กฎเหล็กแห่งแหเงิน

กลิ่นหอมของแป้งร่ำและสุราชั้นดีจางหายไปแทบจะทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูบานหนาหนัก กลิ่นอายที่เข้ามาแทนที่คือความอับชื้นผสมปนเปกับกลิ่นควันยาสูบฉุนจมูก และกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ

ทางลงสู่ชั้นใต้ดินเป็นบันไดหินแคบๆ ที่ทอดยาวลงไปในความมืดสลัว มีเพียงแสงจากคบเพลิงที่ปักอยู่ตามผนังหินชื้นแฉะคอยให้แสงสว่างวูบวาบราวกับดวงตาของปีศาจ เสียงอึกทึกจากเบื้องล่างดังแว่วขึ้นมา เป็นเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งของผีพนัน เสียงหัวเราะ และเสียงร่ำไห้ที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก

เมื่อเดินลงมาจนสุดทางเดิน พวกเขาก็พบกับโถงทางเข้าขนาดใหญ่ที่มีชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ยืนเฝ้าอยู่สองคน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดไม่ใช่ยามเฝ้าประตู หากแต่เป็นวัตถุบางอย่างที่แขวนห้อยลงมาจากเพดานเหนือซุ้มประตูทางเข้า

มันคือแหสีเงินขนาดเล็กที่ถักทอด้วยเส้นโลหะแวววาว ดูวิจิตรตระการตาราวกับงานศิลปะ ทว่า... สิ่งที่บรรจุอยู่ภายในแหสีเงินนั้น กลับทำให้ผู้พบเห็นต้องขนลุกชันไปถึงขั้วหัวใจ

มันคือ "มือมนุษย์" ข้างหนึ่ง! รอยตัดที่ข้อมือยังดูสดใหม่ เลือดสีแดงฉานยังคงหยดติ๋งๆ ลงสู่ถังไม้ใบเล็กที่รองรับอยู่ด้านล่างอย่างช้าๆ ติ๋ง... ติ๋ง...

และท