ตอนที่ 2 วิญญาณ

ตอนที่ 2 วิญญาณ

รั่วซีมองร่างตัวเองที่นอนแน่นิ่ง มีเลือดจำนวนมากที่ไหลออกจากข้อมือของเธอ เธอสิ้นใจแล้ว แต่ที่น่าแปลกใจคือเธอยังอยู่ตรงนี้

เสียงเปิดประตูดังขึ้น เรียกสายตาของรั่วซีให้หันไปมองคนที่เข้ามาทันที...

ทันทีที่คนเข้ามาใหม่เห็นร่างที่นอนแน่นิ่งก็ถึงกับผงะและรีบวิ่งออกจากห้องด้วยท่าทางร้อนรน ก่อนจะกลับมาใหม่พร้อมกับคนอื่น ๆ

รั่วซีรู้ได้ทันทีว่าเธอในตอนนี้นั้น... คงเป็นเพียงวิญญาณที่ไม่มีใครเห็น เพราะไม่มีใครสนใจเธอที่ยืนอยู่ตรงนี้เลยสักนิด

ทุกสายตามองไปที่ร่างไร้วิญญาณของเธอ อาจจะตกใจ แต่คงไม่รู้สึกอะไรกับการตายของเธอ เพราะคนส่วนมากที่อยู่ที่นี่ก็ต้องการผลประโยชน์จากตัวเธอทั้งนั้น 

"ทำไมฉันยังไม่ไปไหน" วิญญาณรั่วซีพึมพำออกมา ไม่เข้าใจว่าทำไมวิญญาณของเธอยังอยู่ที่นี่

อยู่ ๆ ก็มีหมอกจาง ๆ เกิดขึ้นและพาเธอไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง นั่นคือบ้านของพ่อและแม่ของเธอ...

"พ่อครับ แม่ครับ ผมซื้อของมาฝาก"

"สิ่งนี้คือของฝากพี่ใหญ่ พี่รอง และน้องสาม" 

"แม่ครับ วันนี้อย่าลืมบอกซีซีด้วยนะครับ ผมรักเธอมาก อยากดูแลตั้งแต่ตอนนี้เลย"

"พ่อเก็บเงินนี้ไว้นะครับ"

"ส่วนนมนี้ให้หลาน ๆ นะครับ"

"คิดว่าเงินนี้คือค่าสินสอดที่ผมจะให้ซีซีก็ได้ครับ รับไว้เถอะครับ" 

คำพูดเหล่านี้มาจาก กัวเหลียง นายทหารที่สร้างภาพว่าตัวเองแสนดี เพื่อหลอกล่อเธอให้ไปอยู่กับเขา และนี่คือประโยคต่าง ๆ ที่รั่วซีได้เห็นและได้ยิน ต่างเหตุการณ์และสถานที่เพียงเท่านั้นเอง

ภาพเหตุการณ์อีกมากมายผ่านเข้ามาให้รั่วซีได้รับรู้ บางอย่างไม่เคยรับรู้ก็กระจ่างในวันนี้... 

ไม่แปลกใจที่ทุกคนในครอบครัวอยากให้เธอไปอยู่กับกัวเหลียง นั่นเพราะเขาทำตัวดี สุภาพ อ่อนโยน พูดจาดี และมีสิ่งของติดไม้ติดมือมาให้ทุกครั้ง 

ทุกคนเต็มใจรับสิ่งของเหล่านั้นและยังรับปากว่าจะช่วยกันพูดเพื่อให้เธอยอมไปอยู่กับกัวเหลียง ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาจะจ่ายค่าสินสอดให้พ่อกับแม่อีกด้วย

มีเพียงพี่ชายคนที่สามเท่านั้นที่ไม่ยอมรับสิ่งของพวกนั้น ทุกคนเลยด่าหาว่าพี่สามโง่ที่ไม่ยอมรับน้ำใจจากกัวเหลียง

พ่อกับแม่มีลูกทั้งหมด 4 คน เธอคือคนเล็ก รั่วซีกับพี่ชายคนที่สามคือคนที่ต้องออกไปอยู่ข้างนอก ทั้งที่พี่ชายใหญ่กับพี่รองที่แม้จะเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ก็ยังสามารถอยู่ร่วมชายคาบ้านหลังนี้ได้

แต่ก่อนตามืดบอด... กระจ่างแจ้งก็เมื่อสายไปเสียแล้ว...

"พ่อบอกผมได้ไหมครับว่าแม่ของอาเฉิงไปอยู่ที่ไหน" เสียงนี้ดังขึ้นทำให้รั่วซีต้องหันไปมองทันที

"จะอะไรนักหนา กลับไปเลย จะอยู่ไหนก็ไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว หนังสือหย่าก็มีแล้ว ยังจะมาตามหาอะไรที่นี่!! ไป! กลับไปเลยไป!! " เสียงแม่ของรั่วซีตะโกนไล่สามีกับลูก ๆ ของรั่วซีอย่างไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย

รั่วซียืนมองภาพเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยหัวใจที่แตกสลาย ไหนแม่บอกจะช่วยดูแลหลาน หรือแค่พูดให้เธอสบายใจและรีบไปอยู่กับกัวเหลียงเพียงเท่านั้น เพื่อที่ตัวเองจะได้รับเงิน หรือว่าทุกคนต้องการผลประโยชน์จากเธอเหมือนกัน

ลูกกับสามีโดนไล่ให้กลับไป พวกเขาต่างจูงมือพากันเดินออกไป เมื่อมองหน้าของทั้งสามคนที่เดินออกไป รั่วซีถึงกับสะอื้นร้องไห้ เธอเดินตามทั้งสามไปอย่างเงียบ ๆ เสียงลูกสาวคนเล็กของเธอคอยพูดเจื้อยแจ้วทำลายบรรยากาศที่เงียบเหงา

ที่น่าสะเทือนใจมากกว่าสิ่งอื่นใดคือ พ่อยังคงสอนลูก ยังพูดแต่เรื่องดี ๆ ของเธอให้ลูกได้ฟัง ยิ่งมองยิ่งปวดร้าว ยิ่งมองยิ่งสำนึกผิด ตอนนี้เหมือนรั่วซีกำลังถูกเอาคืน อยากช่วยสามีและลูกก็ช่วยไม่ได้ อยากโอบกอดพวกเขาก็ไม่สามารถทำได้ ทำได้แต่ยืนมองเพียงเท่านั้น

"หากมีโอกาสสักครั้ง... ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว... " รั่วซีพึมพำออกมา เธออยากกอดลูก คิดถึงทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน

เธออยากกลับบ้าน... บ้านที่มีสามีและลูก ๆ ...บ้านที่เป็นบ้านของเธอจริง ๆ 

แม่ขอโทษ...

ฉันขอโทษ...

รั่วซีมองทั้งสามเดินจากไปด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนที่จะมีหมอกจาง ๆ เกิดขึ้นแล้วหมุนรอบตัวเธอ พาหายไปจากบริเวณนั้นทันที...