บทที่ 2 ชีวิตหลังแต่งงาน

หลังจากแต่งงานกันในช่วงแรกลี่หลินมีความสุขมาก เธอกับพี่เฟยหรงนอนกอดกันอยู่บนเตียงในตอนเช้าหลังจากตื่นนอนมาพร้อม ๆ กัน และเวลาเข้านอนเธอก็ซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นของพี่เฟยหรงที่บัดนี้กลายมาเป็นสามีอย่างถูกต้องของเธอแล้ว  

หลังพวกเขาแต่งงานได้ไม่กี่วัน   ลุงเฉินก็เดินทางออกท่องเที่ยวไปตามที่ต่าง ๆ เพราะต้องการไปเยี่ยมญาติมิตรเก่า ๆ ที่อยู่ต่างเมือง  เพราะตอนนี้เขาเกษียณจากงานแล้ว  ยังเดินเหินได้คล่องแคล่วจึงได้อยากจะไปเยี่ยมญาติมิตรที่อยู่ตามเมืองต่าง ๆ ทั้งในเมืองจีนและที่เมืองไทยบ้าง  พี่เฟยหรงก็ไม่ได้ว่าอะไร  ดังนั้นลุงเฉินจึงได้ปิดบ้านของเขาทิ้งเอาไว้  และฝากให้คนข้างบ้านช่วยดูแลเพราะเขาจะเดินทางไปหลายแห่งยังไม่มีกำหนดว่าจะกลับเมื่อใด  

พอลุงเฉินจากไปแล้ว  เพียงไม่นานพี่เฟยหรงก็จากไปบ้าง  เพราะเขาต้องออกเดินทางไปทำงานต่างเมืองตามสาขาของบริษัทรวมถึงต่างประเทศอีกด้วย  ทำให้ติดต่อกันได้บ้างไม่ได้บ้าง  แต่เขาก็ส่งเงินมาให้ใช้ทุก ๆ เดือน  

ลี่หลินเหงามากหลังจากทั้งสามีและพ่อสามีพากันออกเดินทางไปหมด  เธออยู่เพียงลำพังอย่างเงียบเหงา จะมีออกไปนอกบ้านบ้างก็ไปซื้อหาข้าวของ และพูดคุยสนทนากับเพื่อนบ้านใกล้ ๆ บ้าง  แต่ที่หมู่บ้านที่เธออยู่นี้เป็นหมู่บ้านเล็ก พวกหนุ่มสาวพากันจากไปทำงานที่ในเมืองกันหมดแล้ว

เหลือเพียงคนสูงอายุอยู่เฝ้าบ้านเพียงเท่านั้น   ทำให้ลี่หลินเองไม่ได้สนิทสนมกับพวกเขานัก  พูดคุยกันก็แค่เพียงสั้น ๆ ตามมารยาทเมื่อพบหน้ากันเท่านั้น  ทำให้ลี่หลินนั้นต้องอยู่ตามลำพังอย่างเงียบเหงาภายในบ้านเป็นส่วนใหญ่  

ส่วนสามีที่เพิ่งจะแต่งงานกันก็มีโทรศัทพ์มาบ้างเป็นบางครั้ง   แต่ส่วนมากแล้วเขาก็ไม่ค่อยจะมีเวลา  ลี่หลินนั้นเป็นเพียงสาวน้อยวัยสิบแปดย่อมรู้สึกหงอยเหงาและว้าเหว่เมื่อตอนนี้เหลืออยู่เพียงคนเดียว

ทุก ๆ วันเธอเฝ้าแต่รอคอยว่าเมื่อไหร่สามีจะกลับมา  แต่เขาก็หายไปทีละหลายเดือน  จึงจะกลับมาเยี่ยมเธอแล้วอยู่ค้างเพียงสองสามวัน  แล้วก็รีบร้อนไปอีก  เหมือนกับงานของเขานั้นยุ่งมาก  แรกลี่หลินก็อดทน  

ต่อมาหลัง ๆ  เธอเริ่มรู้สึกว่าตนเองชักจะทนไม่ไหว  อยู่ ๆ เขาหายขาดไปเลยไม่แม้แต่จะโทรมา  แม้เงินทองเขาจะยังส่งมาบ้าง  แต่แค่เงินมันก็ไม่เพียงพอ  เพราะเธอต้องการเขา  ต้องการความอบอุ่นและความใส่ใจของเขาเพราะมันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจและไม่รู้สึกว่าโดดเดี่ยวจนเกินไปนัก 

และฟางเส้นสุดท้ายของลี่หลิน   เริ่มต้นจากที่เธอเดินไปที่ร้านขายของชำประจำหมู่บ้าน  และก็พบเข้ากับร่างสูงสมาร์ทของสามีที่เธอจำได้ดี  เขายืนหันหลังและกำลังพูดคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งด้วยท่าทีสนิทสนมและผู้หญิงคนนี้ใคร ๆ ก็รู้ว่าหล่อนนั้นเป็นผู้หญิงประเภทจับผู้ชายที่หล่อนพอใจเป็นว่าเล่น  

และหล่อนชอบคนที่หน้าตาดีมีฐานะ  หล่อนเป็นแม่หม้ายไม่มีสามีเป็นตัวตน  และชอบหว่านเสน่ห์ผู้ชายอย่างหน้าไม่อายโดยไม่สนใจว่าผู้ชายคนนั้นจะแต่งงานแล้วหรือไม่   จนชาวบ้านนินทากันไปทั่ว  แต่หล่อนก็ไม่ได้สนใจ  

เมื่อเดินไปพบสามียืนคุยกับแม่หม้ายชื่อเสียงฉาวโฉ่คนนั้นอย่างสนิทสนม  แถมยังยืนเสียใกล้กันจนน่าเกลียดและผู้หญิงคนนั้นยังยกมือลูบแก้มเขาอีกด้วย  แค่เพียงเท่านี้ลี่หลินก็รู้สึกว่ามันเจ็บจนพูดอะไรไม่ออก  เธอหันหลังกลับทันที  แล้วเดินดุ่มกลับบ้านโดยที่ไม่คิดจะซื้ออะไรที่ร้านของชำอีกแล้ว

ผ่านไปเกือบชั่วโมง  สามีของลี่หลินก็กลับเข้าบ้านมา ลี่หลินนั่งจ้องมองเขาอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกด้านหน้าบ้าน  “ ลี่เอ๋อ  เป็นอะไรไป  แล้วจ้องหน้าพี่ทำไม  ไม่ดีใจหรือที่สามีของเธอกลับมาแล้ว ” 

เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าลี่หลินเอาแต่จับจ้องมองหน้าเขาแต่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ   

“ มีความสุขมากไหมคะ  อิ่มหนำดีแล้ว  ถึงได้กลับมาบ้าน  ทำไมไม่หายหัวไปทั้งคืนเลยล่ะค่ะ  รีบกลับมาทำไมกัน ”

ลี่หลินเปิดฉากทันที  เพราะภาพบาดตาที่เธอเห็นเมื่อครู่  ทำให้เธอนั้นไม่มั่นใจในตัวเขาว่าลับหลังเธอ  เขาจะมีผู้หญิงคนอื่นอีกสักกี่คน 

ลี่หลินผิดหวังมาก  เธอชักจะไม่แน่ใจว่าสามีนั้นเมื่อยามอยู่ห่างกันเขาจะมีผู้หญิงคนอื่นลับหลังเธอหรือไม่  แต่งงานกับเธอแล้วทิ้งเธอให้แห้งเหี่ยวหัวโตอยู่ที่บ้านนอก นาน ๆ ครั้งจะกลับมาให้เห็นหน้า  แทบจะไม่ค่อยโทรหา  อ้างว่าติดงาน ติดงานหรือติดผู้หญิงอื่นกันแน่  

“  ลี่เอ๋อพูดอะไรกัน  พี่เพิ่งจะกลับมาเหนื่อย ๆ เธอก็พูดจาหาเรื่องอย่างนี้  เป็นผู้ใหญ่บ้างสิ  เธอแต่งงานแล้วนะ  มีผัวแล้วก็เลิกทำตัวงอแงเป็นเด็ก ๆ ได้แล้ว ” 

เขาตอบโต้เธอด้วยอารมณ์ที่เริ่มจะหงุดหงิด  กลับเข้าบ้านมาแทนที่ภรรยาจะเอาอกเอาใจสอบถามความเหน็ดเหนื่อยของเขาบ้าง  เพราะเขาเดินทางมาไกลกว่าจะถึงหมู่บ้านนี้  แต่หล่อนกลับชวนหาเรื่องทะเลาะกันตั้งแต่พบหน้า งี่เง่าสิ้นดี

“ ก็แม่หม้ายคนสวยไงคะ  กินกันอิ่มหนำแล้ว ถึงได้ยอมกลับเข้าบ้านล่ะสิ  มาถึงบ้านแล้ว  แต่ไม่ยอมกลับเข้าบ้าน เร่ไปหาผู้หญิง  นอนกันไปถึงไหนแล้วคะ  หากว่าไม่อยากจะอยู่กับฉันเราก็หย่าขาดกันเถอะ  ฉันเองก็ทนคุณไม่ไหวแล้วเหมือนกัน  

คุณทำเหมือนฉันเป็นตุ๊กตา  แต่งงานด้วยแล้วก็วางทิ้งเอาไว้ที่นี่เพียงคนเดียว  แล้วก็หายหัวไป นาน ๆ จะโผล่หน้ามาเสียทีี   แถมยังแวะไปหาเศษหาเลยกับผู้หญิงอื่นก่อนจะเข้าบ้านอีก  ที่ผ่านมาเวลาคุณไปอยู่ที่อื่นคุณยังกินไม่อิ่มหรือคะ  ถึงได้กล้ากลับมาหาเศษหาเลยกับผู้หญิงใกล้บ้านอย่างนี้  "  

เฟยหรงตะลึงงัน  ลี่หลินบ้าไปแล้วหรือยังไงกัน  หาว่าเขามีผู้หญิงอื่น  และมีอะไรกับแม่หม้ายที่เข้ามาทักทายเขาเพราะเขาแวะซื้อของนิดหน่อยที่ร้านของชำ 

หล่อนเพียงเข้ามาทักทายธรรมดาเท่านั้นไม่ได้สนิทสนมอะไรกัน  เพียงแค่เคยรู้จักกันเพราะเคยเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันเท่านั้น  แล้วนี่ลี่หลินคิดไปถึงไหน ๆ  แล้วมาหาเรื่องทะเลาะกับเขาอย่างไม่มีเหตุผลเลยสักนิด  ไม่น่าหาเรื่องแต่งงานกับเด็กเลย เด็กยังไม่โตก็อย่างนี้   เอาแต่ใจ  ไม่มีเหตุผลเลยสัักนิด  เฟยหรงครุ่นคิดด้วยความหงุดหงิด 

เขาทั้งเหนื่อยทั้งเพลียเพราะเดินทางหลายทอดมากเพราะเพิ่งจะกลับจากต่างประเทศและตรงดิ่งมาที่นี่เลย เดินทางหลายต่อมาก  แต่เมื่อมาถึงบ้านก็พบกับนางยักษ์ตัวเล็ก ๆ ที่มาถึงก็หาเรื่องชวนทะเลาะ  

“ อยากจะหย่าหรือก็ได้  ตอนนี้เธอเอาแต่อารมณ์เป็นใหญ่  ไว้ให้เป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ค่อยมาพูดกัน วันนี้พี่ไม่มีอารมณ์จะพักที่นี่แล้ว  เธอมีเบอร์โทรพี่แล้วนี่  รอให้อารมณ์เย็น ๆ กว่านี้  เป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่านี้ก็โทรหาพี่ก็แล้วกัน  แล้วเราค่อยมาคุยกันด้วยเหตุผลอีกที ”  

เฟยหรงหันมาบอกกับลี่หลินที่ตอนนี้หันหน้าไปทางอื่นไม่ยอมมองหน้าเขาเลย

แล้วเขาก็สะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่ขึ้นบ่าตามเดิน  แล้วก็เดินดุ่มออกจากบ้านไป  ไม่เหลียวกลับมามองลี่หลินที่ตอนนี้ร้องไห้น้ำตาเต็มใบหน้างาม  เธอแน่ใจว่าเขาได้ยินเสียงเธอร้องไห้   แต่เขาก็ไม่หวนกลับมา  เธอได้ยินเสียงรถสตาร์ทที่หน้าบ้านและก็แล่นจากไปทันที

จากเย็นวันนั้นจนถึงยามค่ำคืน ลี่หลินร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือดร้องไห้จนน้ำตาไม่มีจะไหล  ในอกนั้นรวดร้าวไปหมด  เธอจำแผ่นหลังแข็งๆ นั่นได้ดี  เขาเดินดุ่ม ๆ มุ่งหน้าออกไม่ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอสักนิด   

หลังจากวันนั้นลี่หลินเอาแต่นั่งเงียบเหงาซึมเซา  แต่น้ำตานั้นไม่มีจะไหลออกมาอีกแล้ว  ส่วนเสียงโทรศัพท์ไม่เคยดังขึ้นมาอีกเลย  และเมื่อได้อยู่กับตัวเองไปหลายวันผ่านไปจนเวลาผ่านไปเดือนกว่าๆ เธอก็เริ่มคิดตก และตัดสินใจที่จะหย่าขาดกับสามีที่ไม่ได้สนใจใยดีเธอเลยอย่างเขา  มีเขาก็เหมือนไม่มี  สู้เธอเรียนรู้ที่จะยืนด้วยลำแข้งของตัวเองอย่างที่ผ่านมา และเธอแน่ใจว่าเธอจะต้องทำได้ 

หลังจากวันนั้นสองเดือนต่อมาเธอก็ขนข้าวของย้ายมาอยู่ที่มาเก๊า   หลังจากที่เธอขายบ้านหลังนั้นได้  บ้านที่เคยเป็นของพ่อและแม่ของเธอ  แต่ด้วยเหตุที่ว่าเธอไม่มีเงินมากพอที่จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่น  เธอไม่ต้องการจมอยู่กับอดีตและไม่อยากจะหวนคิดถึงอดีตทั้งพ่อและแม่ รวมถึงคนๆ นั้นที่จากไปแล้ว  และไม่อาจจะหวนคืนกลับมาได้อีก