ตอนที่ 8 สำรวจพื้นที่และวางแผน

ตอนที่ 8 สำรวจพื้นที่และวางแผน

จือหยวนออกมายืนมองพื้นที่รอบ ๆ ปกติเวลานี้เขาต้องหลับสนิทแล้ว แต่เพราะมีเรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวเลยทำให้เขาไม่สามารถข่มตาหลับได้ เดินสำรวจทั่วทั้งบ้านและตอนนี้ออกมายืนดูแปลงเฉ่าเหมยที่ออกผลแดงเต็มต้น เขาเดินเข้าไปเก็บและส่งเข้าปากเพื่อชิมรสชาติ ซึ่งเฉ่าเหมยมีรสชาติหวานมาก ตอนที่เขาเป็นยุวชนเคยได้ลองกินแต่ไม่หวานแบบนี้

จือหยวนเดินเข้าออกตามสถานที่ต่าง ๆ และลองกดที่หน้าจอสั่งงานที่ภรรยาสอนไว้ ภรรยาคงรู้ว่าเขาคงนอนไม่หลับ เลยสอนให้เขาใช้หน้าจอสั่งงาน ยังดีที่มีตัวหนังสือบอกไว้ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงจำได้ไม่หมดแน่นอน

รั่วซีตื่นเช้ามาก็มองหาสามีทันที... ยังดีที่เห็นเขานอนอยู่ข้าง ๆ นึกว่าจะนอนไม่หลับเสียอีก วันนี้รั่วซีเลือกนอนห้องนอนรวมที่มีเตียงขนาดใหญ่ สามารถนอนรวมกันได้ทั้งหมด และเธอคิดว่าอีกนานกว่าที่เด็ก ๆ จะตื่น เพราะได้นอนที่นอนอุ่น ๆ นุ่ม ๆ เลยปล่อยให้ทั้งพ่อและลูกนอนกันไปให้เต็มที่ ส่วนเธอต้องเข้าไปเตรียมอาหารมื้อเช้าไว้รอทุกคน

วันนี้ยังต้องทำอีกหลายอย่างเลย ต้องวางแผนว่าจะทำอย่างไรต่อ เมื่อคิดได้แบบนั้นก็เร่งลงมือทำงานของตัวเองทันที

"คุณน่าจะเรียกผม" หลัวจือหยวนเดินเข้าครัวมาหาภรรยาพร้อมกับพูดไปด้วย

"คุณคงเพิ่งได้นอน... " รั่วซีที่กำลังวุ่นอยู่หน้าเตาอบก็วางมือพร้อมเดินมาหาสามี

ฟอด! รั่วซีหอมแก้มสามีทันที 

สิ่งนี้ทำให้สามีอ้าปากค้างเลยทีเดียว ภรรยาของเขาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน มีแต่เขาเท่านั้นที่ชอบกอด ชอบหอมภรรยาและลูก ๆ 

รั่วซีหัวเราะกับท่าทางของสามี ต่อไปสิ่งไหนไม่เคยทำ ไม่เคยแสดงออก เธอจะทำกับครอบครัวของเธอ มีโอกาสได้กลับมาแล้ว ต้องทำทุกอย่างที่ตัวเองอยากทำ นี่คือสิ่งที่เธอตั้งใจไว้

ฟอด! ฟอด! เมื่อจือหยวนตั้งสติได้ก็เดินเข้ามาหอมภรรยาคืนถึงสองครั้งทันที

"อย่าตกใจอีกนะคะ เพราะต่อไปฉันจะทำทุกวัน ส่วนนี้คาเฟยกับขนมปัง กินรองท้องก่อนนะคะ" รั่วซีเอาคาเฟยพร้อมขนมมาให้สามี พร้อมกับบอกในสิ่งที่ตัวเองจะทำด้วย

"มีอะไรให้ผมช่วยไหม" จือหยวนมองภรรยาที่เดินหมุน หยิบจับเครื่องปรุงทำมื้อเช้าอยู่ก็ยกยิ้มขึ้น

"ทำครบหมดแล้วค่ะ เอ่อ... สามีคะ... เรื่องนี้เราต้องปิดเป็นความลับ รู้กันแค่ครอบครัวเราได้ไหมคะ" เพราะเมื่อคืนบอกแค่ความลับของตัวเองเท่านั้น

"ไม่ต้องห่วงครับ" จือหยวนรับปากภรรยา สิ่งนี้อาจนำพาอันตรายมาสู่ครอบครัวของเขาได้ เขาไม่มีทางเปิดเผยอย่างแน่นอน

"ฉันกำชับเด็ก ๆ แล้วค่ะ แต่ไม่รู้ว่าเด็ก ๆ จะลืมไหม แต่ก็ยังดีที่เราอยู่ไกลชาวบ้าน คงไม่มีใครสังเกตเห็น" ไม่บอกก็ไม่ได้ เพราะเธออยากให้ลูกเข้ามาอยู่ในนี้ด้วย 

"อย่าห่วงเลย อาเฉิงไม่ใช่เด็กแบบนั้น ยิ่งเรากำชับเขายิ่งเชื่อฟัง ส่วนเหยาเหยายังเด็ก ชอบพูดไปเรื่อย แต่ถ้าเราบอกว่าหากคนอื่นรู้อาจมาแย่งสถานที่นี้ไป ลูกสาวเราก็ปิดปากเงียบแล้ว" จือหยวนพูดพร้อมกับยกยิ้มเมื่อนึกถึงลูก ๆ ของเขาทั้งสอง

"คุณช่วยกำชับอีกรอบด้วยนะคะ" รั่วซีบอกพร้อมกับหันกลับไปเตรียมยกอาหารมาวางที่โต๊ะ เพราะเธอทำทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว

"แม่! แม่! " เสียงตะโกนดังลั่นบ้าน ทำให้ทั้งพ่อและแม่ที่อยู่ในครัวนั้นตกใจจนต้องวิ่งออกไปดู

"เกิดอะไรขึ้น" รั่วซีถามทันทีที่เห็นลูกวิ่งออกจากห้องนอน

"มันมีแสงอะไรไม่รู้ครับ อยู่บนเตียงนอน" ชางเฉิงพูดเร็วและรัวตอบกลับทันที

"ไม่มีอะไรน่ากลัว... หน้าจอสั่งงานที่สว่างแจ้งเตือนเฉย ๆ ค่ะ " รั่วซีเดินเข้าไปดูก็เจอกับหน้าจอสั่งงานที่มีแสงสว่างกะพริบเหมือนแจ้งเตือนก็หยิบขึ้นมาดู แล้วหันไปบอกลูกจะได้เลิกตกใจ

"มีอะไรหรือเปล่าครับ" หากมีจะได้เตรียมตัวรับมือ เพราะสถานที่แห่งนี้ยังใหม่กับครอบครัวของเขา การระวังตัวไว้ดีที่สุด

"เดี๋ยวเราออกไปดูกันค่ะ" รั่วซีอุ้มเจ้าตัวเล็กที่วิ่งหนีมาเกาะที่ขาของเธอเหมือนลูกลิงเกาะต้นไม้

ทั้งสี่คนเดินมาดูหน้าบ้านก็เจอกับสิ่งของที่วางเต็มลานหน้าบ้าน มีบ้านสองชั้นแบบเดียวกันกับที่เธอมีอยู่แล้ว แต่ขนาดเล็กกว่า และมีเหมือนกำแพงที่วางซ้อนกันจนสูง 

"หน้าจอแจ้งว่า... สำหรับสร้างที่พักอาศัยภายนอก" รั่วซีอ่านแล้วยื่นหน้าจอให้สามีดู

"หรือว่านี่คือสิ่งที่ให้เราเอาออกไปวางข้างนอกได้ เหมือนกับที่คุณกดวางสิ่งของที่อยู่ด้านในนี้" จือหยวนอ่านแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาภรรยาด้วยความไม่แน่ใจ

"เราต้องลอง แต่ขอเป็นหลังมื้อเช้า ให้ลูก ๆ กินข้าวให้เรียบร้อยก่อน" รั่วซีก็คิดแบบเดียวกันกับสามี ที่จะลองทีหลัง เพราะปกติแล้วสิ่งของที่อยู่ในนี้จะไม่หายไปไหนนอกจากเอาออกไปกินไปใช้ เธอคิดว่าสิ่งของเหล่านี้ไม่น่าจะหายไปไหนได้ง่าย ๆ 

"เดี๋ยวผมสำรวจสิ่งของพวกนี้เอง คุณดูแลลูก ๆ ได้เลยครับ" จือหยวนบอกพร้อมกับรับหน้าจอสั่งงานมาถือไว้

"เสร็จแล้วเข้าไปกินมื้อเช้านะคะ" รั่วซีส่งหน้าจอให้แล้วพาลูก ๆ เข้าบ้านทันที

หลังจากทุกคนกินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว รั่วซีก็พาสามีออกมาข้างนอกทันที ส่วนลูก ๆ เธอให้เล่นอยู่ในพื้นที่ ไม่ได้พาออกมาด้วย

"ภายในบ้านมีข้าวของเครื่องใช้เหมือนกับหลังใหญ่ แต่มีเพียงสามห้องนอนเท่านั้น" จือหยวนบอกภรรยาพร้อมกับพาเดินไปพื้นที่เขตแดนที่ดินของตัวเอง

"นั่นถือว่าเป็นเรื่องดีค่ะ ตอนนี้เหลือแค่กดปุ่มวาง แต่ฉันก็ยังกลัวว่าจะมีคนมาเห็นการเปลี่ยนแปลงของครอบครัวเรา มันจะทำให้ครอบครัวเราเป็นอันตรายได้นะคะ" อยากทำให้เรียบร้อย แต่ก็กลัวเช่นเดียวกัน

"ซีซีครับ คุณอยู่นี่มาจะ 5 ปีแล้ว เคยเห็นใครผ่านมาทางนี้บ้างไหม" จือหยวนถามกลับ เพราะเขาไม่ค่อยได้อยู่บ้านเลยไม่รู้ว่ามีใครผ่านมาแถวนี้บ้างไหม

"จริง ๆ ก็ไม่มีค่ะ มีแต่ฉันพาลูก ๆ เข้าไปในหมู่บ้าน หากจะมีก็มีเพียงพี่สามเท่านั้นที่มาหา หากว่าฉันหายไปหลายวัน แต่หากเจอบ่อย ๆ เขาก็ไม่ได้มา" รั่วซีตอบไปตามความจริง

"เส้นทางนี้ไปในเมืองได้ แต่ถนนไม่ค่อยดี และระยะทางไกลกว่า คนเลยไม่ใช้เส้นทางนี้ ไปใช้ถนนหน้าหมู่บ้านซึ่งใกล้กว่า ถนนดีกว่าเยอะ คุณพอเข้าใจที่ผมจะบอกไหม" จือหยวนรู้ว่าภรรยาเขาเข้าใจอะไรง่าย ๆ ถึงจะหัวอ่อนเชื่อฟังพ่อแม่ แต่ภรรยาเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะบอกอย่างแน่นอน ส่วนเรื่องเชื่อฟังพ่อแม่นั้น หากไม่ได้นำความเดือดร้อนมาสู่ภรรยาและครอบครัว... เขาไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว

"เราทำก็ไม่มีใครเห็น หากเห็นก็สามารถบอกได้ว่าเราให้คนมาทำให้นานแล้ว โดยใช้เส้นทางนี้นะเหรอคะ" รั่วซีถามออกไปเพื่อความแน่ใจว่าคิดแบบเดียวกันไหม

"ใช่ครับ เราอาจจะอ้างว่าครอบครัวผมมาช่วยก็ได้ เพราะหากบอกว่าเราสร้างเองอาจไม่มีคนเชื่อ แต่หากว่าผ่านไปนานแล้ว ไม่มีคนมาเห็น เราอาจจะพูดได้ว่าเราสร้างบ้านนี้เอง เพราะอย่างไรคุณก็วางแผนเข้าไปขายของในตลาดมืดอยู่แล้ว และเราสามารถบอกชาวบ้านได้ว่าเราได้งานทำในเมือง" จือหยวนอธิบายเพิ่มเพื่อให้ภรรยาเข้าใจได้ง่ายขึ้น

"ก็จริงค่ะ หากมาเจอตอนนี้ เราก็บอกว่าครอบครัวพี่น้องของคุณมาช่วย ถ้าอย่างนั้นลองเลยนะคะ" เมื่อหาทางออกไว้หมดแล้ว ก็ไม่มีอะไรน่าห่วง

ทั้งสองจ้องมองหน้าจอ แต่ไม่มีใครลงมือกด สามีไม่เคยเลยลังเลอยู่เล็กน้อย ส่วนภรรยาก็อยากให้สามีลองทำดูว่าจะสามารถทำได้ไหม

จือหยวนตัดสินใจกดปุ่มตามที่หน้าจอแจ้งเตือนทันที กดเพียงครั้งเดียวทุกสิ่งทุกอย่างก็ลอยอยู่บนอากาศ ก่อนจะเคลื่อนไปแต่ละจุดแล้วเรียงตัวตั้งเองโดยที่ทั้งสองได้แต่ยืนมองด้วยความตื่นตะลึง

ที่รั่วซีแปลกใจนั้น... เพราะการทำงานไม่เหมือนในพื้นที่ ในพื้นที่ทุกอย่างจะโผล่มาเอง มาจากไหนก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้สิ่งของต่าง ๆ ลอยอยู่บนอากาศและวางลงตำแหน่งเองโดยที่ทั้งสองคนไม่ได้ทำอะไรเลย

"การทำงานเหมือนข้างในไหมครับ" จือหยวนหันมาถามภรรยาทันที

"ไม่เหมือนทั้งหมด แค่คล้าย ๆ ค่ะ" รั่วซีตอบพร้อมกับเริ่มจูงมือสามีเดินดูว่ากำแพงสูงที่ตั้งนั้น วางตรงจุดเขตพื้นที่ของครอบครัวเธอไหม

"วางพอดี... " จือหยวนพึมพำออกมาเบา ๆ 

"บ้านเก่าเราหาย... " เมื่อมองที่ตำแหน่งที่ตั้งบ้านไม่เจอหลังเก่า กลับเป็นหลังใหม่เข้ามาแทนที่ เธอก็รีบบอกสามีทันที

"หน้าจอมันบอกว่าเก็บเข้าคลัง" สามียื่นหน้าจอส่งให้ภรรยา

"เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นเราเดินดูความเรียบร้อยก่อนดีไหมคะ" หลังพูดจบประโยค ทั้งสองก็แยกย้ายตรวจดูความเรียบร้อย 

จือหยวนรับหน้าที่ตรวจดูบริเวณด้านนอก ส่วนรั่วซีตรวจดูสิ่งของภายในบ้าน ตอนแรกสามีบอกมีสิ่งของเหมือนบ้านหลังใหญ่ แต่พอรั่วซีเข้ามาดู มีเพียงบางอย่างที่เหมือนกัน ส่วนอุปกรณ์ในครัวเหมือนคนที่นี่ใช้ สิ่งนี้แตกต่างจากในพื้นที่ แต่รั่วซีไม่สนใจตรงนั้นอยู่แล้ว ขอแค่มีก็เพียงพอแล้ว...

"ทุกอย่างเรียบร้อยดี กำแพงสูงขนาดนี้ไม่มีใครมองเห็นภายในเขตบ้านเราได้เลย อย่างนี้เราปลูกต้นไม้ในสวนหลังบ้านดีไหมคะ" เมื่อออกมายืนข้างนอกกำแพงก็คิดวางแผนต่อทันที

"ได้ครับ แต่เราต้องค่อย ๆ ลงมือทำ" จือหยวนก้มลงกดจูบแก้มภรรยาเบา ๆ 

"เราจะเข้าเมืองวันนี้เลยไหมคะ" เมื่อคิดแล้วก็อยากลงมือทำทันที

"พรุ่งนี้ค่อยไปแต่เช้าดีกว่าครับ วันนี้มีแบ่งธัญพืชให้คนงานบางส่วน แล้วคุณไม่เอาอาหารไปให้พ่อกับแม่เหรอครับ" จือหยวนถามขึ้น เพราะตั้งแต่เมื่อวาน ภรรยาไม่พูดถึงครอบครัวพ่อตาแม่ยายเลย จะพูดถึงก็แต่พี่สามเพียงเท่านั้น

"ไม่ค่ะ คุณลืมแล้วเหรอว่าเราปิดเป็นความลับ อาจเอาของไปให้พี่สาม แต่คงให้ได้ไม่เยอะ กลัวเขาจะสงสัย" หากเธอขยับขยายและหาข้ออ้างได้ ค่อยเพิ่มจำนวนให้มากหน่อย

"ถ้าอย่างนั้นทำอาหารไปส่งให้ดีไหม" จือหยวนเห็นด้วยเพราะครอบครัวพี่สามดีกับครอบครัวเขามาก ซึ่งแตกต่างกับบ้านใหญ่ที่ไม่ค่อยชอบเขาสักเท่าไร แต่หากภรรยาจะให้เขาก็ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว 

"เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า... จะได้เตรียมของสำหรับวันพรุ่งนี้เลย" เมื่อรู้ว่าสามีจะต้องไปรับส่วนแบ่งที่กองผลิต เธอก็ต้องวางแผนทำอย่างอื่นในวันนี้ 

เธอไม่อยากเสียเวลา อยากเริ่มหารายได้ ยังมีอีกหลายอย่างที่เธอต้องลงมือทำเพื่อครอบครัว แต่รั่วซีไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ไม่ว่าพ่อแม่หรือใครจะบอกยังไง รั่วซีก็ไม่มีทางเดินบนเส้นทางเดิมอีกเป็นอันขาด...