ตอนที่ 31 กลับมาทำไม(ต่อ)

"พอเถอะปราณ..." ฉันตัดบทหน้านิ่ง 

"ที่ผ่านมาที่บอกว่าคบกัน... ลึก ๆ นายก็รู้ว่ามันแค่เซ็กส์แก้เหงา ไม่ใช่ความรักด้วยซ้ำ"

ฉันยิ้มเยาะตัวเอง นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

"แค่ความอยากเอาชนะ แค่หลง หรือไม่ก็แค่ถูกใจเรื่องบนเตียงเท่านั้นแหละ... ตอนนี้นายเล่นพอแล้วก็กลับบ้านไปเถอะ พี่จะทำงาน"

ฉันหยุดพูด สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดอารมณ์ พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น

"การที่นายเข้ามาในชีวิตพี่... ตอนแรกพี่คิดว่ามันคือกำไร เหมือนได้โชคสองชั้นที่ไม่ต้องลงทุนอะไร... แต่รู้ไหมตอนนี้พี่รู้สึกยังไง?"

ฉันมองหน้าเขาตรง ๆ ไม่หลบตา

"มันกลายเป็นหนี้เสียก้อนใหญ่ไปแล้วปราณ... การที่พี่ต้องมานั่งรอแชตที่นายไม่เคยส่งมา การที่พี่คิดถึงนายจนเสียงาน มันทำให้พี่คุมตัวเองไม่ได้เลย"

ฉันลุกขึ้นยืน ขาแทบไม่มีแรงก้าว

"ความสัมพันธ์บ้านี่มันกำลังทำให้ชีวิตพี่พัง... พี่ไม่เหลืออะไรให้เสียแล้ว"

ฉันเกลียดตัวเองในตอนนี้ที่สุด... เกลียดที่ปล่อยให้ผู้ชายคนนี้เข้ามาทำให้ชีวิตที่อุตส่าห์จัดระบบไว้ดี ๆ พังไม่เป็นท่า

"พอเถอะปราณ... พี่ไม่เอาแล้ว" ฉันตัดบทแล้วหันหลังให้

"ออกไปเหอะ กลับไปอยู่ในที่ของนาย แล้วปล่อยให้พี่กลับไปใช้ชีวิตคนเดียวแบบเดิมเถอะ"

ฉันยืนหันหลังให้เขา นิ่งอยู่อย่างนั้น รอฟังเสียงเดินออกจากห้อง แต่สิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเสียงฝีเท้าที่เดินตรงเข้ามาหาอย่างเร็ว

ยังไม่ทันได้หันไปมอง สองแขนเขาก็กอดรัดเอวฉันจากข้างหลัง ดึงฉันเซเข้าไปชนอกเขาเต็มแรง แรงกอดที่แน่นจนเจ็บทำให้ฉันเริ่มดิ้น

"ปล่อย! ปราณ... บอกให้ปล่อยไง!"

ฉันทุบแขน ศอกใส่เอวเขาไม่ยั้ง แต่เขากลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด ยิ่งกอดฉันแน่นขึ้นแล้วซุกหน้าลงกับซอกคอฉัน ลมหายใจร้อน ๆ ที่รดผิวทำให้ฉันเผลอขนลุกไปทั้งตัว

"ไม่ปล่อย" เสียงเขาแหบสั่น แต่ชัดเจนอยู่ข้างหู 

"พี่จะไล่ยังไง ผมก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น"

"นายมันเห็นแก่ตัว!"

ความอึดอัดทั้งหมดที่เก็บไว้เป็นเดือนระเบิดออกมา ฉันหันกลับมาประจันหน้ากับเขา สองมือผลักอกเขาเต็มแรง แต่มันกลับขยับตัวเขาไม่ได้เลย น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้มาตลอดเริ่มไหลออกมาจนตาเบลอไปหมด

"รู้ไหมว่าการที่พี่ต้องมารอข้อความจากนาย... มันทำให้พี่แทบเป็นบ้าขนาดไหน! พี่ต้องก้มหัวให้พี่สาวนาย ต้องทนให้ผัวมันจิกใช้ แล้วนายหายหัวไปไหนมาวะปราณ!" ฉันตะคอกใส่หน้าเขา เสียงสั่นจนคุมไม่อยู่ 

"ไอ้ความรู้สึกบ้านี่... มันกำลังพังชีวิตพี่!"

สุดท้ายน้ำตามันไหลออกมาจนได้ เกลียดที่กลั้นความอ่อนแอไว้ไม่ไหว แต่ปราณไม่หลบตา เขาไม่แม้แต่จะแก้ตัวเรื่องที่หายไป

สายตาที่เคยมั่นใจและอวดดีคู่นั้นตอนนี้กลับแดงก่ำ ก่อนจะยกมือขึ้นมาแตะแก้มฉันเบาๆ นิ้วโป้งของเขาปาดน้ำตาให้จนใจฉันวูบ

"ผมรู้... ผมผิดเอง"

เสียงเขาแหบ เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินน้ำเสียงยอมแพ้แบบหมดรูปจากเด็กอย่างเขา

"ที่ผมบินไปเคลียร์เรื่องที่บ้าน ที่ต้องวิ่งวุ่นเรื่องเปิดบริษัทของตัวเองจนแทบไม่ได้นอน ก็เพราะไม่อยากให้พี่ต้องไปทำงานให้ใครอีกไงวะพี่เคท"

เขาโน้มหน้าลงมาเอาหน้าผากแตะกับหน้าผากฉัน สบตากันใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจเขาถี่และร้อนจัด

"พี่จะด่าว่าผมเป็นตัวปัญหา หรือด่าว่าผมทำชีวิตพี่พังก็ได้... แต่อย่าผลักผมออกไปเลยนะ"

มือที่จับแก้มฉันเลื่อนลงมากุมมือฉันไว้แน่น 

"ถ้าชีวิตที่พี่พยายามคุมมันไว้คนเดียวมันเหนื่อยขนาดนั้น... ก็ปล่อยมันเถอะ แล้วมาอยู่กับผม ผมจะดูแลพี่เอง"

คำพูดห้วนๆ ที่ไม่มีคำหวานประดิดประดอย แต่จริงใจสุดๆ ของผู้ชายตรงหน้า พังกำแพงในใจฉันจนหมด ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว และไม่ได้คิดจะผลักเขาออกอีก ฉันคว้าคอเสื้อยืดเขาไว้แน่นแล้วซบหน้าลงกับอกเขา ปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมาต่อหน้าคนที่ฉันพยายามปฏิเสธมาตลอด

เช้าวันต่อมา บรรยากาศในออฟฟิศตึงเครียดตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าตึก

วันนี้คือวันปิดดีลโปรเจกต์ขยายโรงงาน เป็นนัดเซ็นสัญญากับตัวแทนกองทุนจากอเมริกา ภัทรเดินเข้ามาด้วยท่าทางร้อนรน แต่ก็พยายามคุมท่าทีให้ดูนิ่งที่สุด

"บอสคะ มิสเตอร์แอนเดอร์สันเข้าห้องประชุมแล้วค่ะ เอกสารเคทเตรียมไว้ให้ครบทุกชุดแล้ว"

"ดี... วันนี้ห้ามพลาดเด็ดขาดนะเคท ดีลนี้ชี้ชะตาผมเลย"

เขาจัดเสื้อสูท สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะผลักประตูห้องประชุมใหญ่เข้าไป

ฉันเดินตามหลังเขาเข้าไป แต่แล้วก็ต้องชะงัก ลมหายใจสะดุด ตรงหัวโต๊ะประชุม มีผู้ชายสองคนนั่งอยู่ คนหนึ่คือนักธุรกิจต่างชาติวัยกลางคนแต่งตัวดูดี... แต่อีกคนที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ตัวใหญ่สุด คือคนที่ฉันเพิ่งกอดและร้องไห้ใส่เมื่อคืน

ปราณ...

เขาใส่สูทสีเทาเข้มคัตติ้งเนี้ยบ เสื้อเชิ้ตขาวปลดกระดุมบน ผมที่เคยปล่อยเซอร์ถูกเซตเปิดหน้าจนดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่สิ่งที่ทำให้ฉันอึ้งที่สุด ไม่ใช่เรื่องที่เขาดูดีขึ้นผิดตา... มันคือสายตานิ่งสนิทแบบคนที่รู้ตัวว่าคุมเกมได้ทั้งหมดต่างหาก

ภัทรชะงักไปทันที รอยยิ้มที่ตั้งใจปั้นมาทักทายแข็งค้างไปต่อไม่ได้

"ปราณ? นาย... มานั่งทำอะไรตรงนั้น?"

เสียงของภัทรต่ำลง ชัดเจนว่ากำลังสับสนและเริ่มไม่พอใจ เขากวาดตามองสูทของน้องเมียแล้วพยายามวางท่าข่ม

"นี่มันประชุมบอร์ดเรื่องเงินทุน ออกไปรอข้างนอกก่อน ถ้าปูเป้รู้ว่านายเข้ามายุ่งเรื่องงาน—"