บทที่ 7

หลังกลับมาถึงบ้าน เหลียงซิวหย่วนค่อยๆ ทำแผลให้เจียงอี่ฮว่าอย่างเบามือ ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจและสงสาร

สองสามวันต่อมา เขาไม่ออกไปไหนอีก เอาแต่เฝ้าเธออย่างใกล้ชิดทุกวัน

เจียงอี่ฮว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับความรู้สึกผิดที่เขาแสดงออกมาให้เห็น

เมื่อถึงเวลากลางดึก เธอเคลื่อนรถเข็นเข้ามาในห้องหนังสือ เจอไดอารี่ที่เขาคิดไปเองว่าซ่อนไว้ดีมาก

เมื่อเปิดดู เธอเห็นตัวหนังสือเต็มหน้ากระดาษ เหลียงซิวหย่วนเขียนด่าทอตัวเขาเองว่า “เหลียงซิวหย่วน นายมันเลวจริงๆ” จากนั้นเธอก็ปิดไดอารี่

เธอเพิ่งออกมาจากห้องหนังสือ จู่ๆ ประตูห้องนอนเปิดออก เหลียงซิวหย่วนเสื้อผ้ายับยู่ยี่ วิ่งออกมาโดยที่ไม่ได้ใส่รองเท้าด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นว่าเธอปลอดภัยดี เขาถึงกับถอนหายใจออกมา “ฮว่าฮว่า ดึกขนาดนี้ เธอออกมาทำอะไรคนเดียว?”

เจียงอี่ฮว่าละสายตาจากเขา พูดโกหกหน้าตายว่า “ฉันคอแห้ง เลยมาดื่มน้ำน่ะ”

เหลียงซิวหย่วนรีบวิ่งไปในครัว เทน้ำอุ่นมาให้เธอหนึ่งแก้ว น้ำเสียงยังตกใจไม่หาย

“ต่อไปเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เธอบอกฉันก็ได้ ไม่งั้นถ้าเธอเป็นอะไรไปอีก ฉันคงหัวใจวายตายเข้าสักวัน”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เจียงอี่ฮว่าเงยหน้าขึ้นมาจ้องเขา

“เหลียงซิวหย่วน ช่วงนี้นายมีอะไรจะพูดกับฉันไหม?”

เหลียงซิวหย่วนชะงักเล็กน้อย ส่ายหน้าไปมา “ไม่มี”

จริงๆ แค่เขาพูดความจริงออกมา เจียงอี่ฮว่าจะยอมรับความจริงและปล่อยมือจากเขา

แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ยังไม่ยอมพูดความจริง

เธอหลับตาแล้วหัวเราะเล็กน้อย ปิดบังความผิดหวังที่อยู่ในดวงตา

วันต่อมาเจียงอี่ฮว่าเอาอัลบั้มภาพออกมา ใช้กรรไกรตัดภาพทั้งหมดโดยไม่ลังเลสักนิด

เมื่อเห็นภาพถ่ายที่โดนตัดเป็นชิ้นเล็กๆ บนพื้น เหลียงซิวหย่วนช็อกทันที เขาพูดด้วยน้ำเสียงตกตะลึง “ทำไมถึงเอาภาพมาตัดแบบนี้ล่ะ?”

เจียงอี่ฮว่าขี้เกียจหาข้ออ้าง จึงบอกไปว่าอากาศชื้นทำให้ภาพซีด เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ วันหลังค่อยถ่ายใหม่

เมื่อเห็นว่าเธอพูดออกมาด้วยสีหน้าราบเรียบ จู่ๆ เหลียงซิวหย่วนใจคอไม่ค่อยดี ไม่รู้ว่าควรเชื่อดีไหม

อีกวันเธอเรียกแม่บ้านมาเก็บแก้วคู่ ผ้าพันคอคู่ เสื้อคู่ แล้วก็พวงกุญแจคู่ที่อยู่ในตู้ลงไปทิ้งข้างล่าง

หลังจากเหลียงซิวหย่วนรู้เรื่องนี้ เขาไปถามเธออีกครั้ง เธอโกหกเขาโดยอ้างว่ามันขึ้นรา

ผ่านไปอีกสองสามวัน เธอเอาของขวัญทั้งหมดที่เขาให้ไปบริจาคให้องค์กรการกุศล บอกว่าดีไซน์มันเก่าแล้ว วันหลังค่อยซื้อของใหม่ให้เธอ

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ของที่ถูกเคลียร์ออกไปก็เยอะขึ้นเรื่อยๆ

ข้าวของที่เป็นของเจียงอี่ฮว่าน้อยลงเรื่อยๆ จากของที่กองเต็มห้องเหลืออยู่แค่ไม่กี่ชิ้น จนในที่สุดก็เหลือเพียงความว่างเปล่า

ส่วนเหลียงซิวหย่วนไม่รู้เรื่องนี้เลย

วันครบรอบวันตายของพ่อแม่เจียงอี่ฮว่า เหลียงซิวหย่วนตามไปที่สุสานด้วย

แต่พอได้ยินคำพูดที่เธอพูดหน้าป้ายหลุมศพ จู่ๆ เขารู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา

“พ่อแม่อยู่บนสวรรค์สบายดีไหม? ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน อีกไม่นานเราจะได้เจอกันแล้ว......”

เหลียงซิวหย่วนจำได้ว่าเมื่อก่อนตอนมาไหว้พ่อกับแม่ เธอจะพูดแต่เรื่องในอดีตและบอกว่าคิดถึงพ่อแม่

แต่ตอนนี้เขายิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ ขณะที่กำลังจะถาม จู่ๆ เสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง

“ซิวหย่วน ฮว่าฮว่า บังเอิญจัง”

เมื่อโดนขัดจังหวะ เขาลืมสิ่งที่กำลังจะพูดไปจนหมด หันหน้าไปมองด้วยสายตาประหลาดใจ

เย่เสี่ยวเสี่ยวยืนห่างจากพวกเขาไม่กี่ก้าว สีหน้าดูไม่ค่อยดี เหมือนได้รับบาดเจ็บอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อเห็นเธอยกเท้าซ้ายขึ้นมาเล็กน้อย สีหน้าเหลียงซิวหย่วนดูเป็นห่วงและกังวล

“ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่? บาดเจ็บเหรอ?”

“ฉันแวะมาหาคุณย่า ฝนตกถนนลื่น เมื่อกี้ข้อเท้าแพลงน่ะ”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน่าสงสารของเธอ เหลียงซิวหย่วนเดินเข้าไปประคองเธอทันที

เย่เสี่ยวเสี่ยวมองเขาด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา “ซิวหย่วน นายช่วยพาฉันไปโรงพยาบาลหน่อยได้ไหม?”

เหลียงซิวหย่วนยิ่งสงสารมากกว่าเดิม เขาตอบตกลงอย่างไม่ลังเล จากนั้นพูดกับเจียงอี่ฮว่าเพียงประโยคเดียว

“ฮว่าฮว่า เธอคุยกับพ่อแม่ไปก่อนนะ ฉันไปโรงพยาบาลแล้วจะรีบกลับมา”

ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งสองคนไม่ถามความเห็นของเจียงอี่ฮว่าสักคำ ทิ้งเธอไว้ที่สุสานคนเดียว