บทที่ 2 หนังสือหย่า 3

            นางไม่คิดเลยว่า หยางเหวินไถที่นางรู้จักจะใช้เล่ห์กลสาวงามในการหลอกล่อเหยื่อให้ติดกับ

            ฟ้าคงลิขิตให้นางต้องตายในห้องขังที่นั่น  ถูกจ้าวหูเซินผู้โหดร้ายผู้นั้นทำร้ายร่างกายไม่พอ หนำซ้ำความรักของนางยังถูกมองว่าไร้ค่าอีกต่างหาก  

            หนิงลี่จูควรให้อโหสิกรรมใครได้บ้าง แม้แต่หน้าของหยางเหวินไถตอนนี้นางก็ไม่อยากจะมอง.....กลัวว่าตนเองจะใจอ่อนกับความรักแสนโง่ของนาง

            พอกันทีหนิงลี่จูส่ายหน้าเลิกคิดได้แล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นตนเองก็คงไม่มีทางหมดรักเขาได้อย่างเด็ดขาด

            ไม่ถึงชั่วยามบ่าวในเรือนของบิดากำลังขนข้าวของเตรียมนำไปคืนสกุลหยาง หนิงลี่จูระบายยิ้มข้าวของมากมายขนาดนี้เคยเป็นของหมั้นหมายระหว่างนางกับหยางเหวินไถมาก่อน ในเมื่อต้องการตัดความสัมพันธ์ก็เป็นสิ่งที่ควรทำ  

            ซีซวนยกขนมวางมาตรงหน้านาง

            “คุณหนูคิดดีแล้วหรือเจ้าคะ”

            “อือ ข้าคิดดีแล้ว ข้าเหนื่อยกับการรักเขาข้างเดียวมากตลอด แม้ข้าจะได้ในสิ่งที่ต้องการ แต่ความสุขสมหวังในความรักข้าไม่เคยพบพานเลยสักนิด เศษเสี้ยวน้ำใจจากเขาข้ายังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ”

            “แต่คุณหนูรัก...”

            “ไม่ต้องพูดแล้วซีซวน ข้าไม่อยากทำร้ายหัวใจตัวเองไปมากกว่า อย่างไรก็ถือว่าเป็นเคราะห์กรรมของข้ากำลังจะผ่านมันไปหมดแล้ว”  หญิงสาวพูดจบก็หยิบขนมมาทานด้วยสบายใจ ซีซวนยกยิ้มเมื่อเห็นคุณหนูของตนไร้ความกังวล ไม่รู้เหตุผลกลใดทำให้คุณหนูตัวน้อยที่เคยวิ่งตามหยางเหวินไถในวันนั้นกลายเป็นคนละคน ราวกับนางไปผ่านเรื่องราวมากมายในหนึ่งราตรี

            เวลาผ่านไปแม้ว่าบิดาจะส่งหนังสือการหย่าไปให้สกุลหยางเรียบร้อยไร้วี่แววของอีกฝ่ายที่จะส่งคนมาเจรจา หนิงเจียวมิ่งและหนิงลี่จูจึงเดินทางไปสกุลหยางด้วยตนเองพร้อมทั้งข้าวของมากมาย หนิงเจียวมิ่งมองแก้วแหวนเงินทองด้วยสายตาไร้ความเสียดายแม้แต่นิดเดียว ก่อนหันมองบุตรสาวที่ก้มหน้าลงเล็กน้อย

            พอมาถึงสกุลหยางความวุ่นวายเกิดขึ้น หนิงลี่จูลงมาจากรถม้าพร้อมบิดา ก่อนบิดาจะเดินนำเข้าไปพร้อมบ่าวมากมายที่ยกหีบของหมั้นหมายมาคืน  ลึก ๆ แล้วหนิงลี่จูไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่านางเองก็คิดถึงที่นี่เหมือนกันตั้งแต่ตื่นขึ้นมาวันนั้นยังไม่เจอหน้าเขาเลยสักนิด  คิดแบบนั้นความรู้บางอย่างก็แล่นแปลบพุ่งตรงมาที่หัวใจจนเจ็บปวดขึ้นมา