผลอนึกถึงแชตกวนประสาท หรือไม่ก็รอยจูบที่เขาชอบทิ้งไว้แถวคอกับหน้าอก

"คุณเคท!"

เสียงตบโต๊ะดังลั่น พร้อมเสียงตวาดของภัทรดึงฉันให้หลุดจากความคิด

"เอกสารวาระการประชุมของมิสเตอร์พอลทำไมยังมีจุดผิด? แล้วนัดคุณสมพงษ์วันที่ยี่สิบแปด ทำไมเวลาถึงชนกับประชุมฝ่ายผลิต?!"

ภัทรโยนแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานอย่างหงุดหงิด สายตาดุคู่นั้นจ้องฉันเขม็ง เหมือนรอจังหวะที่ฉันพลาดมานานเพื่อจะเหยียบซ้ำ

"อาทิตย์หน้าต้องกลับกรุงเทพฯ แล้วนะเคท... ทำงานให้มันคุ้มเงินเดือนกับตำแหน่งหน่อย อย่าให้ผมคิดว่าการที่คุณไปหมกมุ่นกับเรื่องไร้สาระ มันทำให้สมองคุณทึบลง!"

ฉันยืนนิ่ง หลังตรง ไม่ได้หลบตา

แต่ในใจรู้สึกชาด้วยความหงุดหงิดตัวเอง ตลอดสี่ปี ฉันไม่เคยเปิดช่องให้ภัทรเอาเรื่องงานมาด่าฉันได้เลยสักครั้ง แต่วันนี้ฉันพลาดจริง และมันเกิดขึ้นเพราะฉันปล่อยให้ใจลอยไปคิดถึงเด็กคนนั้น

ฉันเดินไปหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดู พยายามทำเสียงให้นิ่งที่สุด

"เคทลงคิวชนกันเองค่ะ... อีกยี่สิบนาทีเคทจะแก้นัดใหม่แล้วส่งเข้าเมลบอส รวมถึงแก้วาระการประชุมของมิสเตอร์พอลให้เรียบร้อย"

ฉันมองหน้าภัทรตรง ๆ ไม่ได้มีความกลัวเลยสักนิด

"ข้อผิดพลาดครั้งนี้เคททำพลาดเอง เคทยอมรับค่ะ... แต่เรื่องงานของเคท ไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว บอสไม่ต้องเอามาปนกัน"

พูดจบฉันก็หันหลังเดินกลับออกมาที่โต๊ะทำงานทันที

ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ หลับตาแน่น ถอนหายใจออกมาอย่างหัวเสีย

...บ้าเอ๊ย

ฉันเอามือกดขมับ ความเหนื่อยจากงานไม่ได้ทำให้ฉันเสียหลักขนาดนี้ แต่เป็นเพราะฉันกำลังปล่อยให้ความรู้สึกที่มีต่อปราณเข้ามาคุมตัวเองมากเกินไปต่างหาก และถ้าฉันยังดึงสติตัวเองกลับมาไม่ได้ ฉันนี่แหละที่จะพังเอง

สนามบินสุวรรณภูมิคนเยอะและวุ่นวาย ต่างจากความเงียบที่เชียงใหม่ลิบลับ บรรยากาศรอบตัวดึงฉันกลับเข้าสู่โลกความเป็นจริงที่เต็มไปด้วยความกดดันทันที

ฉันลากกระเป๋าเดินทางออกมาถึงจุดนัดพบ รถสปอร์ตคันเดิมจอดรออยู่แล้ว ปราณในเสื้อยืดสีดำลงมาจากฝั่งคนขับ 

"หน้าบูดเป็นตูดเลยนะพี่..."

เขาทักกวน ๆ เหมือนเดิม ก่อนจะดึงกระเป๋าเดินทางจากมือฉันไปยกขึ้นท้ายรถ แล้วเปิดประตูฝั่งข้างคนขับรอไว้

"เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว อย่าเพิ่งกวน" ฉันบ่นแล้วขึ้นไปนั่งบนรถ

พอนั่งในรถ บรรยากาศก็เงียบลงทันที กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ฉันเอนหลังพิงเบาะ หลับตาพักสายตา

รถวิ่งออกมาได้ไม่นาน เขาก็พูดขึ้นมา

"พี่เคท..."

"หือ?"

"อาทิตย์หน้าผมต้องบินกลับเมกาว่ะ... มีเรื่องด่วนต้องไปเคลียร์"

ประโยคเดียว ทำเอาใจฉันหายวูบไปเฉย ๆ เหมือนก้าวตกบันได

ภาพตอนอยู่เชียงใหม่ ทั้งเสียงหัวเราะ รอยจูบ ความเอาใจใส่ที่เขาให้ตลอดหนึ่งเดือน มันผุดขึ้นมาซ้อนกับคำพูดของภัทรที่เคยเตือนไว้ในหัวทันที

'เดี๋ยวมันเบื่อ มันก็บินกลับแอลเอ'

ฉันรู้สึกชาไปทั้งตัว ความคิดสั่งให้ฉันดึงสติตัดอารมณ์ออกเดี๋ยวนั้น ฉันไม่ลืมตา ไม่หันไปมองเขา มือเอื้อมไปปรับเบาะเอนลงอีกนิด แกล้งทำเป็นง่วงเต็มทน

"อืม... ไปสิ งานสำคัญก็ต้องไป"

ฉันตอบเสียงนิ่ง นิ่งจนตัวเองยังแปลกใจ

"ไปนานแค่ไหนล่ะ?"

"ยังไม่แน่ใจว่ะ อาจจะสองอาทิตย์ หรือเป็นเดือน ต้องดูงานก่อน"

"โอเค..." ฉันตัดบทสั้น ๆ 

"ถึงคอนโดแล้วปลุกด้วยนะ เพลียมาก"

ฉันหลับตาแน่น หันหน้าเข้าหาเบาะ หลบสายตาที่รู้ว่าเขากำลังมองมา

ข้างในใจมันเจ็บแปลบจนอึดอัด แต่อีโก้ของคนที่เกลียดความพ่ายแพ้กำลังเตือนสติในหัว

‘ดีแล้วเคท... ดีแล้ว’

เขาไม่อยู่ก็ดี ฉันจะได้เคลียร์สมอง ดึงตัวเองออกจากความหลงบ้า ๆ นี้สักที กลับไปเป็นเลขาฯ ที่คุมเกมได้ทุกอย่างเหมือนเดิม

แต่ยิ่งพยายามบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร กลับยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเหมือนจะทนไม่ไหวอยู่ตรงนั้น