ตอนที่ 23 ไม่โสดแล้ว

"อื้อ... แรงอีกนิด... อ๊า ใช่เลย..."

"ดี... ดีมากเลย... โอ๊ย..."

ฉันเผลอร้องครางออกมาอย่างสบายตัว ห้องเงียบจนได้ยินเสียงชัดเจน แสงไฟสลัวพอมองเห็นแค่เงามัว ๆ ของหมอนวดที่กำลังทิ้งน้ำหนักตัวกดลงมา

กร๊อบ... กร๊อบ...

เสียงดัดกระดูกดังลั่น ช่วยคลายเส้นที่ตึงไปทั้งตัว

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ไฟในห้องเปิดสว่างขึ้น ฉันนอนคว่ำหน้าอยู่บนเบาะ ถอนหายใจยาวอย่างโล่งตัว

"เป็นไงครับพี่... สบายตัวไหม?"

"อื้อ ขอบใจมากนะที่พามา... โคตรดีเลย"

ฉันดันตัวลุกขึ้น นวดคอตัวเองเบา ๆ ความเครียดจากเรื่องบอสที่สะสมมาทั้งอาทิตย์แทบจะหายหมด เพราะการนวดสปาดี ๆ ที่เขาแอบจองไว้ให้

"พี่เคท เมื่อกี้ตอนนั่งรอ พนักงานแนะนำร้านอาหารญี่ปุ่นซอยถัดไปตรงหัวมุม บอกว่าราเมนเด็ดมาก ไปลองกันไหมครับ"

"ได้ดิ... วันนี้พี่ตามใจนายวันนึงเลย"

ลมหนาวที่เชียงใหม่พัดโดนหน้า แต่ในใจฉันกลับรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก

ตลอดสี่ปีที่ทำงานกับภัทร ฉันต้องเป็นคุณเคทที่เพอร์เฟกต์ทุกเรื่อง คอยดูสีหน้าและรองรับอารมณ์บ้าอำนาจของเจ้านายตลอดเวลา แต่พออยู่กับเด็กนี่... ฉันแทบไม่ต้องมานั่งกังวลอะไรทั้งนั้น

ฉันจะเป็นอีเคทที่ปากหมา เอาแต่ใจ หรือประสาทแดกแค่ไหน ปราณก็ไม่เคยกลัว ไม่เคยพยายามกดให้ฉันต้องยอมเหมือนที่ภัทรทำ เต็มที่ก็แค่หัวเราะกวนตีน ยักคิ้ว แล้วดึงฉันเข้าไปกอดแน่น ๆ จนดิ้นไม่หลุด

ความโสดที่เคยหวงนักหวงหนา... สรุปคือโดนเด็กนี่รวบหัวรวบหางยึดไปเฉยเลย น่าหงุดหงิดจริง ๆ... แต่ดันปฏิเสธไม่ได้เต็มปากว่ารู้สึกดี

ฉันหยุดเดินตรงหน้าร้านราเมนตรงหัวมุมถนน มองผ่านกระจกเข้าไปเห็นแผ่นหลังคุ้นตา ชายเสื้อเชิ้ตพับแขนที่นั่งอยู่โต๊ะเดี่ยวด้านในสุดทำให้ฉันต้องเพ่งมองอีกรอบ

"ปราณ ดูนั่นดิ โต๊ะในสุดใช่บอสพี่ป่ะ?"

ฉันสะกิดแขนปราณแล้วพยักหน้าให้ดู ปราณหยุดเดิน มองตาม สีหน้ากวน ๆ เปลี่ยนเป็นนิ่งสนิททันที

"พี่ภัทรจริงด้วย..." ปราณหัวเราะในคอ เลิกคิ้ว 

"มานั่งกินราเมนข้างทางเนี่ยนะ? ปกติเห็นแดกแต่อาหารหรูในโรงแรม"

คนอย่างภัทร ตลอดสี่ปีที่ฉันเป็นเลขาฯ ร้านระดับนี้ไม่มีทางอยู่ในสายตาเขาแน่ ๆ แต่ที่แปลกกว่าร้านคือสายตาเขา... ภัทรไม่ได้สนใจชามราเมนตรงหน้าเลย เขากำลังมองไปที่เคาน์เตอร์ด้านใน

เรื่องที่เขาแอบมีเด็กหรือมีมุมลับอะไร ฉันไม่สนหรอก และถึงเมื่อคืนปราณจะเพิ่งรับสายเขาไปจนหน้าหงาย แต่ฉันก็ไม่อยากเข้าไปคุยให้เสียอารมณ์

"ไปเหอะปราณ" ฉันดึงแขนเสื้อเขา 

"ขี้เกียจเห็นหน้าบอส เสียเวลาพักผ่อน"

ปราณยังไม่ละสายตาทันที เขามองตามสายตาภัทรไปหยุดอยู่ที่พนักงานเสิร์ฟผู้หญิงน่ารักคนหนึ่งที่กำลังยกชามอาหาร

ปราณยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเย็นชาจนฉันรู้สึกได้

"นึกว่ามีอะไรดี ที่แท้ก็..."

เขาพึมพำคนเดียว ก่อนจะหันมามองฉัน แล้วจับมือฉันไว้แน่น สีหน้ากลับมากวนเหมือนเดิม

"ครับ ไปกันเถอะ... เราไปหาอย่างอื่นกินกันดีกว่า"

เขาจูงมือฉันเดินออกจากหน้าร้าน แต่จังหวะเดินกับแรงบีบมือที่แน่นผิดปกติ บอกชัดเจนว่าเด็กแสบข้างตัวฉัน... จับพิรุธพี่เขยตัวเองได้แล้ว

เราย้ายมาร้านอาหารเหนือร้านลับนอกเมือง บรรยากาศเงียบกว่าเดิมเยอะ อาหารตรงหน้าเกลี้ยงแทบทุกจาน เพราะทั้งฉันทั้งเด็กตรงหน้าใช้พลังงานไปเยอะมากตั้งแต่บ่าย

ฉันเคี้ยวไส้อั่วชิ้นสุดท้ายแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม พอเงยหน้าขึ้นมา ก็เจอสายตาของปราณที่กำลังนั่งกอดอก เท้าคางมองฉันอยู่ก่อนแล้ว

สายตามันดูขำ ๆ ปนอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมา

"มองอะไร?" ฉันเลิกคิ้วถาม ปรับเสียงให้นิ่ง

"มองพี่เคทคนเก่ง..." ปราณยิ้มมุมปาก กวนประสาทเหมือนเดิม 

"...หมดสภาพจนกินไม่ห่วงสวยเลยนะวันนี้"

"ปากดีนะมึง" ฉันเบะปากใส่ วางช้อนลงบนจาน 

"ใครใช้ให้พาไปทรมานเส้นขนาดนั้นล่ะ ตัวจะหักอยู่แล้ว"

"ก็เห็นร้องลั่นห้องนวด นึกว่าชอบ"

คำพูดหน้าตายของมันทำเอาฉันแทบสำลักน้ำ ฉันตวัดตามองดุใส่ทันที แต่ปราณไม่สะท้านสักนิด เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ขึ้น สายตากวน ๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา

"แต่แบบนี้ก็ดีนะ..."

"อะไรดี?"

"หน้าพี่ตอนอยู่กับผมเนี่ย..." ปราณเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ จ้องตาฉันนิ่ง 

"...ไม่ต้องมานั่งเกร็งหลังตรง ไม่ต้องคอยปั้นหน้ายิ้มเป็นเลขาฯ ดีเด่น ดูเป็นตัวเองขึ้นเยอะ"

ใจฉันกระตุกไปนิดนึง มันพูดแทงใจดำจนฉันต้องแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน

"อย่ามารู้ดีไปหน่อยเลยปราณ... พี่ก็แค่เหนื่อย ไม่อยากเปลืองแรงมานั่งเก๊กใส่นายต่างหาก" 

ฉันหยิบทิชชู่มาเช็ดปาก พยายามคุมเสียงให้นิ่ง 

"อีกอย่าง... อย่าคิดว่าได้เป็นแฟนแล้วจะมารู้ทันพี่ทุกเรื่องนะ เป็นได้ ก็เลิกได้เหมือนกัน"