ตอนที่ 5 หวนคืน

ตอนที่ 5 หวนคืน

รั่วซีพยายามลืมตา ทั้งที่หัวของเธอปวดจนเหมือนมันจะแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ เสียงร้องไห้กระจองอแงยังดังอยู่ไม่ไกล และยังได้ยินเสียงเหมือนมีคนคอยปลอบ คอยห้ามไม่ให้อีกคนร้องไห้

"ที่ไหน... " รั่วซีพูดด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้ง

"แม่... น้องร้อง" เสียงนี้ดังอยู่ไม่ไกลจากรั่วซีมากนัก

เสียงนั้นทำให้รั่วซีถึงกับนิ่งงัน ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองทิศทางที่มาของเสียง และก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลออกมา รั่วซีโถมตัวเข้าไปกอดเด็กน้อยสองคนนั้นทันที หลงลืมความเจ็บปวดที่ตัวเองได้รับก่อนลืมตาไปจนหมดสิ้น...

ลูกของเธอ... เด็กสองคนนี้คือลูกของเธอจริง ๆ

พวกเขาอยู่ตรงนี้ ไม่รู้ว่านี่คือความฝันหรือความจริง แต่วินาทีนี้... รั่วซีขอโอบกอดพวกเขาไว้อย่างโหยหาอ้อมกอดนี้... โหยหาความรู้สึกแบบนี้...

"แม่... ปวดหัวเหรอ" หลัวชางเฉิง เด็กชายวัย 4 ขวบ สงสัยที่เห็นแม่ร้องไห้ หรือเพราะไม่สบายมากเลยร้องไห้หนัก 

"ไม่... ไม่... แม่ไม่เป็นไร" รั่วซีตอบกลับลูกชายคนโตทันที ปากบอกไม่... ทั้งที่ตอนนี้เธอยังรู้สึกปวดหัวอยู่เลย

อาการปวดหัวมันบ่งบอกว่าเธอยังมีความรู้สึก นั่นหมายถึงเธอยังมีชีวิต หรือว่าเรื่องที่เกิดก่อนหน้านี้คือการเตือนล่วงหน้า แต่หากเป็นการเตือนล่วงหน้า... ทำไมความรู้สึกที่เจ็บปวดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นมันเหมือนจริงมาก แม้แต่ตอนนี้เธอยังรู้สึกอยู่เลย

"น้องน่าจะหิว" ชางเฉิงบอกถึงสาเหตุที่น้องสาวร้องไห้

"หิวเหรอลูก" รั่วซีหอมแก้มลูกสาวพร้อมกับถามออกไป

"หิว หิว" หลัวซูเหยา ลูกสาววัยเกือบ 2 ขวบตอบพร้อมกับพยักหน้าหงึกหงักไปด้วย

"ผมจะไปเอาน้ำมาให้น้องกินก่อน" ชางเฉิงรู้หน้าที่ดีว่าต้องทำอย่างไร แม่ไม่สบาย เขาต้องทำหน้าที่ดูแลน้องแทน

"ลูกล่ะ หิวไหม" รั่วซีถามลูกชายพร้อมกับหอมแก้มลูกชายไปด้วย

"พ่อบอกว่าเป็นผู้ชายต้องอดทนได้ ให้แม่กับน้องกินก่อน" ชางเฉิงจำที่พ่อสอนได้

รั่วซีน้ำตาซึมอีกครั้งที่เห็นลูกชายรู้ความขนาดนี้ ลูกของเธอทั้งสองคนเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย ไม่รู้เธอคิดอะไรอยู่ในตอนนั้นถึงทิ้งลูกที่น่ารักแบบนี้ไป ทั้งที่ทั้งสามคนตัวติดกันตลอด ไปไหนต้องไปด้วยกันไม่เคยห่าง

รั่วซีคิดว่าไม่น่าจะใช่เหตุการณ์ล่วงหน้าหรือลางสังหรณ์อะไรแบบนั้น เพราะความรู้เจ็บปวดมันยังเกาะกินหัวใจเธออยู่เลย เธอคิดว่าตัวเองนั้นได้ 'หวนคืน' กลับมาก่อนช่วงเวลาที่จะเกิดเหตุการณ์เลวร้าย

"ถ้าอย่างนั้นไปเอาน้ำมาให้แม่หน่อย" รั่วซีเบี่ยงเบนความสนใจของลูกชาย เพื่อที่จะตรวจสอบรอยแผลเป็นที่ข้อมือของตัวเองก่อน... ว่ามันมีอยู่จริงไหม

หากว่ามีอยู่จริง สิ่งเหล่านั้นจะช่วยครอบครัวเธอได้ รั่วซีหลับตาแล้วคิดถึงพื้นที่ของตัวเองทันที

พรึบ!! รั่วซีและลูกสาวหายเข้าไปในพื้นที่ของตัวเองทันที

"ขอบคุณ ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่าง" ประโยคนี้ถูกเปล่งออกมาพร้อมกับความดีใจจนไม่รู้จะอธิบายออกมายังไง

ก่อนจะตั้งสติแล้วมองลูกสาวที่กำลังดีดดิ้นจะออกจากอ้อมแขนของเธอ แต่เพราะทิ้งลูกชายไว้ข้างนอก รั่วซีเลยต้องออกไปก่อน แล้วค่อยเข้ามาใหม่พร้อมกัน

พอคิดแบบนั้นแล้ว... รั่วซีก็นึกถึงบ้านของเธอที่อยู่ภายนอกทันที 

พรึบ!! รั่วซีออกมาอยู่ข้างนอกตามที่ตัวเองคิดทันที

"หายเลย" เจ้าตัวเล็กที่ตอนแรกดีดดิ้นลงเล่นบนพื้นสวย ๆ พูดออกมาทันทีที่กลับมาอยู่ที่บ้านของตัวเอง

"น้ำหมด... เลยช้า" ชางเฉิงบอกถึงสาเหตุที่ตัวเองหายไปนาน

"อาเฉิง... ต่อไปพูดต่อท้ายว่า ครับ นะลูก" รั่วซีสอนลูกชาย ปกติจะเห็นแต่เด็กที่เรียนหนังสือหรือเด็กที่อยู่ในเมืองพูดต่อท้ายด้วยคำสุภาพ แต่รั่วซีจะให้ลูกชายหัดไว้ เพราะอีกไม่นาน ยังไงเธอก็จะส่งลูกชายไปเรียนหนังสืออย่างแน่นอน

"หัดไว้... อีกหน่อยไปเรียนจะได้ชิน" รั่วซีบอกเหตุผลให้ลูกชายได้รับรู้ เขาจะได้อยากพูดตามที่เธอสอน

"เรียนเหรอ... ครับ" ชางเฉิงแปลกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เขาจะได้เรียนจริง ๆ ใช่ไหม... เรียนเหมือนที่พ่อและแม่เคยเรียนใช่ไหม...

"ใช่ ลูกต้องได้เรียน... และแม่มีอีกเรื่องที่จะบอก... เรื่องต่อไปนี้ อย่าเอาไปพูดหรือบอกใครให้รู้เข้าใจไหม" รั่วซีกำชับลูกชาย ทั้งที่พอจะรู้ว่าลูกชายไม่ไปพูดกับใครง่าย ๆ ขนาดเพื่อนยังไม่ค่อยมีเลย

"ครับ" ชางเฉิงรับปากแม่ ถึงไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่เขาก็รับปากแม่ไว้ก่อน

"จับมือแม่ก่อนลูก" รั่วซียื่นมือออกไปหาลูกชาย ส่วนมืออีกข้างยังอุ้มลูกสาวตัวน้อยที่ดูคอพับคออ่อนเหมือนจะหลับ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังดีดดิ้นจะลงเล่นอยู่เลย

พรึบ!! รั่วซีพาลูกทั้งสองเข้ามาในพื้นที่ทันที

"เล่น" ซูเหยาลืมตาตื่นทันทีที่เข้ามา และความคิดแรกที่อยากทำคือ...เล่นที่พื้นสวย ๆ 

"เดี๋ยวค่อยเล่น ตอนนี้เราต้องกินข้าวให้เรียบร้อยก่อน" รั่วซีบอกลูกสาวตัวน้อยพร้อมกับพาทั้งสองเดินเข้าไปในครัว

"แม่... ที่ไหนเหรอครับ" ชางเฉิงสงสัยมาก สถานที่สวยงามแห่งนี้คือที่ไหน

"บ้านของเรา แต่เราไม่สามารถบอกคนอื่นได้ เพราะคนอื่นอาจมาแย่งสิ่งของเหล่านี้ไปจากเรา แม่ถึงให้ลูกปิดเป็นความลับของครอบครัว ห้ามบอกใคร" รั่วซีหาข้ออ้างมาให้ลูกชายเข้าใจ ซึ่งจากที่เธอดูก็เหมือนลูกชายจะเชื่อตามที่เธอบอก

"ปิด... เหยาเหยาปิด" ซูเหยาไม่รู้หรอกว่าเรื่องอะไร รู้แต่กลัวคนแย่ง เหมือนแย่งต้นไม้สวย ๆ เลยบอกแม่ว่าเธอจะปิดเหมือนกัน...

"ดีมาก มากินข้าว นั่งดี ๆ อย่ายุกยิกเดี๋ยวหล่น" รั่วซีบอกลูกสาวทันทีที่วางบนเก้าอี้ 

รั่วซีเอาอาหารที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ออกมาอุ่น จนกลิ่นอาหารหอมคละคลุ้ง เด็กน้อยทั้งสองต่างนั่งนิ่ง กลืนน้ำลายดังเอื้อก ๆ ระยะเวลาที่รั่วซีอุ่นอาหารนั้นไม่นานเลย เพราะมีเครื่องมืออำนวยความสะดวกสำหรับอุ่นอาหารอยู่แล้ว

"กินอาหารอ่อน ๆ ก่อน รอพ่อมาค่อยกินข้าวขาว" รั่วซีบอกลูกทั้งสอง พร้อมกับวางชามโจ๊กให้ลูกชาย 

"มีเนื้อด้วยเหรอ คะ... ครับ" ชางเฉิงเห็นสิ่งที่อยู่ในโจ๊กก็ถามแม่ทันที และก็ยังไม่ชินกับการพูดลงท้าย ยังมีตะกุกตะกัก

"ต่อไปเราจะมีเนื้อกินทุกวัน... อย่างที่แม่บอก... เรื่องนี้ต้องปิดเป็นความลับของครอบครัวเรา" รั่วซีย้ำเตือนในเรื่องนี้

"แม่... น้ำกินอยู่ไหนครับ" เพราะความเคยชินที่ต้องกินน้ำก่อนกินข้าวเลยต้องถามแม่ก่อน

"ต่อไปเราจะเลิกกินน้ำก่อนกินข้าว แต่ถ้าหิวน้ำก็กินได้จ้ะ" รั่วซีเอาน้ำออกมาเทใส่แก้วให้ลูกชาย พร้อมกับคิดว่า... ก่อนหน้านี้ครอบครัวของเธอประหยัดอย่างมาก ก่อนกินข้าวต้องกินน้ำก่อน เพื่อที่จะได้อิ่มเร็ว ๆ แต่ต่อไปจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว...

พี่ชายพยักหน้ารับคำ ก่อนจะเริ่มกินโจ๊กอย่างช้า ๆ เหมือนไม่ค่อยกล้าตักเข้าปากสักเท่าไร

ส่วนน้องสาวนั้นเอามือน้อย ๆ ขึ้นปิดปาก บ่งบอกว่าเธอจะปิดเป็นความลับ พอเห็นแบบนี้ก็ทำให้รั่วซีถึงกับยิ้มกว้างออกมา...

"เหยาเหยา กินโจ๊กก่อนค่อยเล่นเนอะ" รั่วซีหันมาตักโจ๊กป้อนลูกสาว

ในตอนแรกอยากจะให้ลูกหัดกินเองเรื่อย ๆ แต่เพราะอีกไม่นานสามีอาจกลับมาบ้าน เธอเลยป้อนลูกคนเล็กเอง น่าจะเร็วกว่า จะได้มีเวลาอาบน้ำให้ลูกทั้งสอง เปลี่ยนใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ที่รั่วซีเตรียมไว้

ในตอนที่กดสั่งจักรเย็บผ้า รั่วซีได้ตัดเย็บชุดเสื้อผ้าต่าง ๆ เพราะคิดถึงลูก ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีโอกาสได้ให้ลูกใส่ แต่ตอนนี้มีโอกาสแล้ว เธอจะจับลูกทั้งสองอาบน้ำอุ่น ใส่เสื้อผ้าดี ๆ ให้สมกับที่เธออยากทำมาตลอด...