ยื่นมือมาผมจะพาลงจากคาน

ยื่นมือมาผมจะพาลงจากคาน

last updateLast Updated : 2025-02-28
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
1.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อคนที่แอบชอบกลับมา เขาที่คอยเฝ้าดูก็เลยอาสาจะพาเธอลงจากคาน ****** ถึงเขาจะไม่ใช่ชายในสเปก แต่เรื่อง S-E-X เขาก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 คนส่งของ

"No, I can't hire you. Good-bye" 

Those words hit me, straight in my guts. I clenched my fist around the door knob, staring at the man in disbelief.

He didn't even spare me a glance.

"Stop blocking the entrance." He groaned frustratedly, his eyes still fixated on his computer as he typed.

Adamant, I pushed myself further into the office, a small frown etched on my face. 

"Good day, Sir," I fixed my glasses which had moved to the tip of my nose. "Sir, I'm -"

"Didn't you hear me? I said I cannot -" The words seemed to get stuck in his throat when our eyes met. 

We went quiet just staring at each other. The way his eyes roamed around my body made me feel nervous.

He dragged his eyes from my face down to my breast and then to my leg before taking it up, back to my breast. 

Maybe his eyes stopped moving due to an illness, I didn't know....but then, his eyes were glued to my chest. 

No doubt, this man was gorgeous.

Though he was seated and wore this permanent scowl on his face but that was just it. It didn't take away his handsome features at all. 

His emerald green eyes were one of the most mesmerizing features about him. Then, his full lower lips looked so good that I had already started to imagine things it could do.

He cleared his throat breaking the silence, "Like I was saying, I -" 

"I heard you the first time, Sir. I think it's unfair that you write me off without hearing from me. Besides, today is the slated date for my interview." Snapping out of my daydream, I decided to attend to the matter on ground.

Who did this hot as hell, young, arrogant, gorgeous man think he was to throw me out on my first interview without even listening to me?

More like 4th interview with this company. Its like he had a personal issue with me because he always called it off before we even got the chance to meet. 

I wasn't letting him off the hook this time where I had the opportunity to see him physically.

He casted an amused expression at me, leaning back on his chair. "You now call the shots in my office, Eva? My own company."

He addressed me like he knew me - like an acquaintance, and maybe his eyes looked a little familiar to the eyes of this guy .... 

Nevermind. It couldn't be him.

"No, I don't. However, I think I deserve to be heard and attended to just like everyone else." I walked up to him, placing my CV on the table for him.

He had to give me a good reason for not taking me in. I wasn't going to take nothing for an answer.

"You definitely are calling the shots" He scoffed, pushing down my files from the table. The papers scattered everywhere when they landed on the ground. 

That was where the last string cut, guys.

This was unbelievable!

"Excuse you? That was rude" I frowned at him, eyeing him in pure disgust.

I didn't care who he was at this point. I could literally kill him.

He stood up, showing off his full bloody height. If he thought that would intimidate me then he had to do a re-think. I wouldn't let this slide just because he was drop dead gorgeous.

I watched as he walked round the table until he got to me. A normal person would cower at that point where he was so close to them, glaring daggers at them but I was not normal

Blinded with rage, I matched his glare. I didn't care if he was older or taller than me but i was ready for him.

Besides, I knew I wouldn't be getting this job anyway.

"Hmm!" He nodded. "You want to file for the position of my PA but yet you stand there bashing your potential boss?"

I laughed, shaking my head. "Since when did standing up for yourself become bashing? Is that the word children these days use to describe it?" I raised my eyebrow at him.

He nodded slowly as he moved closer, leaving very little space in-between us. "Eva Dolce. I refuse to accept you in my company for any position at all. Be it the barest position of a cleaner." His minty breath fanned my face as he spoke. 

"You know what I think?" I started, crouching down to pick my papers which were littered on the ground

"No. I should tell you what I think" He interjected, staring down at me. "I think you're just some girl who has had it too easy in life that you think that you should get anything, whenever you want" 

I gasped, placing my hand on my chest in shock. 

He did not just say that to me.

He didn't even know me that well. I wouldn't be here trying to prove myself to him if I had everything easy.

I said nothing to him until I picked up all my documents. When I stood up, I began to hit him with the file. He kept protesting but I wasn't listening. I had to let out my anger.

"I know I'll not be getting this damn job anymore. However, you're not any different from what you just described me as" I eyed him up and down. His hair was now scattered from my little tantrum. 

"You -"

"Shhh!" I raised my file at him, threatening to hit him again. He flinched, raising his hand in an attempt to block it. "YOU..." I poked his chest. "...are just a rich spoiled kid who I'm sure didn't work for shit but is just living on what daddy left for him." 

"Huh?" His eyes widened as he glared at me. "That's what you think?"

"Pfft. That's what i know." I tsked, eyeing him up and down in disgust. 

"You think I had it easy? It's way more easy being a lady than being a man" He yelled.

"Oh please" I rolled my eyes. "Men like you barely do anything but feed off your parent's remnant. Doesn't that scream 'easy'? " Flipping my hair over my shoulder intentionally, I stomped out of the office.

The minute I came out, everybody's eyes were on me. I glared at them but they wouldn't look away.

"What? If you've not seen a person who has been denied an interview for no damn reason then feel free to stare and probably take pictures that'd last longer!" I yelled. 

This seemed to make them retreat back to their various work. Stupid office.

On getting outside, I noticed that it was raining cats and dogs. I couldn't go under that rain. Tears pricked the corner of my eyes when I finally realized that I was denied again. 

Maybe if I go under the rain, no one would see me cry. I thought to myself.

"Today is Mishap Day. I heard it isn't a good day to get angry" Two girls who stood by my side, discussed loudly drawing my attention.

"That's just a myth" The other girl said, disbelief etched in her voice 

"I thought so too until -"

Wait!

I brought out my phone, opening my Calendar. Today was MISHAP day. 

"Make sure you avoid any form of conflict or situation that'd make you say anything negative or else..." I remembered my grandmother's word to me this early morning. 

Oh no!

No, no, no. 

"I should go back to say sorry" I turned back but stopped on track. 

He deserved whatever. How dare he?

What was the worst that could happen anyway?

That was what I thought until IT happened. It felt like a movie but it was real.

Too damn real.

Fuck. My. Life 

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
ตอนที่ 1 คนส่งของ
พิมพ์พันดาวยืนนั่งมองแปลนร้านขายยาที่บิดาเป็นคนรับอาสาจะติดต่อช่างและคนงานแล้วก็นึกขัดใจเพราะดูแล้วแบบที่ได้มามันไม่ทันสมัยเอาเสียเลย เธออยากได้ร้านขายยาที่โดนเด่นทันสมัยใครเห็นก็จะต้องอยากเข้ามาซื้อแต่ที่ได้มานั้นเป็นร้านแบบเรียบง่าย มีห้องน้ำเล็กๆ อยู่ด้วยซึ่งเธอคิดว่ามันไม่จะเป็นเลยเพราะเธอเดินเข้ามาใช้ห้องน้ำที่อยู่ห่างจากหน้าบ้านไม่ถึง 20 เมตรได้สบายอยู่แล้ว“พ่อคะพิมพ์ว่ามันไม่โอเคเลยแบบมันเรียบเกินไปนะคะ ที่พิม์บอกพ่อคือให้เขาออกแบบให้ทันสมัยที่สุดดูแล้วน่าเข้าที่สุด”“พ่อก็บอกเขาไปแบบนั้นแหละ”“แต่ที่ได้มามันไม่ใช่เลยนะคะ”“คนออกแบบเขาบอกว่าคนแถวนี้สวนใหญ่ก็เป็นชาวบ้านทั่วไป เขาไม่กล้าเข้าร้านหรูๆ หรอกนะลูกเขากลัวราคาจะแพง”“แต่พิมพ์ไม่คิดจะขายราคาแพงเลย พิมพ์ว่าจะขายเท่าร้านในเมืองเลยนะคะพ่อ”“แต่คนอื่นเข้าไม่รูกับเรานี่ กว่าเขาจะรู้ก็คงอีกนานแล้วพิมพ์บอกพ่อเองไม่ใช่เหรอว่าอยากขายยาถูกคุณภาพดีมาให้ชาวบ้านเขาจะได้ไม่ต้องไปซื้อในเมือง แต่ถ้าร้านดูหรูหรามากๆชาวบ้านไม่เชื่อหรอกว่าราคาจะถูก พ่อว่าเน้นเรียบง่ายแต่ดูสะอาดดีกว่านะ พิมพ์ก็จะได้ไม่ต้องจ่ายเงินเยอะด้วย”“แต่พิมพ์ไม่ชอบเ
Read more
ตอนที่ 2 ท้าทาย
เมื่อเห็นท่าทางเอาเรื่องของเธอแล้วทั้งสามคนก็รีบก้มหน้าช่วยกันเอาของลงจากรถเพราะกลัวสายตาดุที่มองมา แต่ก็ยังไม่วายที่จะกระซิบให้ได้ยินกันแค่สามคน“ผมว่าลูกสาวลุงเพิ่มสวยนะแต่ดุนี่เราแค่คนงงานนะไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเป็นแฟนเธอแล้วจะเป็นยังไง”“มึงก็ช่างกล้าพูดนะได้โมทย์คนอย่างเขาหรือจะมีแฟนเป็นคนงานหาเช้ากินค่ำอย่างเรา ถ้าเป็นคุณตะวันหรือคุณตรัยก็ไม่แน่นะ” คนพูดหันมาทางตรัยคุณที่กำลังช่วยเอของลงรถอยู่ทางด้านท้าย“คุณตรัยว่าไง สนไหมล่ะเธอสวยมากเลยนะตาโตผิวก็ขาวอย่างกับคนไม่เคยเจอแดด”“เฉยๆ” ตรัยคุณตอบสั้นๆ เพราะไม่อยากให้สองคนนี้เอาเรื่องเขาไปบอกกับเจ้านายซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของตนความจริงแล้วตรัยคุณแอบชอบพิมพ์พันดาวมาตั้งแต่มมัยเรียนมัธยมแล้ว แต่พอย้ายมาอยู่ข้างบ้านก็ยังไม่เคยเจอกันอีกเลยเพราะทุกครั้งที่เธอกลับมาเยี่ยมบิดาเขาก็มีธุระไปที่อื่นตลอด อย่างครั้งนี้เขาก็ไปทำธุรที่อื่นมาหลายวัน แต่โชคดีที่หญิงสาวไม่ต้องกับไปทำงานที่กรุงเทพเขาเลยมีโอกาสได้เจอเธอแต่ไม่คิดว่าจะมาเจอกันในสถานการณ์นี้ตรัยคุณเพิ่งย้ายบ้านมาอยู่ติดกับบ้านของลุงเพิ่มศักดิ์เมื่อสองปีก่อนซึ่งตอนนั้นหญิงสาวยังทำงานอยู่ที่
Read more
ตอนที่ 3 ตุ๊กตางานวัด
ตรัยคุณหลับไปไม่ถึงชั่วโมงก็ตกในจตื่นเพราะเสียงของหลานสาวที่เรียกชื่อมาแต่ไกลเมื่อรู้จากคุณยายว่าน้าชายกลับมาแล้ว“สวัสดีค่ะน้าตรัย พลอยคิดถึงน้าที่สุดเลย” เด็กสาวคล้องแขนแล้วกอดไว้อย่างประจบ“คิดถึงน้าหรือคิดถึงของที่ฝากน้าซื้อกันแน่ล่ะ” เขาพูดพลางเปิดกระเป๋าเป้แล้วหยิบหนังสือการ์ตูนที่เธอฝากซื้อส่งให้“หนังสือการ์ตูนอะไรต้องฝากซื้อที่กรุงเทพด้วยล่ะหนูพลอย ที่บ้านเราไม่มีเหรอลูก”“มีค่ะยาย แต่ถ้าซื้อในงานมหกรรมหนังสือจะมีของแถมด้วยพลอยอยากได้โปสการ์ดที่เขาแถมมา”“ยายล่ะไม่เข้าใจวัยรุ่นเลยจริงๆ”“คุณยายไม่ต้องเข้าใจหรอกค่ะแค่จ่ายเงินให้พลอยก็พอ”“ไหนว่าฝากซื้อน้าก็นึกว่าเราจะจ่ายเองนะพลอย”“โธ่ พลอยยังเรียนอยู่ที่คะจะเอาเงินที่ไหนจ่ายล่ะคะน้าตรัย” เด็กสาวตอบพร้อมกับหัวเราะเสียงใส“ถ้ายายจ่ายให้ต้องนวดให้ยายนะตกลงไหม”“ได้ค่ะ พลอยจะนวดให้ยายเองแต่ขอนวดตอนปิดเทอมนะคะตอนนี้พลอยมีการบ้านเยอะเลยค่ะ”“การบ้านเยอะแบบนี้ก็คงไม่ต้องไปเที่ยวงานวัดแล้วใช่ไหมล่ะพลอย” ตรัยคุณแกล้งถามหลานสาวทั้งที่ตนเองก็รู้คำตอบอยู่แล้ว“ต้องไปสิคะน้าตรัยคืนนี้คืนสุดท้ายแล้วด้วย พลอยลุ้นแทบแย่เลยค่ะว่าน้าตรัยจะกลั
Read more
ตอนที่ 4 ใครเขาถามกันแบบนี้
“เขาเป็นใครเหรอกานต์ว่าหน้าเขาดูคุ้นๆ นะ”“คนส่งของร้านวัสดุในเมืองนะ”“พิมพ์ไปรู้จักเขาได้ยังไงหรือเขามาจีบ เพื่อนกานต์นี่เสน่ห์ไม่เบาเลยนะกลับมาอยู่บ้านได้ไม่ถึงเดือนก็มีหนุ่มหล่อมาจีบแล้ว”“จีบที่ไหนกันล่ะ นายนั่นกวนประสาทพิมพ์ตั้งแต่เอาของมาส่งที่บ้านเมื่อวานแล้ว”“เขาหล่อดีนะ”“ก็หล่อแต่อย่าให้อ้าปากเชียวแหละ”“โอ๊ะ ได้แล้วพิมพ์” กานต์พิชชารีบตะโกนด้วยความดีใจเมื่อตอนนี้ลูกโป่งแตกจนครบจำนวนที่จะได้ตุ๊กตา“ไปเลือกสิครับว่าจะเอาตัวไหน”“ขอบใจนะคุณเก่งมากจริงๆ”“ฉันว่าฟลุกมากกว่ามั้ง” พิมพ์พันดาวไม่อยากเชื่อ“นั่นมันแค่ตัวแรกครับหนูพิมพ์ เดี๋ยวตัวต่อไปจะตามมา”ตรัยคุณมองหน้าเธอแล้วยิ้มมุมปากก่อนจะหันไปปาลูกโป่งต่อแล้วเขาก็ทำให้สองสาวได้ตุ๊กตาอีกตัวและอีกตัวตอนนี้ทั้งสองคนได้มาถือคนล่ะสี่ตัวแล้วจึงบอกเขาหยุดเพราะไม่อยากได้มากกว่านี้“คุณได้แล้วแต่ผมยังไม่ได้เลยนะ”“นายจะเอาด้วยเหรอ”“ก็แน่สิ”“งั้นปาสิเดี๋ยวฉันจ่ายค่าลูกดอกให้ นายอยากได้ไปทำไมจะเอาไว้เล่นเองเหรอ” พิมพ์พันดาวยิ้มเมื่อจินตนาการถึงผู้ชายตัวโตนั่งเล่นตุ๊กตา“ขอบคุณครับหนูพิมพ์ทั้งสวยทั้งใจดีเลยนะครับ ผมอยากได้ตุ๊กตาไปให
Read more
ตอนที่ 5 คนที่เคยแอบมอง
“ไปเอาตุ๊กตาที่ไหนมาเหรอน้องพลอย” ตรัยคุณถามพลอยมนเมื่อเห็นว่าเธอกับเพื่อนเดินกลับมาพร้อมกับตุ๊กตาสี่ตัว “พี่พิมพ์ให้มาค่ะ” “เขาไม่อยากได้เหรอถึงได้ให้เรามา” ตรัยคุณรู้สึกไม่ดีเลยที่เธอไม่อยากได้ตุ๊กตาที่เขาพยายามปาลูกโป่งจนได้มา “เปล่าหรอกค่ะน้าตรัยแต่พลอยชวนพี่พิมพ์คุย พอพี่เขารู้ว่าพลอยจะเอาตุ๊กตาไปบริจาคเขาก็เลยแบ่งให้คนละสองตัวค่ะ น้าตรัยอยากเจอไหมคะพี่เข้ายืนซื้อขนมอยู่เดี๋ยวพลอยพาไป” “ทำไมถึงคิดว่าน้าอยากเจอล่ะ” “ก็พี่เขาสวยมากน่าจะตรงสเปกน้าตรัยนะคะหุ่นดีผิวขาว ผมยาวเหมาะกับคนหล่ออย่างน้าตรัยที่สุดเลยแล้วน้าตรัยก็ยังไม่เคยเจอพี่พิมพ์สักครั้งเลย” พลอยมนอยู่บ้านตลอดเลยมีโอกาสได้เจอกับพี่สาวข้างบ้างอยู่หลายครั้ง “พี่พิมพ์นี่ใช่ลูกลุงเพิ่มไหม” “ค่ะ น้าตรัยคงยังไม่เคยเจอใช่ไหมคะ” “น้าเคยเจอแล้วเมื่อตอนกลางวัน” “แล้วตรงสเปกไหมคะ” “จับแลยไหมพลอยข่วย” “น้าว่าคนสวยๆ แบบนั้นคงมีแฟนแล้วแน่ๆ” “แต่ลุงเพิ่มบอกเองว่าพี่พิมพ์ยังไม่มีแฟน” “ลุงเขาอาจจะไม่รู
Read more
ตอนที่ 6 ความลับที่เก็บมานาน
ตรัยคุณส่งหลานสาวที่โรงเรียนเสร็จแล้วก็ไปทำธุระของตนเองก่อนจะมาหาตะวันที่ร้านจำหน่ายวัสดุก่อสร้างตามที่ได้นัดกันไว้ว่าวันนี้เขาจะพาไปเจอกับแฟนสาวเพื่อคุยเรื่องเรือนหอ “กูเข้าไม่ใจมึงเลย มึงก็เรียนมาเหมือนกูแล้วทำไมไม่ออกแบบเรือนหอเอง” “กูกลัวว่าจะออกแบบตามใจตัวเองเกินไป กูเลยอยากได้คนกลางเพื่อฟังความคิดเห็นของกูกับกานต์” “แล้ววันนี้แฟนมึงทำงานเหรอ” “ทำสิ แต่ทำแค่ช่วงเช้าช่วงบ่ายเขาลา” “คงไม่ลาเพื่อมาบรีฟแบบบ้านใช่ไหม” “เปล่าเขาลาไปอบรมน่ะ แต่กว่าเครื่องจะออกก็เกือบสี่โมงเย็นเลยมีเวลามาคุยเรื่องเรือนหอ” “มึงคบกับหมอกานต์มานานจนจะแต่งงานแล้วกูยังไม่เคยเจอแฟนมึงสักที” “ก็มึงงานยุ่งกานต์เขาก็งานยุ่ง” “แล้วแบบนี้จะมีเวลาให้มึงเหรอ” “มีสิ เขาก็มีวันหยุดเหมือนคนอื่นนั่นแหละแต่ช่วงที่ทำงานหรือเข้าเวรก็จะติดต่อยากหน่อยแค่นั้นองแล้วโรงพยาบาลกับร้านกูก็อยู่ใกล้กันแค่นี้ถ้ามีเรื่องด่วนกูก็ไปหาเขาได้” ตะวันอธิบายให้เพื่อนฟัง “ดีนะอยู่ใกล้แบบนี้” “ดีสิ มึงก็รีบหาแฟนสักที
Read more
ตอนที่ 7 นายแกล้งฉันใช่ไหม
พิมพ์พันดาวเลิกตั้งแต่สีโมงเย็นแต่วันนี้เธอมีประชุมต่อกว่าจะกลับมาถึงบ้านก็เกือบจะหนึ่งทุ่มเธอรีบตรงเข้าไปในบ้านเพราะคิดว่าบิดาจะต้องรอทานอาหารเหมือนกับทุกวันที่ผ่านมาแต่พอเดินเข้ามาก็ไม่เห็นท่านอยู่มี่โต๊ะทานอาหารจึงเดินขึ้นตามที่ห้องนอนแต่ทั้งห้องก็ปิดไฟมืด หญิงสาวตะโกนเรียกบิดารอบบ้านแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ พิมพ์พันดาวจึงรีบโทรศัพท์ไปหาแต่รอจนสายถูกตัดก็ไม่มีคนรับหญิงสาวเริ่มใจคอไม่ดีเพราะปกติแล้วเวลานี้ท่านจะไม่ออกบ้านไปไหน เมื่อกดโทรศัพท์โทรออกอีกครั้งก็มีเสียงสั่นดังมาจากโซฟารับแขก “พ่อไปไหนเนี่ยแล้วทำไมถึงไม่เอาโทรศัพท์ไปนะ” พิมพ์พันดาวบ่นแล้วนั่งรออยู่สิบนาทีบิดาก็ยังไม่กลับมาจึงเอาโทรศัพท์ของท่านขึ้นมาดูเผื่อว่าท่านจะออกไปพบเพื่อนหรือมีใครโทรนัดออกไปข้างนอก หญิงสาวถือวิสาสะเลื่อนดูรายการโทรออกล่าสุด “ตรัยคุณ” เธอพึมพำเมื่อนึกถึงชื่อนี้เพราะเหมือนเคยได้ยินบิดาพูดชื่อเขาอยู่บ่อยครั้งว่าเป็นเพื่อนบ้านแต่ก็ยังไม่เคยเจอตัวกันสักครั้ง พิมพ์พันดาวลังเลว่าจะโทรไปถามเขาดีหรือเปล่าเพราะไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วยความเป็นห่วงบิดาหญิงสาวจึงเล
Read more
ตอนที่ 8 ช่วยผมหน่อย
เช้าวันเสาร์คณะทำบุญก็ออกเดินทางกันแต่เช้าส่วนคนที่ไม่ไปด้วยอย่างตรัยคุณก็ยังหมกตัวอยู่ในที่นอน เพราะกว่าจะถึงเวลาไปดูคนงานที่จะมาทำร้านขายยาก็แปอดโมงเช้า และเวลานี่ก็เพิ่งจหกโมงกว่าเขาขจึงมีเวลานอนอีกเป็นชั่วโมง แต่ความคิดที่จะตื่นสายก็ต้องมาสะดุดเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ว่างอยู่หัวเตียงนั้นมันดังจนเขานอนต่อไม่ได้ ถ้าคนที่โทรศัพท์มาเวลานี่ไม่มีเรื่องสำคัญตรับคุณคิดว่าจะจัดการกับปลายสายอย่างแน่นอน “ฮัยโหล ตรัยพูดนั่นใคร” เขารับสายโดยไม่ได้มองว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา “น้าตรัยตื่นหรือยังช่วยพลอยด้วยค่ะ” “พลอยเป็นอะไรน้าตื่นแล้ว รออยู่ที่บ้านนะเดี๋ยวน้าจะรีบไปหา” “น้าตรัยอย่าเพิ่งมาหาพลอยนะคะ” “ทำไมล่ะ หนูบอกให้น้าช่วยแล้วทำไมถึงไม่ให้น้าไปหามีอะไรที่ห้องหรือเปล่า” ตรัยคุณใจคอไม่ดีเพราะบ้านของมาดาตอนนี้มีแค่หลานสาวอยู่คนเดียว เขารีบวิ่งออกจากบ้านขณะที่ยังคุยโทรศัพท์กับหลานสาวไปด้วย ไม่ถึงสองนาทีน้าชายก็มายืนหอบอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน “พลอยเปิดประตูหน่อยสิ น้ามาแล้ว” “น้าตรัยทำไมไม่ฟังพลอยก่อน” “พ
Read more
ตอนที่ 9 เป็นคนแบบไหนกันแน่นะ
พิมพ์พันดาวมองชายหนุ่มที่กำลังผัดอะไรสักอย่างด้วยความทะมัดทะแมงอยู่ในห้องครัว “รอแป๊บหนึ่งนะน้องพลอยเหลือแค่ผัดบล็อคเคอรี่อีกอย่างก็เสร็จแล้ว น้องพลอยส่งจากให้น้าหน่อน” ตรัยคุณพูดโดยไม่ได้หันมามองก่อนจะหยิบจานไปใส่ผัดที่สุกพอดี “น่ากินจังค่ะ” “อ้าว พิมพ์เหรอผมขอโทษทีผมนึกว่าน้องพลอย” “ไม่เป็นไรค่ะ” “น้าตรัยคะทำไม่วันนี้มีกับข้าวหลายอย่างจัง” พลอยมนมองกับข้าวบนที่มีแต่ของโปรดของตนเองก็ถามขึ้น “ก็น้องพลอยเสียเลือดต้องบำรุงเยอะๆ น้าทำตับทอดกระเทียมพริกไทยของโปรดให้หนูด้วยนะ” “ขอบคุณค่ะ กับข้าวฝีมือน้าตรัยอร่อยที่สุดเลยนะคะพี่พิมพ์” “เชิญตามสบายนะครับ ผมทำกับข้าวไม่ค่อยเผ็ดมากเท่าไหร่ไม่รู้จะถูกปากคุณไหม” “พิมพ์ไม่ค่อยชอบกินเผ็ดค่ะ” “ดีจังค่ะ น้องพลอยจะได้มีเพื่อนกินกับข้าวไม่เผ็ด” เด็กสาวตักอาหารฝีมือน้าชายเข้าปากแล้วเคี้ยวด้วยความเอร็ดอร่อย “น้องพลอยกินช้าๆ สิเดี๋ยวก็ได้ติดคอกันพอดี” “ก็พลอยหิวนี่คะ เขาว่าตอนเป็นเมนส์จะหิวมากกว่าปกติใช่ไหมคะพี่พิมพ์”
Read more
ตอนที่ 10 อดีตของเรา
“ไม่ได้กินราดหน้าร้านนี้มานานแล้วรสชาติยังอร่อยเหมือนเดิมเลยนะ แม่ค้ายังเป็นป้าจำเนียรคนเดิมอยู่ไหมคะ” พิมพ์พันดาวถามถึงแม่ค้าร้านราดหน้าที่เธอทานมาตั้งแต่เด็กเพราะร้านนี้ตั้งอยู่หน้าโรงเรียนของบิดา “ป้าแกทำไม่ไหวแล้วครับ แต่ก็ยังนั่งอยู่หน้าร้านคอยคุยกับลูกค้าส่วนคนที่ทำก็เป็นลูกชายกับลูกสะใภ้” “นั้นสิคะ มันนานหลายปีแล้ว” “ผมกินร้านนี้ตัวแต่ ม.1 พอเรียนม.ปลายนานๆ ถึงจะได้กิน” “ทำไมล่ะคะ” “ก็เพราะตอน ม.ปลายผมย้ายไปเรียนในตัวจังหวัดน่ะสิ” “คุณเรียนที่เดียวกับพิมพ์เหรอคะ ทำไมไม่เคยเห็นหน้า” “ผมก็แค่นักเรียนห้องทั่วไป ตอนเรียนก็ไม่ได้โดดเด่นเท่าไหร่ ใครจะเหมือนคุณล่ะทั้งเรียนทั้งกิจกรรม” “คุณจำพิมพ์ได้เหรอคะ” “จำได้สิ ถึงหน้าจะเปลี่ยนไปบ้างแต่ผมก็จำได้” “มันผ่านมานานแล้ว พิมพ์ก็อายุเยอะแล้วไม่คิดว่าจะมีคนจำตอนเรียนม.ปลายได้ คุณรู้มาตลอดเลยเหรอว่าพิมพ์เคยเรียนโรงเรียนเดียวกับพิมพ์” “ตอนย้ายมาใหม่ผมเคยเห็นพิมพ์อยู่หลายครั้งแต่ไม่กล้าเข้าไปทักเพราะตอนนั้นพ่อคุณยังเป็นอาจาร
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status