로그인“ค่ะอาจารย์” จางลี่จิ่นหันมาให้ความสนใจกับคนภายในห้องอีกครั้ง ซึ่งแน่นอนว่าระหว่างที่เธอกำลังเดินไปหาที่นั่งนั้น จางลี่จิ่นก็ได้ทักทายกับเพื่อนร่วมชั้นปีตลอดทาง ซึ่งทำให้เธอรู้สึกดีเป็นอย่างมาก เพราะดูเหมือนว่าเพื่อนใหม่ของเธอจะเป็นกันเองมากกว่าที่คิด หลังจากที่จางลี่จิ่นได้ที่นั่งติดริมหน
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 73 อวี๋เฟยหยางมองคะแนนที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าด้วยความตะลึง เขาไม่คิดเลยว่าผู้ที่มีคะแนนสูงที่สุดในประเทศจะมาเข้าสาขาวิชานี้ เพร
“ไม่จริง ทำไมฉันจะเข้าสาขานี้ไม่ได้” สวีซูเจินไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะบอกคะแนนของเธอออกมาด้วยเสียงอันดังแบบนั้น นอกจากนี้เธอยังไม่คาดคิดอีกด้วยว่าแม่ของเธอไม่สามารถทำตามที่เธอขอเอาไว้ได้ จนทำให้วันนี้เธอต้องมาพบเจอกับความน่าอับอายแบบนี้ “พวกคุณต้องการกลั่นแกล้งฉันใช่ไหม ไม่รู้หรือยังไงว่าพ่อของฉันเป
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 72 จางลี่จิ่นหันไปก้มศีรษะให้รุ่นพี่หวังลี่อิ่งอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเดินไปต่อแถวเหมือนกับนักศึกษาคนอื่นๆ ซึ่งแน่นอนว่านักศึ
ไป๋รั่วซีมองร่างเล็กของหานหมิงห้าวด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มให้กับหลี่เหว่ยถิง “พอดีเลย พวกเราแม่ลูกก็มาทานอาหารที่นี่เหมือนกัน ในเมื่อเรามีวาสนากันแบบนี้ ทำไมพวกเราทุกคนไม่ไปทานข้าวด้วยกันละคะ” หานเฉียงรุ่ยรู้สึกไม่ชอบใจกับความไร้มารยาทของอีกฝ่าย “ขอโทษด้วยนะครับ พ
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 71 “สวัสดีค่ะคุณพี่ ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับคุณพี่และครอบครัวที่นี่นะคะ” ไป๋รั่วซีเดินเข้าไปหาหลี่เหว่ยถิงด้วยรอยยิ้ม ถึงแ
แต่อู๋เจิ้งเซียวกับคิดว่าถังเจียวมิ่งผู้นี้ดูจะชื่นชอบเรื่องของคนอื่นมากเกินไปแล้ว“เธอพูดแบบนี้ได้ยังไงกัน เจียวมิ่งก็แค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง” หวังจินเยว่ทนไม่ได้ที่ถังเจียวมิ่งกำลังถูกรังแก ทั้งๆ ที่เธอเพียงเป็นห่วงและต้องการสอบถามจางลี่จิ่นออกไปเท่านั้นเอง“ฉันไม่พูดกับคนที่คิดจะขโมยของของคนอื่นหร
“ไม่เมื่อพวกคุณไม่มีความพร้อมเองมันก็ช่วยไม่ได้ พวกคุณคงไม่รู้ว่าในตอนนี้อาหารเริ่มจะขาดแคลนขึ้นมาแล้ว ดังนั้นที่พวกเรามอบอาหารให้กับพวกคุณโดยที่ไม่เก็บไว้ทานเองก็ดีเท่าไหร่แล้ว ดังนั้นอย่าได้คิดอะไรแบบนี้อีก ถ้าหากยังมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นนี้ ผมจะไม่มอบอาหารในส่วนนี้ให้กับพวกคุณอีกต่อไป” ตงเต๋อเหลียงไ
จางลี่จิ่นส่ายหน้าเล็กน้อย “พวกเรากำลังถูกส่งไปยังหมู่บ้านเดียว ฉันไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่และไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสียเวลาค่ะ แค่ต่อจากนี้ขอให้เธอไม่เข้ามารบกวนฉันอีกก็พอค่ะ” ถึงแม้ว่าเธออยากจะเอาเรื่องอีกฝ่าย แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากเธอต้องทำการดึงโชคของตัวเองกลับคืนมาก่อน ถ้าหากเธอเอาเร
คุยกันสักนิดขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//บทที่ 7“โดนหลอกแล้ว ฉันโดนหลอกแล้ว” หญิงสาวคนหนึ่งที่เห็นเศษเซาปิ่งในมือของถังเจียวมิ่งเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห ก่อนที่เธอจะเข้าไปผลักร่างของเพื่อนของหญิงสาวคนนั้นออก แล้วเ







