ตอนที่ 5 คนที่เคยแอบมอง

 

          “ไปเอาตุ๊กตาที่ไหนมาเหรอน้องพลอย” ตรัยคุณถามพลอยมนเมื่อเห็นว่าเธอกับเพื่อนเดินกลับมาพร้อมกับตุ๊กตาสี่ตัว

          “พี่พิมพ์ให้มาค่ะ”

          “เขาไม่อยากได้เหรอถึงได้ให้เรามา” ตรัยคุณรู้สึกไม่ดีเลยที่เธอไม่อยากได้ตุ๊กตาที่เขาพยายามปาลูกโป่งจนได้มา

          “เปล่าหรอกค่ะน้าตรัยแต่พลอยชวนพี่พิมพ์คุย พอพี่เขารู้ว่าพลอยจะเอาตุ๊กตาไปบริจาคเขาก็เลยแบ่งให้คนละสองตัวค่ะ น้าตรัยอยากเจอไหมคะพี่เข้ายืนซื้อขนมอยู่เดี๋ยวพลอยพาไป”

          “ทำไมถึงคิดว่าน้าอยากเจอล่ะ”

          “ก็พี่เขาสวยมากน่าจะตรงสเปกน้าตรัยนะคะหุ่นดีผิวขาว ผมยาวเหมาะกับคนหล่ออย่างน้าตรัยที่สุดเลยแล้วน้าตรัยก็ยังไม่เคยเจอพี่พิมพ์สักครั้งเลย” พลอยมนอยู่บ้านตลอดเลยมีโอกาสได้เจอกับพี่สาวข้างบ้างอยู่หลายครั้ง

          “พี่พิมพ์นี่ใช่ลูกลุงเพิ่มไหม”

          “ค่ะ น้าตรัยคงยังไม่เคยเจอใช่ไหมคะ”

          “น้าเคยเจอแล้วเมื่อตอนกลางวัน”

          “แล้วตรงสเปกไหมคะ”

          “จับแลยไหมพลอยข่วย”

          “น้าว่าคนสวยๆ แบบนั้นคงมีแฟนแล้วแน่ๆ”

          “แต่ลุงเพิ่มบอกเองว่าพี่พิมพ์ยังไม่มีแฟน”

          “ลุงเขาอาจจะไม่รู้ก็ได้”

          “ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวพลอยสืบให้เอง ว่าแต่น้าจะไปหาพี่เขาไหมคะเดินเที่ยวด้วยกันน่าจะดี”

          “คืนนี้ดึกแล้วน้าวว่าเรารีบกลับกันดีกว่านะ พรุ่งนี้หนูต้องไปโรงเรียน ผึ้งกับแตงกวาจะกลับพร้อมกันเลยไหมเดี๋ยวน้าไปส่งที่บ้าน” เขายังไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาคือคนที่อยู่ข้างบ้านไม่ใช่คนงานอย่างที่เธอเข้าใจ

          “ขอบคุณค่ะน้าตรัย”

          ตรัยคุณเดินนำเด็กสาวทั้งสามคนมายังรถของเขาระหว่างทางก็คอยมองหาพิมพ์พันดาวกับเพื่อนไปด้วยแต่เพราะคนมาเที่ยวงานกันมากเขาเลยไม่เห็นหญิงสาวกับเพื่อน

          “จริงๆ นะน้าตรัยพลอยได้ยินลุงเพิ่มพูดว่าพี่พิมพ์ยังไม่มีแฟน” พลอยมนบอกน้าชายหลังจากที่ทั้งสองอยู่กันตามลำพังในรถ

          “เราชอบพี่เขาเหรอ”

          “ค่ะ พี่พิมพ์ทั้งสวยทั้งเก่ง ตอนน้าตรัยไม่อยู่พิมพ์ให้พี่เขาสอนการบ้านด้วยนะคะ”

          “น้าไม่อยู่แค่ไม่กี่วันเราไปสนิทกับเขาเร็วจังนะ”

          “ก็เราเป็นผู้เหมือนกันนี่คะ”

          “เขาเป็นสาวเมืองกรุงจะมาชอบคนบ้านนอกอย่างน้าเหรอพลอย”

          “น้าตรัยยังไลองจีบเลยจะรู้ได้ยังไวว่าพี่พิมขาชอบไหม”

          “น้าขอเก็บไปคิดก่อนนะ พลอยก็อย่างเพิ่งบอกเรื่องนี้กับใครล่ะ”

          “รับรองเลยว่าพลอยจะเก็บเป็นความลับ”

          “เอาละถึงบ้านแล้วเอาตุ๊กตาลงแค่สามตัวพอนะที่เหลือเอาไว้ในรถเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าน้าจะไปส่งที่โรงเรียน”

          “จริงเหรอคะ เราเวะกินไข่กระทะที่ร้านเดิมได้ไหมพลอยอยากกิน”

          “ได้สิ แต่ต้องออกเช้ากว่าปกคิ 20 นาทีนะ จะตื่นไหวไหม” เพราะปกติพลอยมนและพชรหลานชายจะทานอาหารเช้าในรรถแต่ถ้าต้องไปนั่งทานที่ร้านเขาเลยอยากจะเผื่อเวลาไว้

          “ไหวค่ะ”

          “บอกพี่เข้าด้วยนะว่าน้าจะไปส่งที่โรงเรียน”

          “พรุ่งนี้โรงเรียนพี่เพชรหยุดค่ะ”

          “ทำไมหยุดไม่มช้วันสำคันอะรสักหน่อย”

          “พี่เชรรบอกว่าที่โรงเรียนใช้เป็นสนามแข่งอะไรสักอย่างนี่แหละ พลอยไม่แน่มจเท่าไหร่”

          “เหลือแค่พลอยกันน้าก็ไม่เป็นไร พลอยจะขึ้นนอนเลยก็ได้นะเดี๋ยวน้าขอไปคุยกับยายก่อน”

          “ได้ค่ะ พลอยขอไปนอนก่อนนะคะ”

          ตรัยคุณเดินไปยังห้องนั่งเล่นที่บิดามารดารวมถึงอาถนอมคนขับรถและอาสุดารัตน์ภรรยาของเขาจะนั่งดูทีวีกันอยู่ในนั้น

          “ผมซื้อขนมเบื้องแล้วก็ขนมถังแตกมาฝากครับ แล้วก็มีถั่วต้มของพ่อและอาหนอมด้วยนะครับแบ่งกันคนละถุง”

“ขอบคุณครับคุณตรัย”

          “อาหนอมครับพรุ่งนี้อาไม่ต้องไปส่งน้องพลอยนะครับผมจะเข้าเมืองพดีเลยจะให้พลอยติดรถไปด้วย”     

          “ได้ครับ”

“ถ้าไม่ต้องไปส่งหนูพลอยแล้วหนอมก็ไปส่งคุณเมฆนะ”

“พ่อจะไปไหนครับ”

“พรุ่งนี้หมอนัดพ่อไปตรวจแล้วก็รับยาเพิ่มน่ะ”

“ครบเดือนแล้วเหรอครับไวจัง”

“ก็ตรัยไปอยู่กรุงเทพตั้งครึ่งเดือนนี่ก็เลยคิดว่าเวลามันไว”

“นั่นสิครับ พ่อจะให้ผมไปด้วยไหม”

“พ่อไปเองได้ อันที่จริงไม่ต้องให้หนอมไปส่งยังได้เลย”

“พ่อครับให่อาหนอมไปส่งเถอะผมไม่อยากพ่อขับรถเองเลย”

“ในก็แค่ขับรถไปไม่ไกลเลย ปกติพ่อไปคนเดียวด้วยซ้ำพ่อยังแข็งแรงอยู่นะ”

“ผมรู้ว่าพอาแข็งแรงแต่ถ้าขับรถเองผมก็ห่วงให้อาหนอมขับให้ก็ดีหน่อย”

“ดีเหมือนกันขากลับจะได้เลยไปดูต้นไม้มาเพิ่มด้วย ตรัยจะฝากพ่อซื้อต้นอะไรมาปลุกเพิ่มไหม”

“ยังไม่มีต้นไหนอยากได้เลยพ่อซื้อที่พ่ออยากได้เถอะครับ”

“อือ ถ้านึกออกก็โทรบอกพ่อนะ”

“ครับพ่อ”

“พรุ่งนี้จะออกบ้านกี่โมงล่ะตรัยจะกินข้าวก่อนไปไหมแม่จะได้ให้สุตื่นเร็วหน่อย” เมื่อเห็นว่าลูกชายคุยจบแล้วคุณศรีนวลก็หันมาถามลูกชายบ้าง

“ผมว่าจะไปกินไข่กระทะกับน้องพลอยครับ อาสุไม่ต้องทำกับข้าวให้น้องพลอยนะครับ”

“ค่ะคุณตรัย”

พอบอกทุกคนแล้วตรัยคุณก็เดินกลับไปยังบ้านของตนเองซึ่งเป็นบ้านชั้นเดียวที่อยู่ทางด้านหลังบ้านและมันก็อยู่ติดกับรัวบ้านของพิมพ์พันดาว

เขาเปิดผ้าม่านในห้องนอนแล้วนอนมองไปยังบ้านหลังข้างๆ ซึ่งเห็นแต่บริเวณชั้นสองของบ้านซึ่งตอนนี้ยังเปิดไฟสว่างอยู่ เขารู้ว่านั่นเป็นตำแหน่งห้องนอนของเธอ

ตรัยคุณเคยเรียนโรงเรียนเดียวกับพิมพ์พันดาวแต่คนละห้องและสมัยเรียนเขาก็ไม่มีอะไรโดดเด่นเธอจะจำเขาไม่ได้มันก็ไม่แปลก แต่เขาจำเธอได้ดีเพราะตอนเรียนมัธยมพิมพ์พันดาวเป็นเด็กสาวที่โดดเด่นทั้งเรื่องการเรียนและกิจกรรมเธอเป็นทั้งดรัมเมเยอร์ เชียร์ลีดเดอร์อีกทั้งยังเป็นรองประธานนักเรียน เธอขึ้นไปรับรางวัลหน้าเสาธงอยู่บ่อยครั้งคงไม่มีใครในโรงเรียนที่ไม่รู้จักพิมพ์พันดาว

ตอนนั้นเขาได้แต่แอบชื่นชมเธออยู่ห่างๆ จนกระทั่งเรียนจบต่างก็แยกย้ายกันไปเรียนเขาก็ยังคงได้ยินข่าวของเธออยู่เสมอแต่ก็ไม่ได้ติดตามมากเพราะตนเองก็เรียนนักและใช้ชีวิตไปตามประสาวัยรุ่น

เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้มาเป็นเพื่อนบ้านของเธอ ครอบครัวของเขามาปลูกบ้านอยู่ติดกับบ้านของพิมพ์พันดาวตอนที่เขาเรียนจบและทำงานที่กรุงเทพ ตรัยคุณไม่เคยเจอเธอเลย แม้ว่าหญิงสาวจะกลับมาเยี่ยมบิดาบ้างแต่ก็มีอันต้องคลาดกันตลอด แต่นับว่าโชคดีที่ลุงเพิ่มศักดิ์บิดาของเธอนั้นมักจะพูดถึงลูกสาวอยู่เสมอและก็มักจะเอารูปมาอวดทำให้เขาจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นรูปว่าเธอคือดาวโรงเรียนที่เขาแอบมองมาตลอด

ในเมื่อมีโอกาสได้กลับมาเจอกันอีกครั้งตรัยคุณดีใจมากแต่ก็ไม่คิดว่าการเจอกันครั้งแรกจะทำให้เธอเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นงานและถ้าเธอรู้ความจริงก็คงจะโกรธแน่ ๆ ที่เขาไม่ยอมแนะนำตัวตั้งแต่แรก เพราะฉะนั้นเขาต้องคิดหาข้อแก้ตัวให้ดีก่อนจะไปแนะนำตัวกับพิมพ์พันดาวว่าเขาคือเพื่อนบ้านและคือเพื่อนที่เรียนรุ่นเดียวกับเธอ