ตอนที่ 7 เปิดเผยความจริง

ตอนที่ 7 เปิดเผยความจริง

"ฉันจะตอบคุณทุกคำถามที่คุณอยากรู้ แต่หลังจากที่คุณกินข้าวอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว... ดีไหมคะ" เมื่อเข้ามาถึงในตัวบ้าน รั่วซีก็หันไปบอกสามีทันที

ที่ต้องบอกแบบนั้นเพราะดูจากท่าทางเหนื่อยล้าของสามีแล้ว ควรให้เขากินข้าวให้อิ่มท้อง อาบน้ำให้สบายตัว หลังจากนั้นเขาอยากรู้อะไรเธอจะบอกเขาเอง... แต่คงไม่ทุกอย่าง... เพราะเธอยังละอายกับเรื่องที่เธอทิ้งเขากับลูกไป ยกเว้นเรื่องนี้ ให้เธอรู้เพียงคนเดียวก็พอแล้ว...

"ครับ" จือหยวนตอบรับภรรยาเช่นทุกครั้ง ไม่ว่าภรรยาจะว่าแบบไหนเขาก็ตอบรับเสมอ ถึงแม้สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้เขาสงสัยมากก็ตาม เสื้อผ้าชุดใหม่ที่ภรรยาและลูกใส่ รวมถึงของเล่นที่ลูกกำลังถือ ขนมที่หาซื้อได้แค่ในเมือง ไม่รู้สิ่งของเหล่านี้มาจากไหน เขามั่นใจว่าภรรยาไม่ได้ออกไปไหน เพราะว่าภรรยาไม่สบายมาหลายวันแล้ว...

"ถ้าอย่างนั้นจับมือฉันไว้ ตอนนี้ฉันบอกได้แค่ว่าทุกอย่างที่คุณเห็นคือเรื่องจริง ถึงมันจะดูเหลือเชื่อก็ตาม หลักฐานที่แสดงว่าทุกอย่างที่เห็นคือเรื่องจริงก็พวกเสื้อผ้าเหล่านี้ และสถานที่ที่ฉันกำลังจะพาคุณไป" ตอนนี้รั่วซีบอกสามีเท่านี้ก่อน จะไม่บอกอะไรเลยก็ไม่ได้... 

เมื่อสามียื่นมือมาจับมือภรรยา ลูกชายที่เคยเข้าออกและแม่สอนแล้วว่าต้องทำยังไงก็ยื่นมือมาแตะที่ตัวแม่ทันที รวมถึงเหยาเหยาที่ถึงแม้ว่าแม่จะอุ้มอยู่ก็ยังยกมือเล็ก ๆ ขึ้นมาแตะตัวแม่ทันที

พรึบ!! ตอนนี้ทั้งสี่คนเข้ามาอยู่ในตัวบ้าน... ในพื้นที่ของรั่วซีแล้ว...

"จะกินข้าวก่อนหรืออาบน้ำก่อนคะ" รั่วซีถามสามีที่ยืนมองทุกอย่างรอบกาย

"ทุกคนหิวหรือยัง หากหิวแล้วกินข้าวก่อนก็ได้ครับ" จือหยวนแล้วแต่ภรรยาและลูกอยู่แล้ว

"ยังไม่หิวหรอกค่ะ เด็ก ๆ กินนมรองท้องไปบ้างแล้ว คุณจะอาบน้ำก่อนไหม จะได้สบายตัว" รั่วซีบอกสามีให้ทำตามใจตัวเองบ้าง อย่าตามใจเธอกับลูกมากนักเลย

"ก็ดีเหมือนกันครับ" เมื่อได้ฟังภรรยาบอกมาแบบนั้นแล้ว... จือหยวนก็อยากจะล้างเนื้อล้างตัวก่อนเหมือนกัน

"ถ้าอย่างนั้นเด็ก ๆ ไปเล่นรอก่อน พ่ออาบน้ำเสร็จค่อยกินข้าวพร้อมกัน ส่วนคุณตามฉันมาค่ะ ฉันจะบอกวิธีใช้ห้องน้ำ" รั่วซีบอกเด็ก ๆ ซึ่งลูก ๆ ของเธอก็ทำตามอย่างว่าง่าย พากันจูงมือเดินไปที่คอกกั้นที่มีของเล่นทันที

จือหยวนเดินตามภรรยาอย่างเงียบ ๆ สายตาเขามองทุกอย่างที่อยู่รอบตัว แต่เขาไม่ได้ถามอะไร เพราะภรรยาบอกว่าหลังจากกินข้าวเรียบร้อยแล้ว ภรรยาจะเป็นคนบอกและตอบทุกอย่าง ถึงเขาจะแปลกใจว่าที่แห่งนี้คือที่ไหน

รั่วซีพาสามีเข้าห้องน้ำกว้างที่อยู่บนชั้นสอง พร้อมกับสอนสามีในการใช้ห้องน้ำว่าเปิดปิดน้ำอุ่นแบบไหน ห้องส้วมใช้ยังไง สามีเข้าใจอะไรได้ง่ายอยู่แล้ว บอกเพียงครั้งเดียวเขาก็สามารถทำได้เอง

"นี่คือเสื้อผ้าชุดใหม่ของคุณ อยู่ที่นี่อากาศจะอบอุ่นแบบนี้ ไม่หนาวและไม่ร้อน ใส่แบบนี้ได้เลย ส่วนผ้าขนหนูอยู่บนชั้นนั้น เอาออกมาใช้ได้เลยค่ะ ไม่เข้าใจตรงไหนไหมคะ" รั่วซีเอาชุดมาให้สามีพร้อมกับถามคำถามไปด้วย

"พอเข้าใจอยู่ครับ หากไม่เข้าใจผมค่อยถามคุณอีกรอบ" จือหยวนบอกภรรยาและมองชุดใหม่ที่ภรรยาเตรียมให้ ต้องบอกว่าสิ่งของที่อยู่ในนี้มันใหม่ทั้งหมด แปลกตา สะอาดสะอ้านและสวยงาม เขาไม่เคยเห็นห้องน้ำห้องส้วมสวยแบบนี้...

"เดี๋ยวเอาเสื้อผ้าชุดเก่าใส่ตะกร้านี้ได้เลยค่ะ หากคุณอาบน้ำเสร็จค่อยเอาลงไปชั้นล่างด้วย จะได้ซักผ้าทีเดียว ฉันจะไปเตรียมอาหารรอนะคะ" รั่วซีบอกพร้อมกับยิ้มให้สามีอีกด้วย

"ครับ... แล้วอันไหนใช้สระผม" พอภรรยาจะไปก็สับสน อันไหนถูตัว อันไหนสระผม ปกติเขาเข้าใจอะไรได้ง่าย ๆ แต่ครั้งนี้แตกต่าง หลายอย่างมันแปลกตา ไม่เคยเห็นมาก่อน คงต้องใช้เวลาปรับตัวสักพักก่อน

รั่วซีบอกสามีอีกรอบก่อนที่จะปล่อยให้เขาลองใช้ทุกอย่างด้วยตัวเอง ส่วนตัวเธอลงไปเตรียมอาหารรอเขาที่ด้านล่าง แต่พอลงมาที่ด้านล่างก็เจอหัวดำ ๆ สองหัวมายืนอยู่ข้าง ๆ บันได

"ไม่เล่นแล้วเหรอคะ หรือว่าหิวแล้ว" รั่วซีถามลูก ๆ ที่เหมือนมายืนรอเธออยู่

"รอไปช่วยแม่เตรียมอาหารมื้อเย็นครับ" ชางเฉิงบอกแม่ พ่อสอนเสมอว่าต้องช่วยงานแม่ ไม่ว่างานนั้นจะเป็นของผู้หญิง หากช่วยได้ให้ช่วย เพราะคนที่เราช่วยนั้นคือครอบครัวของเรา คือแม่และน้องสาวของเขานั้นเอง

"ถ้าอย่างนั้น... ตามมาค่ะ" รั่วซีไม่ห้ามหากลูกอยากช่วยงาน มันคือเรื่องดี หัดไว้ ชีวิตคนเราไม่แน่นอน รั่วซีเคยเห็นมาแล้ว...

รั่วซีเอาอาหารจานเนื้อออกมาอุ่นให้ร้อน ข้าวขาวก็สุกส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ เด็ก ๆ ช่วยกันเตรียมชามช้อนตะเกียบ รั่วซีให้ช่วยในสิ่งที่ทั้งสองทำได้ หากสิ่งไหนที่ไม่ควรให้เด็กทำ เธอจะเป็นคนทำเอง

"เหยาเหยาจะเอาน้ำกิน" เมื่อวางช้อนกับชามข้าวไว้ที่โต๊ะเรียบร้อยแล้ว เหยาเหยาก็ถามหาสิ่งที่ตัวเองต้องการทันที

"หิวหรือว่ายังไงคะ" รั่วซีที่ยกหม้อข้าวมาวางที่โต๊ะอาหารเสร็จก็ถามขึ้นทันที

"เราต้องเตรียมน้ำไว้ให้พ่อค่ะ" เหยาเหยาพูด คะ ค่ะ ให้เหมือนที่แม่พูดและให้เหมือนที่แม่สอน ถึงแม้ส่วนมากจะลืมก็ตาม...

"เหยาเหยาลืมเหรอ แม่บอกว่าไม่ต้องกินน้ำก่อนกินข้าวแล้ว... ทุกคนไหมครับ หรือว่าพ่อยังต้องกินน้ำก่อนกินข้าว" ชางเฉิงบอกน้องในตอนแรก แต่พอคิดไปคิดมาแล้วไม่ค่อยแน่ใจ เลยหันไปถามแม่เพื่อความแน่ใจ

"ทุกคนค่ะ ดูอาหารบนโต๊ะก่อน มีเยอะขนาดนี้ หากกินน้ำไปก่อนแล้วอิ่มเร็ว อาหารก็ต้องเหลือนะสิ" จริง ๆ มันเก็บได้ แต่รั่วซีก็เลือกที่จะบอกลูกแบบนั้น เพื่อให้คนที่กำลังเดินเข้ามาใหม่ได้ยินด้วยเช่นกัน

"พ่อ!! หอมมาก" เหยาเหยาหันไปเห็นพ่อ พร้อมกับทำจมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นเหมือนกับที่เธออาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ 

"ลูกก็หอมมาก" คนเป็นพ่อโน้มลงไปอุ้มลูกสาวพร้อมกับหอมแก้มหนัก ๆ ทั้งสองข้าง

"ผมก็ตัวหอมมาก" ชางเฉิงพูดพร้อมกับยิ้มกว้างให้คนเป็นพ่อ

"ขอพ่อลองดูก่อน... ว่าหอมจริงไหม" จือหยวนนั่งลงพร้อมกับคว้าเอาตัวลูกชายเข้ามาหอม

รั่วซียืนมองภาพนี้อย่างมีความสุข พ่อและลูกที่แสดงความรักออกมาขนาดนี้ ชาติก่อนเธอหูตามืดบอดหรืออย่างไรถึงมองไม่เห็นสิ่งเหล่านี้เลย

"กินข้าวก่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวค่อยกอดรัดกันทีหลังก็ได้"

"ใช่ ใช่ มีไข่ มีไก่ มีเนื้อด้วย เหยาเหยาเห็นมาแล้ว" เหยาเหยารีบบอกพ่อ เพราะก่อนหน้านี้ช่วยแม่อยู่ในครัว เห็นกับข้าวมากมาย หากมีกินแบบนี้ทุกวัน ท้องเหยาเหยาจะไม่ร้องอีกแล้ว...

"พูดเก่งจริง ๆ " รั่วซีเดินเข้ามาอุ้มเจ้าตัวเล็กที่พูดกระท่อนกระแท่น พูดชัดบ้าง ไม่ชัดบ้าง แต่ก็ยังอยากจะพูด

"สวย" เหยาเหยาเอามือตีที่เก้าอี้อันเล็กที่ตัวเองนั่ง พร้อมกับบอกว่ามันสวย และที่สำคัญมันสูงจนทำให้เหยาเหยามองเห็นอาหารที่อยู่บนโต๊ะโดยที่ไม่ต้องชะเง้อหรือยืนดู

"สวยเหมือนคนนั่งเลยเนอะ... วันนี้เหยาเหยาจะต้องกินข้าวเองนะคะ" รั่วซีชมลูกสาวพร้อมกับบอกให้เจ้าตัวได้รู้ว่าต้องทำอะไรเอง

คนถูกชมก็ยิ้มบิดไปมาอย่างขวยเขินที่ถูกชม และรีบพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออดพร้อมกับถือช้อนที่วางอยู่ตรงหน้าทันที 

รั่วซีบอกรายการอาหารของวันนี้ ก่อนจะมองไปที่ลูกชายที่กำลังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย แล้วหันมาคอยช่วยเหยาเหยาตัวน้อยที่ค่อย ๆ ใช้ช้อนตักข้าวใส่ปากทีละนิด พอตักเข้าปากได้ก็โคลงศีรษะไปมาอย่างมีความสุข รั่วซียิ้มกับภาพที่ได้เห็น เธอจะจดจำช่วงเวลาที่ได้อยู่กับครอบครัวเอาไว้ทุกช่วงเวลา...

"คุณพร้อมจะฟังหรือยังคะ... เดินไปด้วยคุยไปด้วยดีไหมคะ คุณจะได้เห็นพื้นที่รอบนอกด้วย" หลังจากพาลูกเข้านอนเรียบร้อยแล้ว รั่วซีก็มาไขข้อข้องใจให้กับสามี 

"ได้ครับ" หลัวจือหยวนตอบรับพร้อมกับเดินไปหาภรรยา 

รั่วซีพาสามีเดินดูพื้นที่ด้านนอก ถึงจะไม่ได้เดินดูทั่วบริเวณ แต่สามารถมองเห็นได้ เพียงกดปุ่มที่หน้าจอสั่งงานก็สั่งเปิดไฟบริเวณที่ต้องการได้แล้ว

รั่วซีเล่าให้ฟังทุกอย่าง ยกเว้นไว้เรื่องหนึ่งที่เธอจะให้มันเป็นความลับตลอดไป...

"รอยแผลนี้... คุณมีได้อย่างไร" จือหยวนเอามือมาจับข้อมือภรรยา พร้อมทั้งพลิกดูอย่างสงสัย ทุกอย่างที่ภรรยาบอกมามันน่าเหลือเชื่อ แต่ทุกอย่างที่เขาเห็นอยู่นี้คือเรื่องจริง รวงข้าวที่เหลืองอร่ามนี้ก็ใช่ของจริง...

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ..." รั่วซียิ้มให้สามี มีเพียงคำตอบนี้เท่านั้นที่เธอจะตอบสามี

"เข้าใจแล้วครับ" จือหยวนยิ้มตอบภรรยา 

"มีอะไรที่คุณอยากรู้อีกไหมคะ" รั่วซีคิดว่าบอกรายละเอียดแทบทุกอย่างแล้ว เหลือแค่ไปดูทุกอย่างให้เห็นกับตาเพียงเท่านั้น

"หากผมสงสัยและไม่เข้าใจค่อยถามคุณดีกว่าครับ" เพราะข้อมูลที่ได้รับมานั้นมันมากพอสมควร ต้องค่อย ๆ ทำความเข้าใจในสิ่งเหล่านี้

"พรุ่งนี้ได้ลงงานไหมคะ" รั่วซีถามเกี่ยวกับงานของสามีทันที

"งานหมดแล้วครับ เข้าไปทำแค่บางคนเท่านั้น เหลือแค่ปันผลผลิต" จือหยวนตอบภรรยา หลังจากนี้ต้องหยุดยาวอย่างน้อยก็เป็นเดือน 

"คุณไม่ต้องไปทำแล้วค่ะ และไม่ต้องหางานแล้ว เราจะหารายได้จากสิ่งของที่เรามี" รั่วซีบอกถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการทำ ในเมื่อมีมากก็ขายสร้างรายได้ ยังไงครอบครัวของเธอก็ต้องอาศัยอยู่ด้านนอกอยู่แล้ว ต้องหาทางเอาสิ่งของพวกนี้ไปขายสร้างรายได้ให้ครอบครัว

"คุณจะเอาไปขายเหรอครับ" ที่ถามเพื่อที่จะได้รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อจากนี้

"ใช่ค่ะ เรามีสิ่งของมากมาย ยังไงเราก็อยู่ในนี้ตลอดไปไม่ได้ เราต้องออกไปอยู่ข้างนอก ลูกต้องได้พบปะผู้คน ได้เรียนหนังสือ เราจะช่วยกันสร้างครอบครัว ให้มีชีวิตการเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ฉันขอโทษคุณที่ทำให้คุณลำบากมาตลอดหลายปี อดทนเสียสละหลาย ๆ อย่าง ต่อไปฉันจะเป็นคนใหม่ ทำตัวใหม่ เป็นแม่ที่ดี และเป็นภรรยาที่ดีด้วยค่ะ" รั่วซีขอโทษในทุก ๆ เรื่อง รวมถึงเรื่องนั้นด้วยเช่นกัน...

"ผมไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นเลย อย่าคิดมากครับ" จือหยวนดึงภรรยาเข้ามากอดแล้วบอกในสิ่งที่ตัวเองคิด เขาคือหัวหน้าครอบครัว ลำบากแค่ไหนเขาก็ทนได้ เพราะนี่คือครอบครัวของเขา...