บทที่ 2 ชายที่มีนามว่าหยางอี้เฟิง

ทำไมหยางอี้เฟิงถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ? เธอจำได้ว่า…วันที่เธอป่วยหนัก ชาวบ้านบอกว่าหยางอี้เฟิงถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับตัวไปไม่ใช่เหรอ ? ชาวบ้านยังบอกอีกว่าเขาต้องโทษหนัก โทษหนักที่ว่านั้นคืออะไร ? เขาไปฆ่าใครมาเหรอ ? หรือเขาทำอะไรผิดต่อนโยบายรับฐกันแน่ ?

จ้าวหมิงอวี้หันไปมองหน้าหยางอี้เฟิงด้วยแววตาที่หวาดกลัว อากาศหนาวแบบนี้เขากลับสวมแค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียว เผยให้เห็นหน้าอกแกร่ง ข้างล่างเขาสวมใส่แค่กางเกงลายทหาร ขากางเกงถูกพับขึ้นเหนือเข่า แม่น้ำนี้กว้างจะตาย เขากลับหาว่าเธอกับชาวบ้านกำลังขวางทางเขาอยู่อย่างนั้นเหรอ ?

คนอะไรเห็นแก่ตัวจริง ๆ เลย จ้าวหมิงอวี้กำลังแอบก่นด่าอีกฝ่ายอยู่ในใจ ครู่นั้นเธอก็เห็นเขากำลังมองมาที่เธออยู่ เขามีนัยน์ตาที่สวยมาก นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นทำให้หัวใจของเธอพลันเต้นแรงรัวเร็ว จ้าวหมิงอวี้รีบเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่นแทบไม่ทัน

น่ากลัวจริง ๆ เลย สายตาคู่นั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว เธอจะไม่มองมันอีก ครู่นั้นเสียงปริศนาก็ดังขึ้นในหัวของเธอ

[ระบบรักข้ามมิติเปิดใช้งานแล้ว เจ้าของห้องทำการสานสัมพันธ์กับอีกฝ่ายได้ ] 

[หยางอี้เฟิง มาจากหมู่บ้านหลี เกิดปี 1957 ปีนี้อายุ 22 ปี ส่วนสูง 189 น้ำหนัก 160 จิน ความยาว 18… หยางอี้เฟิงคือคนที่ฟ้าส่งมาโปรดเจ้าของห้อง ระบบขอเชิญชวนให้เจ้าของห้องสัมผัสร่างกายหยางอี้เฟิงคนนี้เพื่อสานสัมพันธ์ที่ดี เจ้าของห้องมีเวลาทำภารกิจนี้หนึ่งวันเท่านั้น]

เสียงที่จ้าวหมิงอวี้ได้ยิน ทำให้เธอถึงกับดวงตาเบิกโพลง อะไรคือฟ้าส่งมาโปรด บ้าไปแล้ว สิ่งที่จ้าวหมิงอวี้ได้ยิน ทำให้เธอตกลงไปในน้ำอีกครั้ง ปลาที่เธอถืออยู่ในมือได้ว่ายหายไป หยางอี้เฟิงแอบคิด…ถ้าจ้าวหมิง อวี้กล้าแตะต้องตัวเขา เธอได้ถูกเขาลงโทษแน่

หยางอี้เฟิงยืนนิ่งมองจ้าวหมิงอวี้ตกลงไปในน้ำ เขาอยากจะกระโดดลงไปช่วยเธอขึ้นมาจากน้ำ ทว่าครู่นั้น…ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ อยู่ ๆ สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้จ้าวหมิงอวี้ตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ จ้าวหมิงอวี้ตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำนานครู่หนึ่ง ก่อนจะว่ายขึ้นมาบนฝั่ง

จ้าวหมิงอวี้รีบหลบสายตาคู่นั้นที่กำลังมองมาที่เธออยู่ ฟ้าเล่นตลกอะไรกับเธออยู่กันแน่ ทำไมถึงได้ส่งหยางอี้เฟิงคนนี้มาเป็นคู่ชีวิตของเธอ ผู้ชายเย็นชา เยือกเย็น ใจร้อนอย่างเขาน่ะเหรอจะมาเป็นสามีเธอในอนาคต เขาฆ่าคนได้โดยไม่ลังเลเลยนะ

หยางอี้เฟิงจ้องหน้าจ้าวหมิงอวี้ด้วยใบหน้าแววตาที่เย็นชา นัยน์ตาเรียวคมสำรวจจ้าวหมิงอวี้ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดอยู่ที่เอวบางนั่น

“หึ อยากจะจมน้ำตายหรือยังไง ? ถึงได้กระโดดลงไปในนั้นน่ะ ? อากาศหนาวแบบนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก”

จ้าวหมิงอวี้สะดุ้งโหยง ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกมาจากตรงนั้น หยางอี้เฟิงน่ากลัวจะตาย เขาคิดเหรอว่าเธออยากจะอยู่ตรงนั้นกับเขาน่ะ ทุกคนเห็นจ้าวหมิงอวี้วิ่งกลับออกไป ก็เลิ่กลั่กมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าหันไปมองหน้าหยางอี้เฟิงเลยสักคน พวกเขารีบวิ่งตามจ้าวหมิงอวี้ไป

ชาวบ้านคิดว่าจ้าวหมิงอวี้กลัวหยางอี้เฟิง ถึงได้วิ่งหนีออกมาแบบนี้ เสียงซุบซิบนินทาหยางอี้เฟิงดังขึ้น

“หมิงอวี้ อย่ากลัวไปเลยนะ ถ้าอี้เฟิงทำอะไรเธอละก็ ฉันจะ… ” ชายหนุ่มคนนั้นไม่รู้จะพูดอะไร ก่อนจะเปลี่ยนมาเกาศีรษะแทน

“นายจะทำอะไรอี้เฟิงได้ นายกล้าต่อยอี้เฟิงเหรอ ?”

“ฉันไม่กล้าหรอก แล้วนายกล้าต่อยอี้เฟิงเหรอ ?” ทุกคนกลัวหยางอี้เฟิงไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับเขา

ใคร ๆ ก็รู้ว่าหยางอี้เฟิงน่ากลัวแค่ไหน ไม่มีใครเอาชนะเขาได้เลยสักคน เมื่อคราที่พวกเขายังเด็ก พวกเขาเคยมีเรื่องกับหยางอี้เฟิงมาก่อน พวกเขานับสิบคนยังเอาหยางอี้เฟิงไม่ลง

เมื่อหลายปีก่อน…พ่อกับแม่ของหยางอี้เฟิงป่วยหนักเสียชีวิต ทิ้งน้องชายกับน้องสาวที่ป่วยหนักให้เขาดูแล ชาวบ้านเล่าลือกันว่า…สามพี่น้องหยางอี้เฟิงคือตัวซวย ทำให้พ่อกับแม่ของเขาต้องตาย ชาวบ้านยังบอกอีกว่า…หยางอี้เฟิงเป็นคนเผาบ้านของตัวเอง ก่อนจะพาครอบครัวย้ายไปอยู่ที่อื่น

ชื่อเสียงของเขา เด็ก ๆ ที่ได้ยินถึงกับส่งเสียงร้องไห้ดังลั่น จ้าวหมิงอวี้ไม่อยากได้ยินอะไรอีกก็รีบสาวเท้าไปข้างหน้า เธอไม่อยากได้ยินเรื่องของหยางอี้เฟิงอีก เรื่องของเขาเธอได้ยินมานานแล้ว หยางอี้เฟิงไม่ต่างจากปีศาจ เด็ก ๆ ที่หมู่บ้านนี้ ได้ยินชื่อของเขาก็ร้องไห้แล้ว

เธอไม่คิดเลยว่า…ผู้ชายอย่างเขาจะคือสามีในอนาคตของเธอ จ้าว หมิงอวี้เดินมาถึงที่บ้านก็ได้กลิ่นหอมโชยออกมาจากในครัว กลุ่มชาวบ้านเห็นเธอเดินเข้าไปในบ้านก็รีบแยกย้ายกันกลับบ้าน ตระกูลจ้าวไม่ใช่ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้านนี้ แต่…จ้าวเสี่ยวหลงพ่อของจ้าวหมิงอวี้เป็นคนที่ขยัน รายได้จุนเจือครอบครัวก็ได้มาจากพ่อของเธอ

จ้าวเสี่ยวหลงทำเต้าหู้ไปขายที่อำเภอทุกวัน เงินที่ได้มาก็นำมาใช้จ่ายภายในครอบครัว พวกเขาได้กินเนื้อทุกวัน ชีวิตตอนนี้ของพวกดีกว่าเมื่อสองปีก่อนมาก ดีกว่าตอนที่พ่อของเขาเป็นคนงานที่โรงงานใหญ่เสียอีก ลานบ้านของบ้านจ้าวกว้างขวางมาก บ้านแบ่งออกเป็นสามหลัง

บ้านหลังเล็กเป็นโรงทำเต้าหู้ จ้าวหมิงอวี้ยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านใหญ่อยู่นาน ก่อนจะผลักประตูเดินเข้าไปข้างใน ‘เหมาซื่อจวิน’ แม่ของจ้าวหมิงอวี้กำลังทำกับข้าวอยู่ที่ครัว ได้ยินเสียงคนผลักประตูเข้ามาก็รีบชะโงกหน้าออกมาดู

“หมิงอวี้ อากาศหนาวแบบนี้ลูกจะกระโดดลงไปในน้ำทำไม ? สุขภาพร่างกายลูกยิ่งไม่ดีอยู่ด้วย เกิดป่วยขึ้นมาแม่จะทำยังไง ? แม่ไม่มีเงินไปซื้อยามารักษาลูกหรอกนะ”

จ้าวหมิงอวี้ไม่สนใจว่าแม่จะพูดอะไร อยู่ ๆ เธอก็ส่งเสียงจามออกมา อาการป่วยเธอยังไม่หายดีเลย สงสัยอาการป่วยจะกำเริบอีกแล้ว จ้าวเสี่ยวหลงได้ยินแบบนั้นก็เอ่ยขึ้น

“แกไม่รู้หรือว่าแกกำลังป่วยอยู่ อากาศหนาวแบบนี้ยังจะกระโดดลงไปในแม่น้ำทำไม แกไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกแล้วหรือ ?” จ้าวเสี่ยวหลงพูดจบก็หันไปบอกกับภรรยาว่า

“ซื้อยาอะไร ? เราจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อยาเล่า ลูกสาวไม่รักดีอย่างมัน ปล่อยให้ตาย ๆ ไปเสียก็ดี”

จ้าวหมิงอวี้ไม่โต้ตอบอะไร เมื่อชาติที่แล้วเธอรู้แล้วว่าพ่อกับแม่เธอเป็นคนยังไง พ่อของเธอเป็นคนโลภมาก คิดเห็นแต่เงิน ส่วนแม่ของเธอ ในสายตาของแม่มีแต่พี่ชายคนโต ได้ย้อนเวลากลับมาพ่อกับแม่ของเธอยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เธอเองก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว

จ้าวหมิงอวี้เดินไปที่ห้องนอนเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอกับจ้าวซิ่วเหมยนอนด้วยกันในห้องเล็ก ๆ นี้ ข้าวของเครื่องใช้ภายในห้องก็ไม่ได้มีอะไรมาก เรียบง่ายแสนง่าย เธอเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ก็เห็นเสื้อผ้าใหม่อยู่ เธอจำได้ว่าเสื้อผ้าพวกนี้จ้าวซิ่วเหมยขอให้แม่ซื้อให้

จ้าวหมิงอวี้ถอนหายใจแรง ก่อนจะหยิบเอาเสื้อเก่าที่เธอชอบใส่ออกมาเปลี่ยน เมื่อชาติที่แล้ว…เธอแต่งงานเข้าไปอยู่ที่บ้านเฉิน เธอไม่มีเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ใส่เลย เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ทุกวันก็มาจากเศษผ้าที่เธอนำมาตัดเย็บเอง เสื้อผ้าที่เธอมีอยู่ ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเป็นสีอะไร

หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ จ้าวหมิงอวี้ก็เดินมาที่ครัว วันนี้แม่นึ่งมันเทศแล้วก็ข้าวต้มข้าวโพด เธอได้กลิ่นหอมก่อนที่จะก้าวขาเข้ามาในบ้านแล้ว น่าเสียดาย ปลาตัวนั้นเธอทำหลุดมือไปแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้น วันนี้เธอคงได้กินอาหารดี ๆ แล้ว

ขณะที่เธอกำลังนั่งทานข้าวอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงจ้าวซิ่วเหมยร้องไห้วิ่งเข้ามาในบ้าน คนเป็นพ่อเห็นลูกสาวสุดที่รักร้องห่มร้องไห้วิ่งมาก็รีบลุกพรวดจากเก้าอี้เดินไปดู

“เหมยเหมย หนูเป็นอะไรไปหรือ ? ใครทำอะไรลูกสาวของพ่อ ?” เหมาซื่อจวินรีบวางตะเกียบในมือลง เดินไปหาจ้าวซิ่วเหมยด้วยความเป็นห่วง

“เหมยเหมย ใครทำอะไรลูก ? ใครรังแกลูก ? บอกแม่ได้ไหม ?” จ้าวซิ่วเหมยเหลือบตาไปมองจ้าวหมิงอวี้ที่กำลังนั่งทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ ครู่นั้นแววตาของจ้าวซิ่วเหมยก็พลันเปลี่ยนไป

ชาวบ้านเห็นใจสงสารจ้าวหมิงอวี้แล้วยังไง ? ในบ้านหลังนี้คนที่รักและเอ็นดูหล่อนที่สุดก็คือพ่อกับแม่ ในสายตาพ่อกับแม่เกลียดจ้าวหมิง อวี้ยิ่งกว่าอะไร จ้าวซิ่วเหมยกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง หล่อนก็เห็นจ้าวหมิงอวี้วางตะเกียบในมือลงแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปจับเอาขวานที่หน้าบ้านมา

“ใช่ ใครรังแกเธอซิ่วเหมย พี่จะไปจัดการมันเอง” จ้าวหมิงอวี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือก จ้าวซิ่วเหม่ยถึงกับหน้าถอดสีพูดอะไรไม่ออก หล่อนไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าอะไรทำให้พี่สาวของหล่อนเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

“คือว่า…หนูอยากจะกินปลา พี่หมิงอวี้ลงไปจับปลาให้ฉันที่แม่น้ำค่ะพ่อ”

จ้าวเสี่ยวหลงได้ยินลูกสาวสุดที่รักบอกแบบนั้นก็หันขวับไปมองจ้าว หมิงอวี้ ก่อนจะเดินไปแย่งเอาขวานในมือของจ้าวหมิงอวี้มา

“แกรังแกลูกสาวฉันหรือหมิงอวี้ ?!! แกเป็นพี่ !! แกลงไปจับปลาให้น้องสาวแกก็ถูกแล้วไม่ใช่หรือ ?!! ”

“ลูกสาวสุดที่รักของพ่อผลักฉันตกลงไปในน้ำค่ะ ถ้าพรุ่งนี้ฉันเกิดป่วยขึ้นมา พ่อต้องไปซื้อยามาให้ฉันนะคะ”