ตอนที่ 6 ตั้งตารอ... เพื่อพบเจออีกครั้ง

ตอนที่ 6 ตั้งตารอ... เพื่อพบเจออีกครั้ง

รั่วซีจับลูกทั้งสองอาบน้ำจนสะอาด แต่ละคนมีกลิ่นหอมของสบู่ติดตัว เจ้าตัวเล็กดีดดิ้นกับชุดใหม่ที่ได้ใส่ ไม่รู้ว่าดีใจหรือว่ายังไง ส่วนเจ้าตัวโตก็อมยิ้มหยิบชายเสื้อมาสูดดมกลิ่นหอมบ่อย ๆ 

"อยู่ในนี้ก่อน แม่ขอไปเก็บครัวและตรวจดูอะไรหน่อย เสร็จแล้วเราค่อยออกไปรอพ่อพร้อมกัน" รั่วซีพาลูกทั้งสองเข้ามาในพื้นที่ที่เป็นคอกกั้น พื้นปูด้วยพรมนุ่ม ๆ ตอนแรกที่เห็นสิ่งนี้ เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ตอนนี้เธอรู้แล้ว ในนั้นกว้างพอสมควร มีทั้งลูกบอลกลม ๆ หลากสีวางเรียงรายอยู่เต็มพื้น

ทำให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองวิ่งเข้าไปอยู่ โดยที่เธอไม่ได้บังคับเลยสักนิดเดียว รั่วซีออกจากห้องโถงแล้วตรงเข้าไปในครัว เพื่อดูว่ามีอาหารอะไรบ้าง เธอยังมีเวลาสามารถทำอาหารเพิ่มได้ อาหารมื้อใหญ่เป็นการกินเพื่อแสดงความยินดีให้กับตัวเองที่ได้กลับมาอีกครั้ง

รั่วซีทำอาหารเพิ่ม ทั้งหมูตุ๋น ไก่อบ เกี๊ยวน้ำ รวมถึงหมูทอดเปรี้ยวหวาน และเมนูให้ลูก ๆ กินเล่นอีกด้วย บางอย่างมีอยู่แล้ว เหลือแค่อุ่นเพียงเท่านั้น เมื่อเตรียมทุกอย่างในครัวเรียบร้อยแล้ว รั่วซีก็เตรียมไปอาบน้ำก่อนที่จะออกไปรอสามีกลับบ้าน

ที่ยังไม่รีบร้อน เพราะกว่าที่สามีจะเดินมาถึงบ้านก็ใช้เวลานานพอสมควร สถานที่ตั้งของบ้านรั่วซีนั้นห่างไกลจากผู้คน อยู่หลังสุดท้ายของหมู่บ้าน และไม่มีบ้านหลังอื่นอยู่เลย 

หากเป็นแต่ก่อน รั่วซีไม่ชอบที่บ้านเธอนั้นอยู่ห่างไกลผู้คน แต่ตอนนี้เธอชอบ ไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับใครมากนัก อยู่แบบนี้ส่วนตัวดีด้วย สามีของเธอเป็นคนเดินเรื่องขอซื้อที่ดินแปลงนี้จากหัวหน้าหมู่บ้าน หากไม่เพราะแต่งงาน หัวหน้าหมู่บ้านก็คงไม่ยอมช่วยเดินเรื่องซื้อขายให้ง่าย ๆ 

รั่วซีเจอกับสามีตอนที่เขามาทำงานเป็นยุวชนปัญญาที่หมู่บ้าน และเพราะเขาช่วยเธอไม่ให้ตกน้ำเลยต้องแต่งงานเพื่อรับผิดชอบที่เขาจับเนื้อต้องตัวของรั่วซี ซึ่งการแต่งงานของเธอนั้น ที่บ้านไม่ค่อยยอมรับสักเท่าไร แต่ขัดไม่ได้เพราะมีคนเห็นเหตุการณ์นั้นจำนวนมาก 

จริง ๆ แล้วครอบครัวของสามีอยู่อีกเมืองหนึ่ง ตามหลักแล้วเธอต้องไปอยู่บ้านสามี แต่ตอนนั้นทั้งตัวเธอและพ่อแม่ไม่อยากให้ไปอยู่ที่อื่นไกล ๆ เลยยืนยันให้ซื้อที่ดินและสร้างบ้านอยู่ที่นี่ ยังดีที่ทางครอบครัวสามีไม่มีปัญหาอะไร ตามใจลูกชาย และอีกอย่างพี่น้องของสามีเธอเป็นผู้ชายทั้งนั้น เลยทำให้สามีพูดคุยเรื่องแยกออกมาอยู่เองได้ง่าย ๆ 

"กินนมก่อนค่ะ แล้วเราจะออกไปรับพ่อกัน" รั่วซีบอกลูกพร้อมกับยกแก้วนมให้ลูกค่อย ๆ ดื่มทีละนิด 

ทั้งสองต่างกินต่างยิ้มไปด้วย สิ่งเหล่านี้ทำให้เธอยิ้มได้ด้วยเช่นกัน ตอนที่เป็นวิญญาณเห็นลูกสาวลูกชายตัวเล็กนิดเดียว ต่อไปเธอจะให้ลูกกินอาหารดี ๆ ไม่อดไม่อยากอีกต่อไปแล้ว

รั่วซีตรวจดูสิ่งของต่าง ๆ ที่ตัวเองจะเอาติดตัวไปด้วย หลังอาบน้ำเธอได้เตรียมขนมและนมอุ่น ๆ ใส่กระบอกเก็บความร้อน และเอาทุกอย่างใส่กระเป๋าสะพายบ่า

"ไหนขอแม่ดูก่อน ใส่รองเท้าดีแล้วหรือยัง" เมื่อตรวจดูตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็หันมาตรวจดูลูกสาวและลูกชายที่แต่งตัวน่ารักทั้งสองคน มีรองเท้าคู่ใหม่ใส่ด้วย เสื้อผ้าเนื้อดี พอออกไปอยู่ข้างนอกก็จะไม่หนาวเหมือนเดิมแล้ว

"เหยาเหยาสวยยย... " เหยาเหยาหมุนตัวไปมา... ชุดที่เธอใส่สวยมาก... 

"สวยจ้ะ.. ส่วนพี่ใหญ่ก็หล่อแล้ว" รั่วซีหันไปจับลูกชายพลิกไปพลิกมาพร้อมกับเอ่ยปากชม จนเจ้าลูกชายยิ้มหน้าแดงเลยทีเดียว

ทั้งสามคนออกมารอคนที่ได้ชื่อว่าเป็นหัวหน้าครอบครัว นั่งรอจนเริ่มมืดค่ำแล้วก็ยังไม่เห็นมา ทำให้รั่วซีเริ่มกังวลใจ

"หรือว่าพ่อไปทำงานในเมือง" ชางเฉิงนึกขึ้นได้ว่าพ่อบอกไว้แบบนั้น แต่พ่อไม่ได้บอกว่าจะไปวันไหน

"พ่อบอกแบบนั้นเหรอ" รั่วซีถามลูกชายทันที หากไปหางานในเมือง นั่นหมายถึงช่วงนี้คือช่วงจะหมดงานที่หน่วยผลิตแล้ว จะเป็นช่วงที่ให้คนงานหยุดพักเป็นเวลาหนึ่งเดือน หรือบางทีอาจนานถึงสองเดือน

"แม่... เหยาเหยาหิวแล้ว" เหยาเหยาที่นั่งเล่นลูกบอลนุ่มนิ่มหันมามองหน้าแม่ตาละห้อย 

"อดทนได้ไหมคะ... หิวมากไหม" รั่วซีถาม เพราะก่อนหน้านั้นเธอให้กินนมไปแล้ว เลยยังไม่อยากให้กินอะไรมากในตอนนี้

"หิวนม" เหยาเหยาที่เพิ่งได้ลองกินนมก็ติดใจมาก ๆ อยากกินอีกเยอะ ๆ เยอะเท่าไรยิ่งดี เหยาเหยากินไหวแน่นอน...

"ไม่ได้แล้วค่ะ เยอะไปก็ไม่ดี รอกินข้าวพร้อมพ่อดีกว่าเนอะ" รั่วซีบอกลูกสาวให้เข้าใจ

รั่วซีตั้งใจว่า ต่อไปจะพูดคำลงท้ายเพื่อที่จะให้ชิน เหมือนทำเป็นตัวอย่าง แล้วให้ลูกทำตาม ถึงเธอจะได้เรียนอยู่แค่ในหมู่บ้านไม่ได้เข้าไปเรียนต่อในเมือง แต่เธอก็พอจะจำสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้นได้

"พ่อมา... พ่อมา... เข้าบ้านสวย ๆ " เหยาเหยาที่เห็นพ่อเดินมาแต่ไกลก็พูดขึ้นทันที พร้อมกับโบกไม้โบกมือ แต่ยังอยู่บนตักของคนเป็นแม่ เธอไม่อยากเดินเพราะกลัวรองเท้าสวย ๆ จะเปื้อนดิน

พี่ชายก็คิดไม่ต่างจากน้องสาว แต่เขาก็อยากเดินเข้าไปหาพ่ออยู่ดี เลยตัดสินใจเดินช้า ๆ ระวังไม่ให้ชุดที่ใส่เปื้อน สิ่งเหล่านี้คือของใหม่ที่เขาเพิ่งจะมี ถึงแม่บอกว่ามีเสื้อผ้าเยอะ แต่เขาก็ยังไม่อยากให้ชุดที่ใส่วันนี้เลอะอยู่ดี

รั่วซีมองสามีที่เดินยิ้มมาแต่ไกล เขาดูซูบผอมเพราะทำงานหนักและได้กินอาหารน้อย แต่เพราะหน้าตาดีเลยทำให้ยังดูดี สามีไม่เคยบ่น ไม่เคยว่าเธอเลยสักครั้ง ไม่ว่าเธอจะช่วยงานหรือไม่ช่วยงาน เขากลับมาจากทำงานยังช่วยงานที่เขาพอจะทำได้ และยังช่วยเธอดูแลลูก ยังช่วยเลี้ยงลูกอีกด้วย

สามี... ต่อไปมันจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว...

ภรรยาขอโทษ... และขอแก้ไขทุกอย่างที่เคยทำผิดพลาด...

ภรรยาจะทดแทนความรักและความอดทนที่สามีมีให้ตลอดมา...

สามีจะไม่เหนื่อยเพียงลำพังอีกแล้ว เราจะร่วมกันสร้างครอบครัวขึ้นมาด้วยกัน...

"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เหนื่อยไหมคะ" และฉันดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้ง... รั่วซีต่อประโยคนี้ในใจ พร้อมกับยิ้มให้สามี

"ไม่เหนื่อยครับ" หลัวจือหยวน ตอบภรรยาพร้อมรอยยิ้ม

"พ่อกิน ๆ เหยาเหยากินแล้ว อร่อยมากกก" เหยาเหยาแบ่งขนมที่อยู่ในถุงผ้าให้พ่อของเธอ เหยาเหยาไม่เคยหวงของ ถึงแม้ว่าสิ่งนั้นเธอจะชอบมันมาก แต่เธอจะแบ่งให้พ่อให้แม่และพี่ชายเสมอ

"พ่อมาเหนื่อย ๆ ให้พ่อเข้าบ้านก่อนดีกว่า" รั่วซีบอกลูกสาวพร้อมกับมองไปที่สามีเหมือนเขากำลังสงสัยในสิ่งของต่าง ๆ เหล่านี้

"เข้าบ้านค่ะ ฉันมีเรื่องจะบอกกับคุณ หลายอย่างเลย" รั่วซีบอกสามีให้รับรู้ สิ่งที่เขากำลังสงสัย เธอจะเป็นคนให้คำตอบเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้เอง...