บทที่ 1 ขอเอาคืน

เดือนธันวาคม ปี 1979 ที่ชนบททางตอนเหนือของจีน หมู่บ้านหลี อากาศหนาวเหน็บ หิมะตกหนัก หลังจากที่หิมะหยุดตก ท้องฟ้าแจ่มใส น้ำในแม่น้ำกลายเป็นสีฟ้า อยู่ไม่ไกลสามารถมองเห็นหุบเขาได้อย่างชัดเจน อากาศหนาวถึงกระดูก

เฉินเทียนหยู่ ร่างกายเปียกปอนสั่นเทา พยายามพาร่างอันอ่อนแรงของจ้าวหมิงอวี้ลอยเข้าฝั่ง แม้ว่าอากาศจะหนาวแค่ไหนก็ตาม แต่…เทียนหยู่กลับไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด เขานึกถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ก็รู้สึกร้อนรน เทียนหยู่นิ่งไปครู่หนึ่ง จ้องมองใบหน้าเรียวสวยของจ้าวหมิงอวี้แล้ว ริมฝีปากหนาก็หยักโค้งเล็กน้อย

ขอแค่เขาได้ปลดกระดุมเสื้อของจ้าวหมิงอวี้ ต่อให้เธอไม่เต็มใจ เธอก็ต้องยอมมาเป็นเมียเขาแต่โดยดี มือทั้งสองข้างของเทียนหยู่สั่นเทา เขารีบพาร่างอันอ่อนแรงของจ้าวหมิงอวี้ขึ้นไปบนฝั่ง ก่อนจะออกแรงกระชากเสื้อของเธอออกอย่างแรง อีกนิดเดียวเท่านั้น เขาจะได้สัมผัสเรือนร่างอันขาวเนียนนี้แล้ว

แค่ก ๆ !! จ้าวหมิงอวี้สัมผัสถึงอะไรบางอย่าง สำลักน้ำจนหน้าแดงไปหมด เปลือกตาคู่สวยค่อย ๆ ลืมขึ้น เธอแปลกใจมากอยู่ ๆ ก็มารู้ตัวว่าเธอพลัดตกลงไปในน้ำ เธอกำลังนอนป่วยอยู่บนเตียงไม่ใช่เหรอ ? ทำไมเธอถึงมาโผล่ที่นี่ได้ ? ครู่นั้น…เหมือนเธอจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

เสียงนั่นบอกกับเธอว่าจ้าวหมิงอวี้คนเดิมได้ตายไปแล้ว พอแสงปริศนานั่นให้เธอดื่มอะไรบางอย่าง ก็ได้บอกกับเธอว่า…จะส่งวิญญาณเธอกลับมาช่วงเวลาที่ยังไม่ได้เกิดเรื่องอย่างว่าขึ้น ทันใดนั้น…จ้าวหมิงอวี้ก็ได้รู้ความจริงว่าเทียนหยู่ร่วมมือกับน้องสาวเธอคิดอยากจะทำเรื่องอย่างว่ากับเธอ

จ้าวหมิงอวี้พยายามผลักเทียนหยู่ออกห่าง เธอจำได้ว่า…น้ำวิเศษที่เธอกินเข้าไป ทำให้เธอมีแรงเหนือกว่าคนอื่น เธอก็อยากจะลองดูเหมือนกัน เทียนหยู่ไม่รู้ว่า ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว จ้าวซิ่วเหมยบอกกับเทียนหยู่ว่า หล่อนจะไปตามชาวบ้านมาที่นี่ แล้วเขาจะได้พี่สาวของหล่อนทำเมียอย่างที่ได้คุยกันไว้

เฉินเทียนหยู่นึกถึงภาพที่เขาจะได้ร่วมรักกับจ้าวหมิงอวี้ เขาก็ยิ่งบ้าคลั่ง อยากจะครอบครองเธอเสียตอนนี้ แต่…อยู่ ๆ เฉินเทียนหยู่ก็รู้สึกถึงแรงถีบที่ท้องของเขา ทำให้เขาจุกจนทำตัวไม่ถูก จ้าวหมิงอวี้รีบดันร่างตัวเองลุกขึ้น ก่อนจะเตะไปที่หน้าของเฉินเทียนหยู่อย่างแรง

“บ้าเอ้ย !! ฉันเจ็บนะโว้ย !! ” จ้าวหมิงอวี้ใช้เท้ากดหน้าเฉินเทียนหยู่ไปที่พื้น จากนั้นเธอก็รีบกระโดดลงไปในน้ำ ก่อนจะว่ายหนีไปขึ้นฝั่งอีกฝั่งหนึ่ง

เมื่อชาติที่แล้ว…จ้าวหมิงอวี้แอบมาว่ายน้ำเล่นที่นี่เป็นประจำ ตอนนี้เธอว่ายน้ำเก่งกว่าเมื่อก่อนมาก สภาพของเธอตอนนี้ดูไม่ได้เลย โชคดีที่เฉินเทียนหยู่ยังไม่ทันได้ทำอะไรเธอ จ้าวหมิงอวี้ถอนหายใจโล่งอก เธอไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าเธอไม่ได้สติ เธอจะเป็นยังไง ?

จ้าวหมิงอวี้รีบเดินไปจับปลาแถวนั้นมากอดไว้ ก่อนที่เธอจะสิ้นใจตาย เธออดอยากมานานหลายวัน พอจับปลามาได้ เธอก็ดีใจมาก ในใจแอบคิด ไม่คิดว่าเธอจะจับปลาตัวนี้ได้ด้วยมือเปล่า…

ทางด้านของเฉินเทียนหยู่ เขานอนกุมท้องร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น จ้าว หมิงอวี้กอดปลาตัวนั้นหันไปมองเฉินเทียนหยู่ เธอกำลังจะเดินกลับไปที่บ้าน ทว่าครู่นั้น…เธอก็ได้ยินเสียงของชาวบ้านดังแว่วมา คนที่เดินนำกลุ่มชาวบ้านมาเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่จ้าวซิ่วเหมยน้องสาวของเธอ

จ้าวซิ่วเหมยสวมเสื้อคลุมหนาสีแดงสดเดินมา หล่อนผลิยิ้ม ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าจ้าวหมิงอวี้

“พี่หมิงอวี้ พี่มาอยู่กับพี่เทียนหยู่ได้ยังไงคะ ?” มีชาวบ้านคนหนึ่งเห็นเฉินเทียนหยู่กำลังกุมท้องร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น ก็รีบเข้าไปช่วย

จ้าวหมิงอวี้เม้มปากแน่น เหตุการณ์ในตอนนี้ไม่ต่างจากเหตุการณ์เมื่อชาติที่แล้วเลย เฉินเทียนหยู่กระโดดลงไปช่วยเธอขึ้นมาจากน้ำ แล้วชาวบ้านก็มาเห็นภาพนั้นเข้าพอดี

“พี่หมิงอวี้ พี่อยากจะแต่งงานกับพี่เทียนหยู่ พี่ก็แค่มาบอกพ่อกับแม่ ไม่เห็นต้องมาทำอะไรแบบนี้เลย”

สุดท้ายเป็นยังไงล่ะ ? เธอต้องยอมแต่งงานกับเฉินเทียนหยู่ในวัย 30 ปีแต่โดยดี เธอกลายเป็นแม่เลี้ยง เลี้ยงลูกทั้งสองของเฉินเทียนหยู่ พอเธอแต่งงานเข้าไปอยู่ที่บ้านเฉิน เธอก็ต้องอยู่อย่างอด ๆ อยาก ๆ สุดท้ายก็สิ้นใจตายอย่างอนาถ ได้ย้อนเวลากลับมามีชีวิตอีกครั้ง เธอไม่ใช่จ้าว หมิงอวี้คนเดิมอีกต่อไป

ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว แต่…คนที่คอยหาทางทำลายชีวิตเธอ อยากจะผลักเธอตกไปอยู่ในหลุมนรกอย่างจ้าวซิ่วเหมยไม่เคยเปลี่ยนไปเลย จ้าวหมิงอวี้จ้องหน้าจ้าวซิ่วเหมยอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

“พี่ตกลงไปในน้ำกับเทียนหยู่ตอนไหน ? ตั้งแต่เมื่อไร ? ไม่เห็นหรือไงว่าเทียนหยู่อยู่ห่างจากพี่น่ะ ถ้าตาเธอไม่บอดน่าจะเห็นทุกอย่างนะ”

น้ำเสียงของจ้าวหมิงอวี้เรียบนิ่ง เย็นชา สีหน้าและแววตาไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวใด ๆ เลย จ้าวซิ่วเหม่ยถูกย้อนถึงกับพูดอะไรไม่ออก คนที่อ่อนแอไม่เคยสู้ใครมาก่อนอย่างจ้าวหมิงอวี้ ปากดีตั้งแต่เมื่อไรกัน

“ฉันได้ยินพี่คุยกับพี่เทียนหยู่ก่อนหน้านั้น ฉันก็นึกว่าพี่กับพี่เทียนหยู่กระโดดลงไปในน้ำด้วยกันซะอีก”

แววตาของจ้าวหมิงอวี้พลันกระตุกวูบ ก่อนหน้านั้นคนที่ยืนอยู่กับเธอคือจ้าวซิ่วเหม่ยไม่ใช่เหรอ ? ตอนนั้นเธอไม่ทันได้ระวังตัว เธอโน้มตัวลงไปดูปลา จ้าวซิ่วเหมยฉวยโอกาสนั้นผลักเธอตกลงไปในน้ำ เมื่อชาติที่แล้ว…เธอพยายามอธิบายให้พ่อกับแม่ได้เข้าใจถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

แต่…พ่อกับแม่กลับไม่ฟังสิ่งที่เธอบอกเลย เอาแต่สนใจสินสอดที่บ้านเฉินเสนอให้กับพวกเขา อีกอย่าง…คนที่พ่อกับแม่รักนักรักหนาก็คือจ้าวซิ่วเหมย ลูกสาวคนเล็กที่แสนดีของพวกท่าน เพราะแบบนี้…พ่อกับแม่ถึงไม่เชื่อคำพูดของเธออย่างไรล่ะ พ่อกับแม่ยังบอกอีกว่า…ถ้าจ้าวซิ่วเหมยไม่มาบอกเรื่องนี้ให้พวกท่านรู้

พวกท่านคงไม่รู้ว่าเธอแอบไปคบหากับเฉินเทียนหยู่ หาว่าเธอโกรธจ้าวซิ่วเหมย ถึงได้ใส่ร้ายจ้าวซิ่วเหมย

“ซิ่วเหมย เธอพูดอะไรของเธอ ก่อนที่พี่จะตกลงไปในน้ำ คนที่อยู่กับพี่ก็คือเธอไม่ใช่เหรอ เธอบอกกับพี่ว่าเธออยากจะได้ปลาไปทำอาหารไม่ใช่เหรอ ? นี่ไง พี่จับปลามาให้เธอแล้ว ปลาใหญ่ขนาดนี้ เธอกินได้นานหลายวันเลยนะ แต่น่าเสียดาย เสื้อผ้าพี่ขาดหลุดลุ่ยหมดแล้ว”

ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มที่มุมปาก น้ำเสียงใสเรียบนิ่ง เหอเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ข้างหลังจ้าวซิ่วเหมยมองมาที่จ้าวหมิงอวี้ น้ำเสียงของเธอทำให้เขารู้สึกสงสารเธอมาก เขาหันไปมองจ้าวซิ่วเหมย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ซิ่วเหมย พี่สาวเธอดีกับเธอขนาดนี้ เธอกล้าใส่ร้ายพี่สาวตัวเองแบบนี้ได้ยังไง ?”

ที่พวกเขาตามจ้าวซิ่วเหมยมาที่นี่ เพราะหล่อนบอกกับทุกคนว่าพี่สาวของหล่อนกับเฉินเทียนหยู่กระโดดลงไปในน้ำด้วยกัน น้ำเสียงของจ้าวซิ่วเหมยแลดูเป็นห่วงพี่สาวมาก พวกเขากลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับจ้าวหมิงอวี้ ถึงได้รีบวิ่งมาที่นี่ดู

แต่ว่า…สิ่งที่พวกเขาเห็นไม่เหมือนที่คิด จ้าวหมิงอวี้อยู่อีกฝั่งหนึ่ง พวกเขาสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกัน จ้าวซิ่วเหมยโมโหมาก เห็นปลาที่จ้าว หมิงอวี้ถืออยู่ ถึงกับหุบยิ้มพูดอะไรไม่ออก วินาทีนั้น…จ้าวซิ่วเหมยก็รู้สึกกลัว ชาวบ้านที่เดินตามหล่อนมาก็เริ่มซุบซิบนินทาลับหลังหล่อน

“ซิ่วเหมย คราวหน้าคราวหลังอย่าพูดแบบนี้อีกเข้าใจไหม ? พวกเราก็นึกว่าหมิงอวี้กับเทียนหยู่แอบมาพลอดรักกันที่นี่ซะอีก อีกอย่าง…หมิงอวี้ดีกับเธอขนาดนี้ อากาศหนาวแบบนี้ยังลงไปจับปลาให้เธอเลย เธอมาใส่ร้ายพี่สาวตัวเองแบบนี้ได้ยังไง มีสมองก็หัดใช้สมองบ้างสิ !!”

ชาวบ้านไม่มีใครเชื่อว่าจ้าวหมิงอวี้จะทำเรื่องอย่างว่ากับเฉินเทียนหยู่ที่นี่ได้ จ้าวหมิงอวี้มีใบหน้าสะสวย ไม่สนใจคนอย่างเฉินเทียนหยู่หรอก จ้าวซิ่วเหมยอ้าปากค้าง อยากจะโต้แย้งแต่หล่อนก็ไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไรดีให้ชาวบ้านได้เข้าใจ

“ซิ่วเหมย อย่าทำอะไรแบบนี้อีกเข้าใจไหม ? เธอผลักพี่ตกลงไปในน้ำเพราะอยากจะให้พี่จับปลามาให้เธอไม่ใช่เหรอ ? พี่จะไม่โทษเธอนะซิ่วเหมย แต่เธออย่าทำอะไรแบบนี้อีก” จ้าวซิ่วเหมยถึงกับหน้าเจื่อนเมื่อได้ยินจ้าวหมิงอวี้บอกแบบนั้น

“อะไรนะ ?!! เธอผลักพี่สาวตัวเองตกลงไปในน้ำเหรอ ?!! ” เหอเจี้ยนกั๋วไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน

ชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่อว่าจ้าวซิ่วเหมยไม่หยุด จ้าวซิ่วเหมยเม้มปากแน่น ดวงตาแดงก่ำ หล่อนพยายามข่มอารมณ์โกรธไว้ จ้าวหมิงอวี้พูดแค่ไม่กี่คำ พวกเขากลับเชื่ออย่างนั้นเหรอ ? จ้าวซิ่วเหมยไม่เข้าใจ ว่าทำไมเรื่องราวที่เกิดขึ้นถึงไม่เป็นอย่างที่หล่อนคิด

ตอนนี้หล่อนกลัวมาก หล่อนรับไม่ได้ที่ถูกคนอื่นต่อว่าหล่อนแบบนี้ จ้าวซิ่วเหม่ยไม่อยากให้ชาวบ้านต่อว่าหล่อนอีก หล่อนจำใจต้องขอโทษจ้าวหมิงอวี้ออกไป

“พี่หมิงอวี้ ฉันขอโทษ ฉันมันไม่ดีเอง พี่ยกโทษให้ฉันได้ไหม ? ฉันจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีก”

พูดจบ…จ้าวซิ่วเหมยก็ร้องไห้วิ่งออกมาจากตรงนั้น พอทุกคนเห็นจ้าวซิ่วเหมยวิ่งไปแล้วก็รีบเดินเข้าไปปลอบใจจ้าวหมิงอวี้ เธอเห็นน้องสาวที่แสนดีของเธอวิ่งไปแล้ว ก็กระตุกยิ้มร้ายที่มุมปาก ครู่นั้นก็มีเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น

“หลีกไป ฉันจะจับปลา” เสียงเข้มอันทรงพลังนั่น ทำให้จ้าวหมิงอวี้ถึงกับตกใจสะดุ้งโหยง