ตอนที่ 25 แกล้งให้คลั่ง NC

พอประตูปิดลง ปราณก็พุ่งเข้ามากอดเอวฉันไว้แน่นแล้วดึงตัวฉันเข้าไปแนบกับเขา ได้กลิ่นเหงื่อจาง ๆ ปนกลิ่นน้ำหอม ลมหายใจร้อน ๆ ก้มลงมาซุกคอฉันทันที

ฉันไม่ได้ผลักออก ยืนนิ่งปล่อยให้เขาซุกสูดกลิ่นตัวฉันอยู่แป๊บหนึ่งจนเขาเริ่มได้ใจ

จังหวะที่เขาเริ่มคลายกอด ฉันก็พลิกตัวกลับ เอามือดันอกแล้วผลักเขาสุดแรง

ปราณไม่ทันตั้งตัว เซถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตรงมุมห้อง

เขาเลิกคิ้วมองฉัน สายตาดูแปลกใจปนขำ

"เล่นอะไรของพี่อีกเนี่ย?"

ฉันไม่ตอบ แต่เดินไปหยิบผ้าฝ้ายผืนหนาที่พับไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง เดินกลับมายืนตรงหน้าเขาแล้วยิ้มมุมปาก

"เอามือไปไขว้หลัง" ฉันสั่งเสียงนิ่ง

"พี่เคท..." ปราณหัวเราะในคอ สายตาเริ่มกวนประสาท เขารู้ว่าตัวเองแรงเยอะกว่า แต่ความมั่นหน้าทำให้เขายอมทำตาม 

"อย่าบอกนะว่าจะมัดผม? คิดว่าผ้าแค่นี้จะเอาผมอยู่เหรอ"

"ก็ลองดูดิ... หรือว่ากลัว?"

คำท้าของฉันได้ผลกับความมั่นหน้าของเขาเสมอ ปราณยอมเอาแขนสองข้างไขว้ไปหลังเก้าอี้ ปล่อยให้ฉันเอาผ้าพันรอบข้อมือ ดึงจนตึงแล้วมัดเงื่อนตายให้แน่น

"พี่ไม่ทำให้นายเจ็บหรอก..." ฉันยื่นหน้าไปกระซิบชิดปาก สบตาคนที่กำลังมองฉันตาไม่กะพริบ 

"...แต่พี่จะทำให้นายคลั่งตายคาเก้าอี้นี่แหละ"

ฉันถอยออกมายืนตรง ปลดกระดุมกางเกงยีนส์ขาสั้น รูดซิปลงช้า ๆ แล้วทิ้งมันลงไปกองที่ข้อเท้า ก่อนจะก้าวขาออกมา เหลือแค่กางเกงในลูกไม้สีดำตัวเดียว

ปราณกลืนน้ำลาย มองต่ำลงมาที่ช่วงล่างของฉันทันที

ฉันไม่ปล่อยให้เขามองนาน ก้มลงเกี่ยวขอบกางเกงใน ค่อย ๆ ดึงรูดลงมาตามขา พอหลุดจากปลายเท้า ฉันก็ขยำกางเกงในตัวนั้นไว้ในมือ ก้าวเข้าไปใกล้แล้วยัดมันเข้าไปในปากเขาทันที

"อื้อ! อึก..."

ปราณตาโต หายใจติดขัดขึ้นมาทันทีที่โดนยัดกางเกงในใส่ปาก เขากัดฟันแน่น ข้อมือข้างหลังเริ่มออกแรงดึงผ้าที่มัดไว้

"ห้ามคราง ห้ามบ่น... มึงขู่กูไว้เยอะแล้วบนรถ คราวนี้หุบปากแล้วดูอย่างเดียว"

ฉันยิ้มมุมปากอย่างสะใจ เอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด แหวกเสื้อออกให้เห็นบราลูกไม้ซีทรูสีดำที่แทบจะเก็บหน้าอกฉันไว้ไม่อยู่

ปราณเริ่มหายใจหอบ ลมหายใจร้อน ๆ รดผ้าในปากจนเปียก สายตาเขามองหน้าอกฉันไม่วางตา ขาเขาเกร็งแน่น ตรงเป้ากางเกงยีนส์ตุงขึ้นมาจนเห็นเป็นรูปชัดเจน

ฉันเอื้อมมือไปข้างหลัง ปลดตะขอบราออก

พรึ่บ...

หน้าอกฉันหลุดพ้นจากบราทันที ฉันถอดเสื้อเชิ้ตกับบราโยนทิ้งไปข้างหลัง เดินไปที่เตียง นั่งพิงหัวเตียงแล้วแยกขาออก

"อื้อออ!" ปราณส่งเสียงในคอ เก้าอี้สั่นเมื่อเขาเริ่มดิ้นสุดแรง

ฉันมองเขานิ่ง ๆ แกล้งยกมือขึ้นมาบีบหน้าอกตัวเอง ปลายนิ้วสะกิดวนตรงยอดอก ส่วนมืออีกข้างเลื่อนลงไปแตะตรงนั้นที่เริ่มแฉะ สอดนิ้วเข้าไปข้างใน

"อ๊า... ปราณ..." ฉันแกล้งครางชื่อเขา หลับตาแอ่นสะโพกขึ้นรับนิ้วตัวเอง

ภาพตรงหน้าทำเอาปราณหมดความอดทน เขากัดฟันแน่น บิดข้อมือสุดแรง แขนเกร็งจนขึ้นเส้นเลือด เขาออกแรงกระชากข้อมือซ้ำ ๆ จนผ้าที่มัดไว้เริ่มคลายและหลุดออกในที่สุด

ตึง!

เก้าอี้ล้มกระแทกพื้น ปราณลุกพรวดขึ้นมา ดึงกางเกงในออกจากปากแล้วเหวี่ยงทิ้งลงพื้น สายตามองตรงมาที่ฉันบนเตียงแบบจะเอาเรื่อง

"พี่แม่ง... โคตรน่าโดนเลยว่ะ"

เสียงเขาแหบต่ำ เขารีบปลดเข็มขัด ถอดกางเกงตัวเองทิ้งอย่างเร็ว ของเขาแข็งจนดันตัวออกมาเต็มที่

ฉันหยุดมือ ชะงักไปนิดหนึ่งกับท่าทางเอาจริงของเขา แต่ก็ยังเชิดหน้ายิ้มท้าทาย

"ก็เข้ามาดิ... ใครห้ามล่ะ"

ปราณก้าวขึ้นเตียงทันที กดตัวฉันลงกับที่นอน

"คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้นอนเลยพี่เคท!"

หลังจากนั้นเราก็เอากันไม่หยุด ไล่ตั้งแต่บนเตียง บนโต๊ะ โซฟา ยันประตูกระจกตรงระเบียง สุดท้ายฉันก็นอนหมดสภาพพาดอยู่บนอกเขา หายใจหอบจนแทบไม่มีแรงขยับ ข้างล่างยังระบมไปหมด

มือปราณลูบหลังฉันขึ้นลงช้า ๆ ลูบไปเรื่อย ๆ จนฉันเริ่มหายเหนื่อย

"ไหนบอก... จะทำให้ผมคลั่งตายคาเก้าอี้ไง" เสียงเขาแหบต่ำ ลมหายใจร้อนเป่ารดหัวฉัน

ฉันซุกหน้ากับคอเขา ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับ

"ไอ้เด็กเวร... คนจะตายคือกูนี่"

ปราณหัวเราะในคอ แขนรวบเอวฉันแน่นขึ้น

"คราวหลังก็อย่ายั่วแบบนี้ดิ" เขาพูดเสียงเบาลง ก้มลงจูบขมับที่เปียกเหงื่อของฉันค้างไว้ 

"เจ็บมากปะ?"

คำถามเป็นห่วงทำเอาฉันชะงักไปนิด ฉันมองคางเขาที่มีเหงื่อเกาะเต็มไปหมด

"เจ็บสิ... ถามโง่ ๆ"

"สมน้ำหน้า" เขาบ่น แต่กลับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ถึงไหล่ 

"นอนนิ่ง ๆ ไปเลย พรุ่งนี้ไม่ต้องรีบตื่น เดี๋ยวผมลงไปหาอะไรให้กิน"

"สั่งเก่งจังนะ..."

"เออ ก็นอนไปเหอะน่า..."

ฉันค่อยๆ หลับตาลง แต่โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นมา ปราณขมวดคิ้ว แต่ยังนอนกอดฉันเฉย

"ไปรับดิ รำคาญ" ฉันดันอกเขาออกแล้วพลิกตัวนอนหงาย

เขาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ลุกไปหยิบมือถือ หน้าเปลี่ยนทันทีที่เห็นชื่อก่อนจะกดรับสาย

"ครับ... อืม..."

เขาเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง แล้วเดินเลี่ยงออกไปคุยตรงระเบียง ปิดประตูกระจกตามหลัง เสียงคุยเบาจนฟังไม่ได้ยิน แต่ท่าทางตึงเครียดของเขาทำให้รู้เลยว่าใครโทรมา